مطالعهی کتاب اختلالات خوردن و چاقی، ۱۹ درصد
28 خرداد · · خواندن 2 دقیقه
عنوان کتاب:
EATING DISORDERS AND OBESITY:
HOW DRUGS CAN HELP
اختلالات خوردن و چاقی
نقل قولها:
داروهای ضد افسردگی سه حلقهای. (TCA) عوارض جانبی آنتی کولینرژیک (خشکی دهان، یبوست، افزایش تعریق) مرتبط با TCA (ایمی پرامین، دزیپرامین) باعث میشود که آنها به خوبی تحمل نشوند. آنها فقط در صورتی توصیه میشوند که سایر درمانها در کاهش پرخوری و/یا پاکسازی شکست خورده باشند
مهارکنندههای بازجذب سروتونین (SSRI). اینها در حال حاضر داروهای انتخابی برای درمان پرخوری عصبی هستند. شایعترین عوارض جانبی ذکر شده شامل حالت تهوع، بیخوابی و کاهش میل جنسی و/یا اختلال در عملکرد جنسی است.
فلوئوکستین اولین داروی این دسته از داروها بود که به طب بالینی معرفی شد. این دارو به طور گسترده در درمان پرخوری عصبی مورد مطالعه قرار گرفته است. در دو کارآزمایی بزرگ کنترلشده با دارونما که در مجموع شامل ۷۸۵ بیمار بود، فلوکستین ۶۰ میلیگرم روزانه نسبت به دارونما برتری نشان داد و در کاهش دفعات پرخوری و دورههای استفراغ خودخواسته، مؤثرتر از ۲۰ میلیگرم روزانه بود (وود ۱۹۹۳؛ گلدشتاین و همکاران ۱۹۹۵). با وجود عوارض جانبی، میزان ترک دارو کم بود. به نظر میرسد فلوکستین در طول یک سال برای بیمارانی که پاسخ اولیه خوبی به دارو داشتند، مؤثر است. عود بیماری در آنها نسبت به بیماران مشابه که دارونما دریافت میکردند، مدت زمان بیشتری طول کشید (رومانو و همکاران ۲۰۰۲).
بیشتر بیماران از رفتار خوردن و تخلیه خود شرمنده هستند و برای مخفی نگه داشتن آن تلاش زیادی میکنند؛ خوردن مخفیانه و فوری، بدون هیچ توانایی کنترل آن (این ویژگی دوم برای تشخیص لازم است). استفراغ رایجترین رفتار جبرانی است که برای جلوگیری از افزایش وزن اتخاذ میشود، در غیر این صورت در نتیجه پرخوری رخ میدهد. بسیاری نیز ملینهای اضافی مصرف میکنند و برخی با داروهای ادرارآور، ادرار را افزایش میدهند. DSM IV همچنین نوعی پرخوری عصبی غیرتخلیهکننده را تشخیص میدهد که در آن روزهداری یا ورزش بیش از حد به عنوان رفتارهای جبرانی استفاده میشود.