نقد و بررسی فیلم Previously Saved Version 2024| نسخه‌ی ذخیره شده‌ی قبلی

فیلم نسخه ی ذخیره شده ی قبلی، دقیقا همون ویژگی هایی رو داره که از یه اثر کاملا امروزی انتظار دارم. با جنجالی شدن هوش مصنوعی و خودنمایی تکنولوژی جدید و یه دنیای رنگارنگ که با انواع تبلیغات، اشباع میشه، میشه انتظار داشت که داستانا به سمت مینیمال شدن برن و سعی کنن که بیش از پیش، به دغدغه های انسانی بپردازن که تحت تاثیر یه تکنولوژی پیشرفته، در حال تجربه ی نوعی تراژدی هست.

 

بقیه در ادامه‌ی مطلب⁦｡.ﾟ+ ⟵(｡･ω･)⁩

فیلم نسخه ی قبلی که مدت زیادی از انتظارش نمیگذره، صرفا از طرف 311 نفر در سایت IMDb بازخورد دریافت کرده که انتظار هم نمیره تعدادش چندان بیشتر هم شه. سینمایی های آسیای شرقی، عمدتا دراپ میشن و نمی تونن محبوبیت بین المللی چندانی پیدا کنن اما این لزوما به معنی بد ساخت بودن این فیلما نیست. اتفاقا میشه حس کرد که کشورایی مثل ژاپن و کره ی جنوبی، بیش از پیش سعی میکنن استانداردای هالیوودی رو توی کاراشون رعایت کنن حتی اگر با یه داستان به قولا آبکی و کلیشه بخوان فیلم بسازن که کپی کاملی از سناریوهای رایج در هالیوود باشه.

هشدار: ادامه‌ی این مطلب میتونه داستان فیلم رو لو بده.
داستان درباره ی زوجی به اسم نائوکی و مایومی هست که در یک اقامتگاه شناور در فضا زندگی میکنن اما حقیقت رابطه شون پیچیده تر از چیزی هست که به نظر میرسه.
نائوکی همسرش رو بارها به یک اندروید تبدیل میکنه تا نسخه ی ایده آل عشق خودش رو بازآفرینی کنه که این موضوع، فیلم رو به یک روایت روان شناختی و تراژیک تبدیل میکنه.
فیلم از نظر بصری جذابه اما بعضی از منتقدا این داستان رو بیش از حد کند و بدون معنای جالبی ارزیابی شدن.

بعضی از بیننده ها از جلوه های ویژه و طراحی صحنه ی فیلم خوششون اومده اما بعضیا هم این فیلم رو بیش از حد قابل پیش بینی و بدون هیجان دونستن.
در پایان داستان، مایومی متوجه حقیقت تلخ زندگیش میشه؛ اینکه اون یه اندرویده که بارها به دست نائوکی بازسازی شده تا نسخه ی ایده آل همسرش باشه.
مایومی تصمیم میگیره که از این چرخه ی بی پایان فرار کنه اما نائوکی نمیتونه ازش دست بکشه و تلاش میکنه که متوقفش کنه.
در لحظه های پایانی، مایومی موفق میشه که از اقامتگاه فضایی خارج بشه و به زمین برگرده اما مشخص نیست که آیا میتونه در دنیای واقعی دووم بیاره یا نه. فیلم با یه پایان باز تموم میشه که باعث شده بعضی از بیننده ها این فیلم رو جالب و تامل برانگیز و بعضیا ناامید کننده بدونن.
این فیلم، به نظر میرسه که به طور واضحی سعی داره درمورد آزادی صحبت کنه. آزادی هم در سطح فردی و هم در مقابل سلطه ی فناوری، یکی از محورهای اصلی داستان به حساب میاد.
مایومی در طول فیلم تلاش میکنه تا بفهمه که آیا واقعا اراده ی مستقل داره؟ یا صرفا یک نسخه ی دست ساز به حساب میاد.


این سوال که آیا انسان ها میتونن خارج از چهارچوب های تعریف شده به دست تکنولوژی زندگی کنن، باعث میشه که فیلم، فضای فلسفی ای پیدا کنه.
پایان باز داستان، مخاطب رو تحریک میکنه تا درمورد جواب همچین سوالی فکر کنه: آیا آزادی به معنی رهایی از وابستگی های بیرونی هست یا به توانایی ما برای تعریف دوباره ی خودمون وابسته است؟

این فیلم میتونه سوالی درمورد وجه خاص انسان بودن و هدفی که در زندگی داره ایجاد کنه. در طول فیلم میشه حس کرد که زن داستان، قبل از مرگش هم از زندگی با شوهرش راضی نبوده و میخواسته ترکش کنه.
در اوایل فیلم، چند فلش بک وجود داره که نشون میده مایومی احساس خستگی و دل زدگی از رابطه شون داشته و حتی در مکالمات کوتاهی که بینشون درست میشه، نوعی فاصله ی عاطفی وجود داره.
توی یکی از صحنه ها، مایومی جمله هایی رو میگه که اشاره ی ظریفی به ترک کردن نائوکی داره اما این موضوع به طور مستقیم تایید نمیشه و در حد یک حدس باقی میمونه.
این احتمال وجود داره که مرگ زن، تصادفی نبوده و تحت تاثیر شرایطی اتفاق افتاده که اونو در موقعیت آسیب دیدن قرار داده. اگر مایومی از ابتدا قصد جدایی داشته، بازسازیش به عنوان یک اندروید، نه تنها بدن بلکه اراده شو هم از کنترل خودش خارج کرده.
نقدی که میشه به این فیلم نسبت داد، توصیف کننده ی ایرادی هست که توی خیلی از محصولات آسیای شرقی وجود داره و اون عدم خلاقیت و ضعف شخصیت ها برای ارتباط گرفتن با همدیگه و درک ساده ترین مسائل انسانیه.


خیلی از محصولات آسیای شرقی، مخصوصا در ژانرهای خاص، ممکنه بیش از حد روی سبک بصری و طراحی دنیا تمرکز کنن اما در پرداخت روابط انسانی دچار ضعف هستن.
گاهی به نظر میرسه که شخصیت ها تحت تاثیر کلیشه ها و انتظارات فرهنگی هستن و لزوما پیچیدگی های انسانی و روانشناسی رو نمیشه توی رفتارشون دید.

توی بعضی از این داستانا، گفت و گو ها و تعاملات بین شخصیت ها کاملا سرد و بی روح به نظر میرسه که باعث میشه مخاطب نتونه ارتباط احساسی چندانی برقرار کنه.

جمع بندی
ارتباط انسانی، یه مهارت روانی ابتدایی و مهمه که استفاده ازش، حتی بعضا نیازی به استفاده از کلمات پیچیده نداره. در سنت های آسیای شرقی، بعضا سکوت، خویشتنداری افراطی و سازگاری با خواسته های شریک یا دوست، تحسین میشه اما این موضوعو درنظر نمیگیرن که همین انفعال، چقدر میتونه باعث قدرت دادن به امیال شرورانه یا فردی بشه که قصد سواستفاده و کنترل طرف مقابل رو داره.
سکوت و خویشتنداری که توی خیلی از سنت های آسیای شرقی ارزشمند نشون داده میشه، میتونه به سواستفاده ختم بشه.