این مطلب بیشتر برای معرفی این سریال نوشته شده و داستان رو لو نمیده.
ادموند دانتس در روز عروسیش قربانی یک توطئه ی خطرناک میشه و به جرم ناکرده زندانی میشه. بعد از 14 سال حبس در جزیره، فرار میکنه و با ثروت قابل توجهی برمیگرده تا انتقام بگیره و همه ی این اتفاقات، توی همون قسمت اول بیان میشه.

 

بقیه در ادامه‌ی مطلب⁦｡.ﾟ+ ⟵(｡･ω･)⁩

این سریال، ملیت فرانسوی داره و با وفاداری به رمان کلاسیک الکساندر دوما، نگاه مدرنی به مفاهیم عدالت، قدرت و استقامت انسانی داره. با این وجود، فضای سریال تا حد زیادی شبیه کارای بریتانیایی نت فلیکسی هست و زبانی که حرف میزنن هم انگلیسیه.
این مدل سریالا ممکنه در ابتدا کند و کسل کننده باشن ولی رفته رفته که داستانشون پیچیده تر میشه، حس خوندن رمان کلاسیک رو زنده میکنن. با این وجود، این داستان، وقتی از اون فضای کلاسیک و قدیمی جدا میشه، بیش از پیش نشون میده که با تکیه به چه اتفاقات و رفتارهای نه چندان منطقی و جالبی، سعی داره داستان رو گسترش بده.
رفتارهای ادموند دانتس بعد از آزادی، به خودی خود خیلی نمایشی به نظر میرسه. اینکه یهو به یه ثروت افسانه ای میرسه و ازش برای انتقام استفاده میکنه هم بیش از پیش این داستان رو غیر منطقی و فانتزی جلوه میده.
رفتارهای دانتس بعد از آزادی، بیشتر شبیه اجرای یک نمایش برای انتقام گرفتن هست تا نوعی واکنش انسانی نسبت به ظلم و بی عدالتی و ثروت افسانه ایش هم که یهو بهش میرسه، بدون زمینه ی کافی، داستان رو به سمت فانتزی انتقام محور میبره؛ این باعث میشه که مخاطب مدرن، به جای همدلی، دچار نوعی تردید بشه و از خودش بپرسه که آیا این واقعا عدالت خواهیه یا صرفا خودشیفتگی؟

دانتس به جای بازسازی خودش، تبدیل به نماد قدرت نمایی فردی میشه و سریال به جای پرداختن به پیچیدگی های روانی قربانی، بیشتر به جذابیت انتقام تکیه میکنه.

جمع بندی
این الگوی داستانی، منو بیش از پیش یاد ژانرهای داستانی رایج در انیمه و داستان های مدرن آسیای شرقی میندازه که شدیدا علاقه دارن یه شبیه سازی خاص ایجاد کنن و شخصیت اصلی، یه شانسی توی زندگی بیاره یا اتفاقی بیوفته که یهو اونو در معرض فرصت و شروع های جدید قرار بده. که البته این به خودی خود بد نیست. این شبیه سازی ها در فضای داستانی، میتونه به نوعی آزمایش ذهنی منجر بشه و آدما با ذهنیت های مختلف، بتونن خودشون رو جای یه فرد که قدرت و فرصت های خاصی داره قرار بدن اما در داستانی مثل کنت مونت کریستو، لزوما استفاده ای که از این شروع دوباره میکنه، بالغانه نیست و اتفاقا خیلی از رفتاراش، بچه گانه به نظر میرسه.