یکی از بحث های مهم این سالها، ناامیدی از ستاره هاست. زمانی ستاره های سینما یا کارگردان ها مثل نمادهای مطمئن بودن؛ هر پروژه ای که اسمشون پایینش بود، باعث میشد که مردم انتظار یک تجربه ی خاص و موفق رو پیدا کنن و به احتمال زیاد هم، انتظاراتشون برآورده میشد. 
اما امروزه، میشه نوعی اشباع رو مشاهده کرد. تعداد پروژه ها و تولیدات سینمایی و سریالی به شدت زیاد شده. همین باعث میشه حتی ستاره ها هم درگیر کارهای متوسط یا ناموفق بشن.

خیلی از بازیگرها و کارگردان ها مجبور میشن در پروژه هایی شرکت کنن که بیشتر سود مادی داره و لزوما از کیفیت هنری چندانی برخوردار نیست. 
ناامیدی از ستاره ها یعنی اینکه عملا دیگه هنرمندی نیست که انتخاب های خاص داشته باشه. شاید تنها کارگردانی که هم شهرت زیادی داره و هم پروژه هاش محبوبیت عمومی رو حفظ کرده، کریستوفر نولان باشه. آدما انتظار دارن در هر دهه ای، حداقل چندتا آدم این مدلی توی سینما باشه ولی الان هر ستاره ای ممکنه در پروژه های ناموفق متعددی هم ظاهر بشه. 
با ظهور پلتفرم های استریم، مخاطب ها سریعتر خسته میشن و توقعات بالاتری دارن. چیزی که قبلا موفقیت محسوب میشد، الان ممکنه خیلی زود فراموش بشه. خیلی از ستاره ها برای حفظ جایگاه، انتخاب های امن و تکراری میکنن و همین باعث میشه حس خاص بودن از بین بره. 
نولان یکی از معدود کارگردان هایی هست که هم شهرت جهانی داره و هم تقریبا هر پروژه اش هم توجه منتقدا رو جلب کرده و هم محبوبیت عمومی داره. این کارگردان تونسته بین بلاک باستر تجاری و اثر هنری جدی، تعادل برقرار کنه و این چیزی هست که خیلی ها از ستاره های دیگه هم انتظار دارن اما کنتر محقق میشه. این موضوع باعث شده که در ذهن مخاطب، نولان مثل یک ستاره ی مطمئن باقی بمونه یعنی کسی که هنوز انتخاب های خاص و متفاوت داره. 
در یک توضیح ساده میشه گفت که قضیه پوله. فیلم های بلاک باستر، امروز بودجه های صدها میلیون دلاری دارن و همین باعث میشه استودیوها کمتر ریسک کنن و ستاره ها هم مجبور بشن در پروژه های امن بازی کنن. وقتی سرمایه گذارها دنبال بازگشت سریع پول هستن، انتخاب های خاص و هنری کمتر مجال پیدا میکنن. همچنین باید درنظر گرفت که برای فروش در چین، هند یا خاورمیانه، فیلم ها باید استانداردهای خاصی رو رعایت کنن. این یعنی ستاره ها و کارگردان ها می تونن انتخاب های شخصی و متفاوت داشته باشن. 
ستاره ها دیگه بیشتر از اینکه هنرمند باشن، برند تجاری هستن و هر انتخاب اشتباه میتونه ارزش برندشون رو پایین بیاره پس خیلی وقت ها به پروژه های متوسط اما مطمئن تن میدن. 
کارگردان هایی مثل کریستوفر نولان یا اسکورسیزی هنوز تونستن تعادل بین پول و هنر رو حفظ کنن چون جایگاهشون اونقدر تثبیت شده که استودیو ها بهشون اعتماد میکنن اما برای بیشتر ستاره ها، پول و فشار بازار، دست بالا رو داره.