آشنایی با آژانسهای کسب ثروت هالیوودی، قسمت دوم
7 اردیبهشت · · خواندن 5 دقیقه
در مطلب قبلی بررسی شد که کلا چندتا آژانس مطرح وجود داره و علاوه بر بازیگرها، طیف زیادی از چهرههای سرشناس از این سازوکارها برای حفظ و بهبود وجههی اجتماعی خودشون استفاده میکنن.
یکی از پر سروصداترین حواشی آژانسهای مذکور، درگیریهایی هست که با نویسندهها داشتن و این شامل فیلمنامهنویسها هم میشه که در ادامه، قراره این حواشی و نتایحش رو بررسی کنیم.
اعتراض نویسنده ها به عملکرد آژانس و قضیه ی پکیجینگ این بود که این مدل باعث تضاد منافع میشه و آژانس باید از نویسنده دفاع کنه ولی خودش داره از استودیو پول میگیره. خیلی ها حس کردن که آژانسها بیشتر دنبال سود خودشون هستن تا حمایت از هنرمند و این اعتراضات باعث شد تا هزاران نویسنده قرارداد خودشون رو با آژانس ها فسخ کنن و وارد اعتصاب بشن.
بعضیا عقیده دارن که این اعتصاب ها نتیجه ی خوبی داشت اما به شخصه زیاد موافق این موضوع نیستم. درنهایت با افزایش حقوق و درآمد باقی مانده موافقت شد و دستمزد پایهی نویسندهها بین ۳.۵ تا ۵ درصد افزایش پیدا کرد و برای نمایش های محبوب در سرویس های استریم مثل نتفلیکس و مکس، نویسندهها حالا پاداش جداگانه دریافت میکنن.
کنترل روی استفاده از هوش مصنوعی هم حداقل درظاهر، افزایش پیدا کرد و داستانهایی که فقط به دست هوش مصنوعی تولید میشه، دیگه به عنوان مطلب ادبی به حساب نمیان. یعنی نویسنده ها حق دارن از آثار خودشون در برابر جایگزینی ماشینی محافظت کنن.
تضمین های شغلی بهتر باعث شد نویسنده هایی که روی پروژه های در حال توسعه کار میکنن، حداقل ۱۰ هفته استخدام رسمی بشن و برای سریال های در حال پخش، استخدام به مدت سه هفته برای هر قسمت تضمین بشه.
تعداد نویسنده ها در هر تیم هم افزایش پیدا کرد به صورتی که پروژه های بیشتر از ۱۳ قسمت، باید حداقل ۶ نویسنده در تیم داشته باشن و این یعنی دیگه نمی تونن با تیم های کوچک و فشار بالا کار کنن.
با این وجود، دست آورد چشمگیری به حساب نمیاد و نمیدونم نویسنده ها کی میخوان بفهمن که کارشون چقدر درنظر جامعه بی ارزشه و به جای تولید برای اهداف زرد و مارکتی، مسئولانه و اخلاقی تر بنویسن و اینقدر زمینه ی سواستفاده رو فراهم نکنن. نویسنده ها قلب تپندهی یک سناریو هستن که درنهایت، باعث دیده شدن کارگردان و بازیگر میشه ولی همیشه مثل یه موجود رقت انگیز که زیرشاخهی بقیه است کار میکنه و اجازه میده ازش سواستفاده بشه.
نویسنده ها جهان رو میسازن، شخصیت ها رو خلق میکنن، دیالوگهایی مینویسن که بازیگرها باهاش در ذهنها جاودانه میشن ولی خودشون اغلب در سایه میمونن، یا تبدیل میشن به ابزار تولید محتوا برای اهداف مارکتی.
صنعت، نویسنده رو نه بهعنوان خالق، بلکه به عنوان تامین کننده ی مواد خام میبینه. خیلی از نویسنده ها به خاطر نیاز مالی یا ترس از دیده نشدن، تن به پروژه هایی میدن که با ارزش های خودشون همخوان نیست. ساختار قدرت در هالیوود، نویسنده رو در پایینترین سطح هرم نگه میداره با اینکه همه چیز از نویسنده شروع میشه.
انتقادهایی که به caa میشه هم گاها احمقانه است. بعضیا فکر کردن آژانس برای رضای خدا میاد از یه هنرمند حمایت میکنه؟ معلومه که دنبال سودش هستن و وقتی باهاش قرارداد میبندی باید به تعهداتت عمل کنی. شاید این آژانس ها عملا رقابت عادلانه رو به هم بریزن ولی قراردادشون هرچقدر هم شرورانه باشه، برای به نتیجه رسیدن، ملزم به تعهد دوطرفه هست. حالا هنرمندا درمورد بهخطر افتادن استقلال هنرمند حرف میزنن. شما اگر مستقل بودید اصلا نمیاومدید با همچین شرکتی قرارداد ببندید ولی این کار رو میکنید چون میدونید به تنهایی نمیتونید اونقدر که دوست دارید دیده بشید و از کارتون پول در بیارید.
منتقدهایی که از استقلال هنرمند حرف میزنن، انگار فراموش میکنن که خود هنرمند با امضای قرارداد، داره بخشی از اون استقلال رو واگذار میکنه و آژانس هم هرچقدر شرورانه باشه، تا وقتی قرارداد داره، موظف هست که هنرمند رو به نتیجه برسونه چون موقعیت هنرمند، سود آژانس هست. این رابطه، یه معامله ی شفافه و یک سواستفاده ی یکطرفه به حساب نمیاد.
مدت قراردادهای caa معمولا متغیر هستن و به موقعیت هنرمند، نوع همکاری و اهداف پروژه بستگی دارن اما به طور کلی، میشه سه نوع رایج از قرارداد ها رو پیدا کرد. قراردادهای کوتاه مدت ۶ ماه تا ۱ سال، معمولا برای هنرمندهای تازهکار یا پروژههای خاص درنظر گرفته میشه و گاهی فقط برای یک فیلم یا سریال خاص تنظیم میشه و حالت انعطاف پذیرتری داره و میشه تمدیدش کرد.
قراردادهای میان مدت از ۲ تا ۳ سال رو شامل میشن و رایج ترین نوع قرارداد برای بازیگرهایی هست که در حال تثبیت جایگاهشون هستن و شامل مذاکره برای چند پروژه، حضور در رسانه ها و مدیریت برند شخصی هست. آژانس در این مدت مسئول مذاکره، تبلیغات و گسترش فرصت های کاری هست.
اما قراردادهای بلندمدت، ۵ سال به بالا هستن و مخصوص چهره های تثبیت شده و ستاره های بزرگ سینما به حساب میاد. این قرارداد شامل همکاری در پروژه های سینمایی، تبلیغاتی، مد و حتی تهیه کنندگی هست و گاهی با بندهای انحصاری تنظیم میشه که هنرمند رو ملزم میکنه تا صرفا با همون آژانس همکاری کنه.
در دنیای آژانسهای بازیگری، بازیگر معمولا پولی پرداخت نمیکنه تا قرارداد ایجاد بشه و آژانس، طبق عرف، از درآمدهای آیندهی بازیگر، درصدی رو برمیداره که معمولا بین ۱۰ تا ۱۵ درصد از دستمزد هر پروژه هست.
جمعبندی قسمت دوم
هیچ کدوم از بازیگرا و افراد سرشناس، عملا روحشون رو به شیطان نمیفروشن تا دیده بشن ولی میشه گفت که صدای خودشون رو به سیستم واگذار میکنن چون از لحظه ی شروع قرارداد، هر انتخاب، هر نقش و هر مصاحبه، دیگه فقط تصمیم شخصی نیست.