این مطلب، درمورد کتابی به اسم John Mills and British Cinema- Masculinity, Identity and Nation هست که درمورد نقش بازیگر بریتانیایی، جان میلز، در شکل دادن به تصویر مردانگی، هویت ملی و تحولات اجتماعی در سینمای بریتانیا اختصاص داره. نویسنده با تحلیل فیلم های میلز، رابطه ی بین سینما و ساختارهای فرهنگی و سیاسی بریتانیا رو بررسی میکنه. 
تمرکز اصلی کتاب روی این هست که چطور جان میلز، به عنوان نماد مرد انگلیسی معمولی، در طول چهار دهه فعالیت سینمایی، تصویر خاصی از مردانگی ملی ارائه داده و این موضوع رو بخصوص میشه در فیلم های جنگی و درام های اجتماعی دید. 
میلز اغلب در نقش هایی ظاهر میشه که از طبقه ی متوسط یا کارگر هستن اما با شرافت، فداکاری و آرامش، از مرزهای طبقاتی عبور میکنن. این ویژگی ها باعث میشن اون به نماد مردانگی دموکراتیک تبدیل بشه و این موضوع در دوره ی بعد از جنگ، از اهمیت ویژه ای برخوردار بود. 
نویسنده بررسی میکنه که چطور این تصویر مردانه، در دوره های مختلف، از جنگ جهانی دوم تا موج نو بریتانیا، تغییر میکنه و با تحولات اجتماعی، سیاسی و فرهنگی کشور، هم راستا یا در تضاد قرار میگیره. 
در مقدمه، نویسنده با استفاده از نقل قول هایی از منتقدها، فیلمسازها و رسانه ها، تاکید میکنه که جان میلز نه فقط یک بازیگر، بلکه نماد مردانگی و هویت انگلیسی بوده و با صدایی خاص و لهجه ای متفاوت، ظاهری کاملا انگلیسی رو به نمایش میذاره. 
بعد از مرگ این بازیگر در 23 آوریل 2005، که همزمان با روز سنت جورج، نماد ملی انگلستان بود، رسانه ها ازش به عنوان انگلیسی ترین بازیگر و نماد مردانگی ملی و چهره ی شرافت و فروتنی بریتانیایی ستایش کردن. 
نویسنده با اشاره به این واکنش ها، زمینه ای درست میکنه تا وارد بخش تحلیلی کتابش بشه و توضیح بده که چطور بازیگری مثل جان میلز، به واسطه ی نقش هایی که بازی کرده، تجلی فرهنگ، سیاست و وضعیت جامعه ی دوره ی جنگ و پساجنگ میشه. 
منتقدها و روزنامه نگار های متعددی، جان میلز رو تجسم نوع خاصی از انگلیسی بودن میدونن و این ویژگی ها نه فقط در نقش های سینماییش بلکه در زندگی شخصیش هم نمود پیدا کرده و وجهه اش به عنوان مردی وفادار به همسر، دور نگه داشتن خودش از فضای هالیوود و تحمل بیماری با لبخند و وقار شناخته شده. این اولین باره که میبینم یک بازیگر بریتانیایی، علنا بابت دور نگه داشتن خودش از هالیوود، مورد تحسین قرار میگیره. 
رسانه و بخصوص رسانه های زرد، زندگی عاشقانه ی این بازیگر رو برجسته کردن و حتی بیشتر از نقش های سینماییش، بهش پرداخته شده. مثلا به این موضوع اشاره کردن که هر سال در سالگرد ازدواج، کت ماه عسلش رو میپوشیده. 
این روایت ها، میلز رو به عنوان بازیگری که بریتانیایی ها رو اون طور که دوست دارن خودشون رو ببینن جلوه داده، معرفی میکنه یعنی این شخصیت، فقط یک هنرمند نیست بلکه آینه ای از آرمان های اخلاقی و فرهنگی به حساب میاد. 
نویسنده با این حرفا به این نتیجه میرسه که در واکنش به مرگ میلز، نوعی نوستالژی برای هویت ملی از دست رفته دیده میشه.
تمایز بین انگلیسی و بریتانیایی بودن، واقعا نوعی مشکل در هویت ملی این منطقه به حساب میاد به صورتی که صنعت فیلم بریتانیا، با وجود مشارکت از سراسر جزایر بریتانیا، عمدتا در لندن متمرکز هست و ویژگی های قهرمانی ملیش، بیشتر با انگلیسی بودن تعبیر میشن تا اینکه بخوان اسکاتلندی یا ولزی باشن. 
اما برداشت ها از شخصیت میلز اینه که تونست نوعی انگلیسی بودن متغیر رو نمایندگی کنه و تنوع طبقاتی و منطقه ای رو حفظ کرده و همین باعث شد که تصویرش هم گاها صرفا انگلیسی باشه و گاها نماینده ی هویت گسترده تر بریتانیایی یا امپریالیستی به حساب بیاد. 
کتاب قصد داره این انگلیسی بودن پیچیده و ناهماهنگ رو در سینما بررسی کنه و نشون بده که چطور این هویت، هم در سطح فردی و هم در سطح ملی، بازنمایی و بازسازی شده.