کوئنتین تارانتینو به عنوان یک کارگردان و نویسنده ی فیلمنامه شناخته شده و عناصر اصلی فیلمهاش، ترکیبی از خشونت و دیالوگ های فشرده است. 
تارانتینو عاشق سینمای کلاسیک، آسیایی و وسترنه و به خوبی تونسته فضای نوستالژیک و مدرن رو به هم پیوند زده و کارهای پرفروش و محبوبی رو خلق کرده.

این کارگردان، یک پروژه ی لغو شده به اسم منتقد فیلم داشته که قرار بود دهمین و آخرین فیلم تارانتینو باشه و داستانی درباره ی یک منتقد فیلم در دهه ی 70 بود و در سال 2024 اعلام شد که پروژه لغو شده و هیچ فیلمبرداری ای انجام نشده. 
تارانتینو گفته که میخواد آخرین فیلمش رو زمانی بسازه که بچه هاش بزرگتر بشن و فعلا هیچ پروژه ی قطعی یا در حال تولیدی وجود نداره و صرفا گفته شده ممکنه به جای فیلم، یک نمایشنامه یا پروژه ی تئاتری بسازه. 
کوئنتین تارانتینو در سال های اخیر، بیشتر وقتش رو صرف خانواده و بچه هاش کرده و همین باعث شده پروژه های سینماییش رو به تعویق بندازه. اون با دانیلا پیک، خواننده و مدل اسرائیلی ازدواج کرده و اولین بچه اش به اسم لئو در سال 2020 به دنیا اومد و حالا 5 سالشه و دختر دومش هم حدود 2-5 سالشه و هنوز اسمش به طور عمومی اعلام نشده. 
در گفت و گویی در جشنواره ی فیلم ساندنس 2025، تارانتینو گفت: من در حال حاضر، تمام تمرکزم رو گذاشتن روی بزرگ کردن بچه هام. هیچ عجله ای برای ساخت فیلم بعدی ندارم. 
همچنین گفته که تا وقتی بچه هاش بزرگ نشن و بتونن کارهاش رو درک کنن، نمیخواد آخرین فیلم خودش رو بسازه. 
این کریر شاید درنظر خیلی ها قابل تحسین و جالب و مرموز جلوه کنه ولی اولین واکنش من یه چیزی تو مایه های دیالوگ های تند و تیز خود تارانتینو بود. فیلم درست کردن چه ربطی به بچه ها داره؟ فیلمتو بساز مرد حسابی...میتونه هنوز 50 تا فیلم دیگه هم بسازه ولی مشخصه نوعی قداست رو درون کارهاش میبینه که لزوما منطقی هم نیست.

تارانتینو از سالها پیش گفته که فقط ده فیلم بلند میسازه چون نمیخواد مثل بعضی کارگردان ها در دوره ی افول، کارهای ضعیف تولید کنه. برای خودش نوعی آیین پایان طراحی کرده و سعی داره خداحافظی به یاد ماندنی ای داشته باشه. 
چیزی که واضحه اینه که شهرت برای این کارگردان، خیلی مهم تر از خود فیلمسازیه و درنظرم این یک رویه ی رقت انگیزه. وقتی هنرمند، به جای ساختن، به ماندن در خاطره فکر میکنه، نوعی جابجایی معنا اتفاق میوفته. تارانتینو همیشه گفته که نمیخواد مثل خیلی ها در دوران افول، فیلم های ضعیف بسازه ولی این انتخاب، گاها بیشتر شبیه ترس از فراموشی هست و لزوما عشق به سینما رو تداعی نمیکنه. 
میشه حس کرد که فیلمسازی در اینجا تبدیل به برند شده و تارانتینو اسم خودش رو تبدیل به یک نماد جهانی خاص کرده و شاید همین هم باعث شده که به جای ساختن، به حفظ تصویر خودش فکر کنه.

انتقادات منفی پرتکرار 
منتقدهای زیادی عقیده دارن که خشونت در کارهای تارانتینو گاها فقط برای شوکه کردن استفاده میشه و لزوما تاثیری روی پیشبرد داستان یا عمق دادن به شخصیت ها نداره. این درمورد فیلم هایی مثل کیل بیل یا The Hateful Eight بیشتر مطرح شده. 
استفاده ی مکرر از کلمه های نژادپرستانه باعث بازخورد منفی زیادی نسبت به کارهای این کارگردان شده و تارانتینو در دفاع از خودش گفته این کلمه ها برای واقع گرایی تاریخی هستن. 
بعضی از منتقدها عقیده دارن که زن در کارهای تارانتینو اغلب قربانی خشونت یا ابزار روایت مردانه است و نسبت به نگاه جنسیتی و ابژه سازی زن ها واکنش نشون دادن. 
خودشیفتگی هنری و مقاومت تارانتینو دربرابر نقد هم گاها سوژه شده. تارانتینو بارها گفته اگه کسی از فیلم هاش خوشش نمیاد، بره یه چیز دیگه ببینه و این واکنش ها باعث شده بعضی ها بگن که اون نقدپذیر نیست و خودش رو فراتر از اخلاق و مسئولیت میدونه.

