بال کوچک یه درام خیلی ساده و بسیار مناسب جمعای خونوادگی هست که بیشتر به چالش های دوره ی بلوغ میپردازه و در این مورد، از سمبل کبوتر الهام گرفته. این فیلم، سعی کرده پیغامای خیلی واضحی رو منتقل کنه و با الهام از یه مقاله ساخته شده. این فیلم چندان دیده نشده و با گذشت چندین ماه، هنوز 1000 مشارکت کننده هم در سایت IMDb نداشته و امتیازای متوسطیو هم از سایتای نقد به دست آورده.

 

بقیه در ادامه‌ی مطلب⁦｡.ﾟ+ ⟵(｡･ω･)⁩

به لحاظ ظاهری، ما با یه کار خوش ساخت، استاندارد یا شاید بهتره بگیم معمولی طرفیم. خوده داستان بیشتر مناسب نوجووناست و میشه حس کرد که تبلیغات چندانی براش صورت نگرفته وگرنه شانسشو داشت که بیشتر از اینا بازخورد بگیره.

کیدلین از جابجایی و تغییر بدش میاد و به محیط زندگی سابق و مدرسه ی سابقش حس تعلق داره. تغییرات محیطی، درونش نوعی ناامیدی ایجاد میکنه و براش سخته که بتونه در محیط جدید، تعلقات جدید و مثبتی رو ایجاد کنه، از این بابت هم حاضره دست به هر کاری بزنه که جلوی جا به جایی رو بگیره.

کارایی که کیدلین انجام میده، کمی بیش از حد عجیب و غیر اخلاقی به نظر میرسن و در چهارچوب رفتارهایی که از یه بچه در این سن انتظار میره، خارج هستن. کیدلین بچه ی شروری نبوده و پیش زمینه ی خاصی نداشته اما یهو دست به کار عجیبی میزنه تا بتونه ثبات زندگیشون رو حفظ کنه.

هشدار: ادامه ی این مطلب میتونه بخش هایی از داستان رو لو بده.

کبوترهای درون این فیلم، برای رقابت و مسابقه پرورش داده میشن و از این بابت، نوعی چرخه ی تجاری رو هم درست کردن. در هیچ جای فیلم، از این نوع استفاده ی تجاری از کبوتر ها انتقادی نمیشه و کفتربازها، به عنوان افرادی که درگیر نوعی ورزش یا سرگرمی مفید هستن شناخته میشن و صاحب کبوتر افسانه ای هم به عنوان شخصیت مثبت داستان شناخته میشه.

اینقدر رفتارهای بی رحمانه و سایکوتیک توی این فیلم زیاده که به سختی میشه حس کرد این اتفاقات، باعث شده که شخصیت ها بتونن سطح همدلی خودشون رو افزایش بدن و تبدیل به آدمای بهتری بشن. ما توی دنیایی زندگی میکنیم که خیلیا به این درک رسیدن که باغ وحشا لزوما محیطای اخلاقی ای نیستن و خرید و فروش حیوانات هم کار جالبی نیست؛ برای همین هم نمیشه انتظار داشت که چنین سناریویی توی سال 2024، چندان با افکار عمومی همراه بشه و بتونن مخاطب بالقوه ی خودش که عمدتا نوجوان امروزی هست رو تحت تاثیر قرار بده.


یکی از ساده ترین سوالاتی که در حین نقد یک داستان میشه مطرح کرد، مرتبط با انگیزه ی شخصیت اصلی داستانه. انگیزه ای که دختر بچه دنبال میکنه، کمی غیر معمول و سوررئال به نظر میرسه. در واقع فکر نمیکنم از جمله چالش های بچه های امروزی، بخصوص بچه ای که داره توی یه جامعه ی توسعه یافته زندگی میکنه، تغییر محل سکونت باشه. مخصوصا بچه ای که لزوما دوستای زیادی نداره و فعالیت های اجتماعیش، چنگی به دل نمیزنه.
این داستان میتونست صرفا با حس طمع کاری یه بچه شروع بشه اما انگار که سناریونویس، اول از رفتار کبوتر و میزان تعلقش به محل زندگیش خوشش اومده و تلاش کرده تا بر اساسش، یه داستان درمورد دغدغه های انسانی و حس تعلق بنویسه.

نکته ی جالب توجه درمورد کبوترای این داستان، بیشتر همین قیمتشون و نحوه ی ارزش گذاریشون هست و سرگرمی هایی که داره بر اساس این علاقه ی بیمارگونه به حیوانات ایجاد میشه. علاقه ای که نوعی تجارتو هم ایجاد میکنه و میتونه به کارای غیر قانونی هم ختم بشه؛ کارای غیر قانونی ای که در جریان این داستان، تقریبا با بی تفاوتی از کنارشون عبور میکنیم و عملا باعث میشه که هیچ نقد منفی ای نسبت به کبوترباز ها و افرادی که در تجاری شدن این رقابت بیمارگونه نقش داشتن، ایجاد نشه.


اینکه کسی میاد و کبوترها رو برای مسابقه پرورش میده و بعضا اونا رو به تناسب میزان مهارتی که به دست آوردن قیمت گذاری میکنه، به هیچ عنوان نمیتونه تصویری از تعلق و علاقه ی یک فرد نسبت به حیوانات باشه بلکه بیشتر تصویر نوعی سواستفاده است که در این فیلم، این رفتار رو عادی جلوه میدن و کبوترباز اصلی، تبدیل به مثبت ترین شخصیت ممکن میشه.

جمع بندی
بچه ها و نوجوونا افراد بسیار تاثیرپذیری هستن و می تونن از هر نوع محتوایی برای پیدا کردن الگوهای رفتاری خودشون استفاده کنن. چنین محتوایی رو نمیشه چندان امن در نظر گرفت اما چنانچه بشه نوعی نگاه انتقادی رو درون بچه ها و نوجوونا ایجاد کرد، میشه انتظار داشت که همچین فیلمی رو ببینن و حتی در صورتی که ازش لذت بردن هم تاثیر منفی بخصوصی نگیرن. شما به عنوان والدین یا افراد بالغ، میتونید همون شخصی باشید که به واسطه ی گفت و گو، این نگاه انتقادی رو درون افراد کم سن و سال تر ایجاد میکنه. بحث یکی دو تا فیلم نیست و شما می تونید الگوهای نه چندان جالب زیادی رو توی انیمیشن ها و فیلما و بازی هایی که مخصوص بچه ها و نوجوونا ساخته میشه ببینید.