نقد و بررسی فیلم M3gan 2022
5 تیر · · خواندن 4 دقیقه نقد و بررسی فیلم M3gan 2022| مگان، نسخهی جدیدی از یک عروسک شرور
عروسکای شرور مونث، تصویری افراطی از روشای عرفی و آیکونیک شرارت زنانه هستن. در این مورد، مگان، ظاهر جذاب و خوشآیندی داره و قادره با این ظاهر جذاب، مخاطب خودش رو تحتتاثیر قرار بده. اون قدرتمند و باهوشه و نگاه قضاوتگرش، بدون تاثیرپذیری از عرف جمعی، ترس و احساسات رقت انگیز انسانی شکل گرفته.
بقیه در ادامهی مطلب｡.ﾟ+ ⟵(｡･ω･)
چشمپوشی از بسیاری از روابط منطقی، به خالق یه اثر داستانی اجازه میده تا از واقعیت زمان فعلی فراتر بره و تخیلات خودشو به تصویر بکشه. در مورد مگان هم ما میبینیم که سازندهاش پا رو فراتر از حدی گذاشته که ازش انتظار میره. اون در حالت عادی، شاید فرد باهوش و پرکاری به نظر برسه اما مشخصا نمیشه انتظار داشت که نبوغش به خلق شخصیت پیچیدهی مگان قد بده.
ساختن چیزی مثل مگان، خیلی بعیده که تحت تاثیر نبوغ یک شخص باشه بلکه وقتی جامعه به مرحلهای میرسه که یه نفر میتونه همچین چیزی رو بسازه، دست آوردا و قدرتای زیادی رو پیشاپیش به دست آورده که بهش در مهار کردن یا مدیریت چنین دست ساختهای هم کمک میکنه.
شخصیتهای درون این فیلم، بیش از حد در مقابل مگان، خوشبین، ناشی و ضعیف هستن که میشه گفت همین موضوع هم اجازه میده تا مگان، به راحتی خشونت خودشو پیاده کنه و شاهد سلسله اتفاقات کمابیش ترسناک و هیجان انگیز باشیم.
این داستان علمی تخیلی، سعی کرده تا یه شبیهسازی انجام بده از تواناییهای بالقوه و خواستههای انسان از موجوداتی که از روی خودش شبیهسازی کرده. از مگان انتظار میره که مراقبت بچهها باشه، اونا رو تعلیم بده و سرگرمشون کنه اما این گزارهها، وقتی به مگان تعلیم داده میشن، به سرعت نوعی تناقض رو ایجاد میکنن چون بهش هیچ توضیحی در مورد عرف جامعه و چیزایی که ما آدما در موردش با خودمون صادق نیستیم توضیح نداده.
مگان چیزی در مورد قلدری درون مدرسه و نحوهی مراقبت از بچهها در مقابل چنین رفتارهایی نمیدونه چون عملا خوده افراد بالغ هم ایدهی خاصی برای مدیریت این قضیه ندارن یا بهتره بگیم که همیشه در مقابلش بیمسئولیتی خودشون رو ثابت میکنن.
مگان مجبور میشه تا در چنین مواقعی از خلاقیت خودش استفاده کنه. بینندهای که خشونت، شرارت و دروغگویی آدمهای درونی این فیلم رو میبینه، در ابتدا ممکنه به سختی مگان رو به خاطر رفتارای شرورانهای که در حق دیگران انجام میده سرزنش کنه اما در ادامه، الگوهای رفتاری مگان به حدی خودخواهانه میشه که عملا فقط وحشت رو بازتولید میکنه.
مگان، طعنهی تکان دهندهای میزنه به آدما در مورد دروغایی که به خودمون و بقیه میگیم تا بتونیم منافع شخصیمون رو پوشش بدیم و بار مسئولیتهایی که روی دوشمون احساس میکنیم رو منتفی کنیم.
در پایان، با وجود اینکه شخصیتای اصلی میتونن مگان رو مهار کنن اما مشخصا نمیشه جلوی بازتولید نسخههای دیگهای از مگان رو گرفت و صرفا کافیه که در موردش اراده کنن یا احتمالا در همون قسمت پایانی هم نسخههای مشابهی ازش ساخته شده بود. به هر ترتیب، مگان پتانسیل تبدیل شدن به یه مجموعه فیلم یا اثر سریالی رو داره.
این اثر، هرچند که یه سری لحظات نفسگیر، ترسناک و دلهرهآور داره اما نمیشه گفت که ژانر ترسناک رو به شکل افراطی و بیمارگونه به کار گرفته بلکه از عنصر ترس، به شکل نرمالی استفاده کرده تا بتونه پیام خودشو برسونه.
جمعبندی
این اثر هم میتونه برای افراد کم سن و سال الهام بخش واقع بشه، (هرچند شاید به خاطر بعضی صحنههای دلهره آور و ترسناک زیاد این گزاره تایید نشه.) هم برای افراد بالغ؛ چرا که اشارهی جالبی به اهمیت همدلی و مسئولیتپذیر بودنمون در قبال تجربهای داره که برای آدما خلق میکنیم. مگان، به وضعیت روانی دختری که مسئولیتشو به عهده گرفته اهمیت خیلی زیادی میده و آسیبی که مجبور به تحملش میشه رو به سادگی افراد بالغ درون جامعه، نادیده نمیگیره. مگان، قضاوتگر خوبی هست اما لزوما واکنش سالمی نیست به قضاوتاش انجام نمیده. اون فردگرایانه و به نفع منفعت یک شخص کار میکنه، الگویی که خیلی از ماها در رفتارامون نشون میدیم؛ اما چی میشد اگر مگان به عنوان شخصیتی طراحی میشد که منافع همه رو در نظر بگیره و سعی کنه که از همهی موجودات زنده مراقبت کنه؟ دقیقا همین نکتهای هست که فیلم مگان بهش طعنه میزنه و لزوم توجه کردن بهش رو یادآور میشه.