با اینکه از نقدهای منفی خیلی خوشم میاد ولی قریب به اتفاق این نقدها منطقی به نظر نمیرسن، مخصوصا مورد آخر، بیشتر نوعی بازی روانی به نظر میرسه. ما نمی تونیم انتظار داشته باشیم که سازنده ی اثر، حتما نسبت به نقدی که مطرح میکنیم واکنش نشون بده و نقد اصلا برای همون یه نفر نوشته نمیشه.

نقدهای منفی ای که تارانتینو نسبت به سینما و جامعه مطرح میکنه به مراتب جالب تر هستن و این بخش، با توجه به مصاحبه های این کارگردان تهیه شده. 
تارانتینو عقیده داره که هالیوود امروز، بیشتر دنبال کمیت هست تا کیفیت و در مصاحبه ای گفته: هالیوود دیگه اون جایی نیست که من عاشقش بودن. حالا فقط دنبال تولید بیشتره، نه ساختن بهتر.
بارها هم گفته که دهه ی 80 میلادی یکی از بدترین دوران های سینمایی بوده چون فیلم ها بیش از حد محافظه کار و بی خلاقیت بودن. به نظرش فیلم هایی که مطابق جریان اصلی ساخته میشن، معمولا بی روح و فراموش شدنی هستن. 
همچنین توی فیلم هاش، به شدت نژادپرستی، خشونت دولتی و افول اخلاقی جامعه ی آمریکا رو نقد میکنه و خودش گفته که این فیلم ها نه فقط سرگرمی، بلکه آینه ای برای دیدن زشتی های تاریخ آمریکا هستن. 
با اینکه تارانتینو خودش یک سلبریتی به حساب میاد ولی بارها گفته که فرهنگ شهرت در آمریکا، سطحی، خطرناک و بی ریشه شده و در مصاحبه ای با چارلی رز گفته: مردم دیگه دنبال فیلم نیستن، دنبال فالوئر و ترندن.


گرچه خود تارانتینو هم به همین فرهنگی که بهش انتقاد میکنه دامن میزنه و لزوما درموقعیتی نیست که نقدش کنه. درواقع امثال تارانتینو، خودشون هم خشونت، ارجاع زدگی و ستایش از فرهنگ سلبریتی مشهور شدن و الان جوری برخورد میکنن که انگار میخوان همون فرهنگ رو نقد کنن. تارانتینو با خشونت اغراق شده و قتل های شاعرانه، خودش یکی از سازنده های فرهنگ خشونت در سینماست.

حواشی تارانتینو
در صحنه ی راننده ی کیل بیل 2، تارانتینو اصرار کرد که اما تورمن خودش رانندگی کنه و این درحالی بود که چنین کاری میتونست خطرناک باشه. تورمن بعدها گفت که دچار آسیب جدی شد و سالها از تارانتینو فاصله گرفت و این ماجرا باعث انتقادات زیادی درباره ی مسئولیت پذیری کارگردان ها شد. 
در مصاحبه ای در سال 2003، تارانتینو از رومن پولانسکی دفاع کرد و گفت که رابطه اش با دختر 13 ساله تجاوز واقعی نبوده و این حرف ها بعدها باعث موجی از اعتراض شد و خودش مجبور شد عذرخواهی کنه. 
تارانتینو بارها در مصاحبه ها با خبرنگارها درگیر شده، مخصوصا وقتی درباره ی خشونت یا نژادپرستی توی فیلم هاش ازش پرسیدن. 
جمله ی معروفش اینه که: من اینجا نیستم که از خودم دفاع کنم، من فیلم میسازم، نه بیانیه ی سیاسی.
تارانتینو تا مدت ها مجرد بود و زندگیش رو وقف سینما کرد و گفته شده که در پشت صحنه، بسیار کنترلگر و وسواس گونه عمل میکنه، تاحدی که بعضی بازیگرها از همکاری باهاش خسته میشن.

جمع بندی
تارانتینو همیشه سعی کرده مستقل بمونه، فیلم هاش رو خودش مینویسه و خودش کارگردانی میکنه و حتی بعضا خودش تدوین کرده. در حال حاضر، 62 سالش هست.
از سال 2019 بعد، هیچ فیلم جدیدی منتشر نکرده اما پروژه هایی در دست بررسی داشته که بعضی هاش لغو شدن یا هنوز وارد مرحله ی تولید نشدن. فیلم روزی روزگاری در هالیوود در سال 2019 منتشر شد و آخرین فیلم رسمی منتشر شده اش با بازی لئوناردو دی کاپریو و برد پیت هست.