فیلم Eenie Meanie یه کار کمدی و اکشن آمریکایی هست که با حمایت استودیو 20th Century و تهیه کننده های مجموعه ی ددپول ساخته شده. این فیلم به صورت استریمی منتشر شده و در بازارهای بین المللی و در نسخه ی دیزنی پلاس، تونست در بیشتر از دوازده کشور، رتبه های خوبی رو به دست بیاره.

بقیه در ادامه‌ی مطلب⁦｡.ﾟ+ ⟵(｡･ω･)⁩

اسم فیلم از عبارت کودکانه ای که هم در فرهنگ انگلیسی و هم بعضی از زبان های دیگه وجود داره گرفته شده و چند تا حرف تصادفی به حساب میاد که خوش آهنگ هستن و بچه ها موقع بازی استفاده میکنن.
داستان این فیلم، روایت یک راننده ی فراری نوجوان به اسم ادی هست که حالا سعی میکنه زندگیش رو از دنیای جرم و جنایت جدا کنه. اون توی بانک کار میکنه و سعی داره گذشته رو فراموش کنه اما وقتی متوجه میشه که از دوست پسر سابقش یعنی جان، باردار هست، همه چیز دوباره به هم میریزه.
ادی تصمیم میگیره به جان کمک کنه چون الان درگیر یک پرونده ی خطرناک با رئیس سابق شون نیکو هست. جان مظنون به دزدین یک حسابگر حرفه ای به اسم لئو هست و ادی با مهارت های قدیمیش، دوباره وارد بازی میشه تا جان رو نجات بده.
در طول مسیر، ادی باید بین وفاداری به گذشته و ساختن آینده ای امن برای خودش و بچه اش دست به انتخاب بزنه. کلا این فیلم تونسته بهونه ی خوبی برای درست کردن یکی از اون تعقیب و گریزهای خیابونی و ویراژ دادن ماشینی پیدا کنه.


بازخوردهای این فیلم هم متنوع و نسبتا متوسط هستن و نمیشه گفت شکست خورده اما شاهکار هم جلوه نکرده. بیشتر منتقدها و کاربرها به بازی سامرا ویوینگ اشاره کردن که مثل همیشه درخشیده ولی فیلم درمجموع نتونسته از کلیشه های ژانرش خارج بشه.
به عنوان نقطه ی مثبت، از بازی سامرا ویوینگ به عنوان بهترین ویژگی فیلم یاد شده و خیلیا اونو تنها دلیل دیدن فیلم معرفی کردن و بعضی ها هم عقیده دارن که صحنه های تعقیب و اکشن، به خوبی فیلمبرداری شده و ریتم فیلم، سریع و قابل دنبال کردنه.

بعضی از نقدها از تلاش فیلم برای ترکیب طنز و درام شخصی استقبال کردن و اون رو سرگرم کننده و خوش ساخت توصیف کردن.
اما به عنوان نکته ی منفی، خیلیا عقیده دارن که داستانش کلیشه ای و قابل پیش بینی هست و فیلم شبیه نسخه های ضعیف تر کارهای تارانتینو یا بیبی درایور هست و هویت مستقلی نداره.
این فیلم متهم به شخصیت پردازی سطحی شده و بیشتر شخصیت ها به جز نقش اصلی، عمق و جذابیت خاصی ندارن. حتی بازیگرهای توانمندی مثل اندی گارسیا و رندال پارک نتونستن چندان تاثیرگذار باشن.
فیلمنامه ی کار هم ضعیف ارزیابی شده و منتقدا عقیده دارن دیالوگ های مصنوعی هستن و گاهی حس میشه شخصیت ها صرفا صدای نویسنده هستن و چندان واقعی جلوه نمیکنن.

جمع بندی
این فیلم برای طرفدارای سبک کمدی و سرقت مناسبه و چنانچه به بازیگر اصلیش علاقه پیدا کردید هم دیدنش خالی از لطف نیست.