اسکورسیزی در مصاحبه ی اخیر خودش، مستقیما نگفته سینما تموم میشه اما تاکید کرده که تجربه ی جمعی سینما در حال افوله و دیگه اون شور و آیین جمعی که رفتن به سالن ها داشت، وجود نداره. اون بیشتر از تغییر فرهنگ تماشای فیلم و سلطه ی پلتفرم های خانگی و رفتارهای ناشی از بی حوصلگی مخاطب ها انتقاد کرده.
اسکورسیزی در گفت و گو با منتقد پیتر تراورس گفته که سینما رفتن دیگه مثل گذشته نیست؛ مردم وسط فیلم با موبایل حرف میزنن، برای خرید خوراکی بیرون میرن و تمرکز ندارن.
اون اصطلاح End of mass cinephilia رو به کار برده یعنی اون عشق جمعی و پرشور به سینما که در دهه های گذشته وجود داشت، حالا کمرنگ شده.
اسکورسیزی خودش ترجیح میده فیلم ها رو در خانه و در سالن خصوصیش ببینه چون در این موقعیت میتونه با آرامش و تمرکز کامل فیلم ها رو مرور کنه.
این کارگردان در مراسم سی امین سالگرد Casino هم گفته بود که تفاوتی بین اداره ی لاس وگاس توسط مافیا با شرکت های بزرگ نمیبینه و هر دو نماد یک چرخه ی بی پایان قدرت و فساد هستن.
اون همچنین گفته که به فیلم های جدید علاقه داره مثلا آثار کارگردان های رومانیایی رو تحسین کرده اما عقیده داره که شکل مصرف سینما تغییر کرده. این حرف ها توجه زیادی جلب کرده چون از زبان یکی از بزرگترین فیلمسازهای تاریخ اومده و با دغدغه ی قدیمیش درباره ی مرگ سینما همخوانی داره.
حالا بعد از این حرفا، بعضیا ابزار نگرانی کردن و درمورد آینده، ایده ها و پیش بینی های ضد و نقیض میدن. فکر نمیکنم در مقابل آینده، چیزی برای تاسف وجود داشته باشه چون ما همیشه فرصت رشد و بهبود تجربه مون رو داریم. اینکه آدما دوست ندارن به سینما برن، به خودی خود اتفاق بدی نیست.
تاسف برای افرادی هست که نمی تونن فرصت های جدید رو ببینن و درک کنن. خلاقیت، بخش جدانشدنی زندگی انسانه و گرسنگی ذهنی بسیاری از ما رو برطرف میکنه.
در گذشته هم شکل های مختلفی از هنر وجود داشتن که الان مثل گذشته، مورد استفاده قرار نمیگیرن و نوع کاربرد و نحوه ی کسب درآمد ازشون تغییر کرده. آینده حتی اگر به بازیگر و فیلمساز به معنای امروزش نیاز نداشته باشه، به آدم های خلاق نیاز داره.
تاریخ هنر همیشه همین رو نشون داده: هیچ وقت هنر از بین نمیره و فقط شکل و بسترش تغییر میکنه. نگرانی درمورد آینده ی سینما بیشتر از جنس دلتنگی برای گذشته است.