نقد و بررسی انیمیشن The Addams Family 2019| خانواده‌ی آدامز

انیمیشن آدامز فمیلی 2019 یک کمدی سیاه و بازخوانی مدرن از خانواده ی کلاسیک آدامز به حساب میاد و روی موضوع قبول کردن تفاوت ها تمرکز داره. اتمسفر این انیمیشن، تا حد زیادی وام گرفته از داستان های آمریکایی دهه ی 90 هست که تقابل طبقه ی بورژوا با افراد متفاوت با عرف جامعه رو نشون میدن.

 

بقیه در ادامه‌ی مطلب‌⁦｡.ﾟ+ ⟵(｡･ω･)⁩

داستان با فرار گومز و مورتیشیا از جامعه ی متعصب محل تولدشون و ازدواج در یک قبرستان شروع میشه. اون ها در تپه ای دور افتاده و مخروبه در نیوجرسی ساکن میشن.
همزمان یک طراح تلویزیونی به اسم مارگاریت نیدلر یک شهرک درست میکنه که در مقابل تپه ی محل زندگی خانواده ی آدامز قرار داره و اتمسفر این شهر، خیلی با زندگی گوتیک آدامز متفاوته. مارگاریت شخصیتی وسواسی، متظاهر و مخاطب بی نظمی هست، خانواده ی آدامز رو زشت، عجیب و تهدید کننده میدونه و تصمیم میگیره با اجرای یک نمایش تلویزیونی بزرگ، خونه شون رو با یک حمله ی دسته جمعی خراب کنه.
خانواده ی آدامز با وجود داشتن علایق عجیب و سبک زندگی گوتیک، همدیگه رو بدون قید و شرط دوست دارن. داستان در این مورد صحبت میکنه که عجیب بودن ایرادی نداره و خانواده جایی هست که میتونی در محیطش هرجوری که دوست داری باشی.

شهرک سعی داره همه رو شبیه هم کنه و هرچیزی که متفاوت هست حذف بشه. در جریان این انیمیشن، ونزدی سعی داره هویت خودش رو کشف کنه و تحت تاثیر دوستی با پسری از شهرک به اسم پارکر قرار میگیره و سعی میکنه خودش رو سانسور کنه. این مسئله باعث درست شدن تنش بین ونزدی و خانواده اش میشه و این موضوع، بخصوص مورتیشیا رو تحت تاثیر قرار میده.


این انیمیشن برخلاف نسخه های قدیمی که طنز سیاه تلخ تری داشتن، لحن مهربان تر و خانوادگی تری داره و بیشتر روی ارزش های خانوادگی و پذیرش، تمرکز کرده. با این وجود، عناصر کلاسیک سریال و فیلم های قدیمی مثل علاقه به چیزهای ترسناک و مرموز، رابطه ی عاشقانه ی پرحرارت گومز و مورتیشیا و شوخی های دارک و موقعیت های کمدی ناشی از برداشت های متفاوت خانواده از دنیای عادی، همچنان تا حد زیادی حفظ شده.

این انیمیشن توسط استودیوهای امریکایی و کانادیی ساخته شده اما بخش زیادی از ماهیتش همچنان آمریکایی هست. این انیمیشن ازنظر فروش و گیشه یک موفقیت مالی قابل توجه بود و نسبت به هزینه ی حدودا 50 میلیون دلاری ای که براش شد تونست بیشتر از 220 میلیون دلار بفروشه. اما ازنظر منتقدهای سختگیر، انیمیشن چندان نمره های خوبی نگرفت و بیشتر میشه نقدهای منفی و متوسط رو درموردش پیدا کرد. در سایت راتن تومیتوز فقط 29درصد نقدها مثبت بود و به این موضوع اشاره شده که خلاقیت و جسارت طنز سیاه کارهای قدیمی رو نداره. همچنین دنبال کردن فرمول کلیشه ای انیمیشن های خانوادگی مدرن با پیام خودت باش، کاملا توی ذوق میزنه و طراحی شخصیت ها و فضاسازی هم جذابیت بصری خاصی نداره.


