نقد و بررسی فیلم The Courier 2024| نامه‌ی اسپانیایی

فیلم پیک یا نامه‌ای که در سال 2024 منتشر شده رو با فیلمی با اسم مشابه که چند سال پیش منتشر شد اشتباه نگیرید. این کار محصول اسپانیاست و فضای کمابیش کمدی و سرگرم کننده‌ای داره و چندان هم نتونسته جلب توجه کنه. تا الان از مجموع 4 هزار مشارکت کننده تونسته امتیاز 6 رو از سایت IMDb به دست بیاره و 66 درصد مخاطبای گوگل هم پسندیدنش.

 

بقیه در ادامه‌ی مطلب⁦｡.ﾟ+ ⟵(｡･ω･)⁩

توی این فیلم چند تا بازیگر وجود دارن که ممکنه اونا رو به کرار توی کارای اسپانیایی دیده باشید منجمله ماریا پدراسا و ارون پیپر که شاید معروف ترین کاراشون توی وب فارسی، سریال الیت باشه. ارون پیپر در نقش ایوان، راوی و شخصیت اصلی این فیلمه که شدیدا علاقه مند به پوله و اهمیتی هم نمیده که از چه روش‌های غیر اخلاقی‌ای می‌تونه به خواسته‌اش برسه. اون راه خودش رو پیدا میکنه و توی صنف خودش رشد میکنه و ماجراهایی که از سر میگذرونه رو قراره روایت کنه.
ما با یه کار نسبتا خوش ساخت طرفیم که چندان نتونسته خنده دار باشه و به دلیل پیش بینی پذیر بودن اتفاقاتی که قراره بیوفته، حتی چندان درگیر تعلیق و فضاهای دلهره آور هم نشده.

هشدار: ادامه‌ی این مطلب میتونه داستان فیلم رو لو بده.

شما از همون ابتدا که نحوه‌ی روایت ایوان رو میشنوید، می تونید حدس بزنید که این فیلم، داستان سقوط ایوان به عنوان یه فرد نوکیسه است. فردی که خیلی زود از فرش به عرش میرسه و به یکباره هم قراره سقوط کنه.


این سناریو به شکل طعنه آمیزی سراغ سبک زندگی یه فرد خلافکار میره و سعی داره از همون ابتدا هم نشون بده که این کار قرار نیست آخر و عاقبت داشته باشه و داستان از زبون راوی ای گفته میشه که تا آخر خط رو رفته و با تراژدی رو به رو شده. این در حالیه که مشغول شدن به چنین کارایی، لزوما قرار نیست که به تراژدی ختم بشه و بیشتر نشات گرفته از ناشی بودن خلافکاره که توی مرحله ای گیر میوفته و تمام چیزایی که به دست آورده رو از دست میده.
مطمئنا این موضوعو سناریونویس هم میدونسته و طعنه آمیز بیان کردن داستان هم نمیتونه تاثیری روی تغییر ذهنیت ما از این ماجرا داشته باشه. در واقع این فیلم به طور غیر مستقیم، صرفا هیجان زندگی یه فرد درگیر کار خلاف و پولشویی رو نشون میده و در این زمینه، نه تنها عامل بازدارنده ای نیست بلکه شانس اینو داره که بیننده ی خودشو تشویق به وارد شدن به چنین بیزنس هایی کنه. شاید تنها توصیه ای که درونش هست اینه که اگه خواستید وارد چنین کسب و کاری بشید، مثل شخصیت اصلی این فیلم، ناشیانه رفتار نکنید و طمعکارانه، سراغ اهدافی نرید که میتونن موقعیت شما رو به خطر بندازن.
سینما پر از این مدل داستاناست که در ظاهر، سعی میکنن ما رو از یه کار نابهنجاری دور کنن اما کیفیت ساختشون طوریه که بازدارنده نیست و وجه سرگرم کننده و جذاب داستان، باعث میشه که بیننده ای که پتانسیلشو داره، بیش از پیش به سمت انجام یه عمل نابهنجار، کشیده بشه.
با فرض اینکه انجام هر کار خلافی هم در نهایت باعث ایجاد یه تراژدی بشه، لذت داشتن یه زندگی هیجان انگیز و سرگرم کننده، کافی هست تا فردی که به کسالت رسیده و برای حقوق دیگران هم ارزش چندانی قائل نیست، بخواد چیزایی رو تجربه کنه که یه اثر هنری، یه فیلم یا یه سناریوی سرگرم کننده، بهش پیشنهاد میدن.

کار هنری، به خودی خود قداست خاصی نداره و می تونه در عین نبوغ آمیز بودن، محتوای شرورانه ای رو به مخاطب خودش منتقل کنه. این در مورد چنین فیلمی هم صدق میکنه و ما لزوما با یک محتوای امن رو به رو نیستیم. یه نگاه انتقادی میتونه مثل یک سد دفاعی عمل کنه یعنی شما فیلم رو ببینی و از دیدنش لذت هم ببری اما ازش تاثیر بدی نگیری.

جمع‌بندی
با توجه به پتانسیل این فیلم برای جذب نوجوونا، بهتره درمورد فیلمی که میبینید، با افراد کم سن و سال تر، صحبت داشته باشید. ما در سال های ابتدایی تر زندگی، به دنبال الگو و منابع الهام خودمون هستیم و دیدن چنین فیلم معمولی و پیش پا افتاده ای هم میتونه به عنوان یک منبع الهام عمل کنه. وقتی یه نوجوون با فرد بالغ تری وارد یه صحبت انتقادی میشه، شانس اینو پیدا میکنه که نه از دیدن یه فرد صرفا تاثیرپذیر بلکه با عینک یک فرد منتقد، به محتوایی که دریافت میکنه، نگاهی بندازه و فورا، دیگران رو الگوی خودش قرار نده.