اما مخاطب های عمومی، بخصوص بچه ها و پدر و مادرا این انیمیشن رو مورد استقبال قرار دادن و سرگرم کننده دونستن و به این موضوع اشاره شده که پیام خوبی داره. طرفدارهای قدیمی خانواده ی آدامز، اغلب این نسخه رو کم عمق تر و ملایم تر از کارهای کلاسیک ارزیابی کردن اما نوستالژی، کار خودش رو کرد و قلب خیلی از طرفدارها رو به دست آورد.
خانواده ی آدامز برای اولین بار به دست چارلز آدامز خلق شد و در قالب کاریکاتور در سال 1938 در روزنامه ی نیویورکر منتظر شد. سریال تلویزیونی ای که در سال 1964 ساخته شد، نقطه عطف محبوبیت خانواده ی آدامز به حساب میاد و اتمسفر کمدی سیاه داشت.

نسخه های اولیه ی داستان خانواده ی آدامز دارک تر بودن و میشه حس کرد که نسخه های جدید، خیلی فضای لایت تری دارن و گوتیک بودن خانواده، بیش از پیش به یک لایه ی سطحی، تقلیل داده میشه. هرچند آدامز در هسته ی خودشون هرگز موجودات تاریکی نیستن. اونها علایق گوتیک دارن اما سبک زنگیشون تا حد زیادی کاتولیکی هست.
علاقه ی زیاد به بچه ها و تمرکز روی قلمروی خونه و وفاداری و تعلق زیاد بین والدین، عواملی هستن که قدرت رو کاریزما رو در همین فرهنگی افزایش میدن و خانواده ی آدامز، این ویژگی ها رو داره.
حتی میشه گفت که نسخه های اصلی، عمدتا طنز پیچیده و زیرکانه تری داشتن. کارتون های چارلز آدامز که از سال 1938 به بعد منتشر شدن طنز سیاه محض بودن. بدون دیالوگ، فقط تصویری از یک خانواده ی کاملا معمولی در حال انجام کارهای وحشتناک مثل آماده کردم سم برای چای، یا بازی با مواد منفجره رو نشون میدادن. هیچ توضیح خاصی هم درمورد دلیل این کارا نوشته نمیشد.
سریال 1964 هم این حس رو حفظکرد. دیالوگ ها پر از شوخی درمورد مرگ، شکنجه و مصیبت بودن و با لحنی جدی و بی تفاوت مطرح میشدن. خشونت و عجیب بودن، بخشی ذاتا پذیرفته شده از زندگی روزمره ی خانواده ی آدامز بود و عملا ویژگی ای نبود که بخوان درموردش توضیح بدن.
اما درادامه، برای جذب مخاطب، پیام داستان هم ساده تر و عامه پسندتر شد و عملا گوتیک بودن، صرفا تبدیل به یک استایل شد. در نسخه ی اصلی، گوتیک بودن یک فلسفه ی کامل زندگی بود که توی تمام رفتارهای خانواده دیده میشد.

جمع بندی
خانواده ی آدامز یک خانواده ی بسیار محافظه کار، سنتی و بسته است اما اهمیتی به معیارهای معمول جامعه نمیده بلکه ارزش های خاص خودشون رو دارن. خونه شون حکم نوعی قلعه ی مقدس رو داره و ما شاهد وفاداری بی چون و چرای گومز و مورتیشیا هستیم. همچنین به بچه ها خیلی اهمیت میدن و همیشه جدی گرفته میشن، تشویق میشن تا علایق عجیبشون رو کشف کنن و هرگز به خاطر عجیب بودنشون تحقیر نمیشن. عمو فستر و مادربزرگ هم حسابی مورد احترام هستن و به راحتی در کنار هم زندگی میکنن.
در واقع خانواده ی آدامز، یک خانواده ی ارزش محور به سبک خودشون هستن و جامعه ی بیرون، ازنظرشون خنگ، سطحی و غیرقابل درک هستن.