فیلم های پیشتاز در گلدن گلوب 2026 شامل نبردی پس از دیگری اثر پل توماس اندرسون با 9 نامزدی از جمله بهترین فیلم، کارگردان و فیلمنامه است. در درجه ی بعد، فیلم Sentimental Value هست که 8 نامزدی به دست آورده. 
فیلم Sinner با 7 نامزدی، Hamnet  با 6 نامزدی و فرانکشتاین و ویکید 2 هرکدوم با 5 نامزدی در ردیف های بعدی قرار گرفتن. 
در عکس های این مطلب میتونید لیست کامل این فیلم ها رو مشاهده کنید. 
فهرست نامزدهای گلدن گلوب با انتقادهایی درباره ی نادیده گرفتن بعضی بازیگران و فیلم های شاخص، بی توجهی به کارهای غیر انگلیسی زبان پرفروش و حتی اشتباهات در اعلام نام ها رو به رو شد. 
فیلم Sinners با 7 نامزدی در شاخه های اصلی قرار داشت اما بازیگران برجسته اش در بخش های بازیگری نادیده گرفته شد. این موضوع به عنوان ادامه ی مشکل تاریخی گلدن گلوب در کم توجهی به بازیگران سیاه پوست مطرح شد. 
جنیفر لوپز برای فیلم Kiss of the Spider Woman و سیدنی سوئینی برای فیلم کریستی نامزد نشدن درحالیکه انتظار میرفت حضور داشته باشن. دنیل دی لوئیس و رجینا هال هم با وجود تحسین منتقدان از فهرست حذف شدن. 
فیلم پرطرفدار ویکید 2 هم با وجود 5 نامزدی، از بخش فیلم موزیکال و کمدی کنار گذاشته شد. بی توجهی به کارهای بین المللی پرفروش مثل انیمیشن چینی نژا 2 که بیش از 2 میلیارد دلار فروش جهانی داشت، هیچ نامزدی ای دریافت نکرد و این حذف باعث بحث درباره ی نحوه ی ارزیابی آثار غیر هالیوودی شد. 
کارهای محبوب مثل Wake Up Dead Man: A Knives Out Mystery با وجود محبوبیت بالا، هیچ نامزدی ای نگرفتن. 
در بخش تلویزیون، کاترین لانسا که برای سریال The Pitt جایزه ی امی گرفته بود، در فهرست گلدن گلوب حضور نداشت. 
این انتقادا همیشه هست و کاملا قابل پیش بینیه. با این وجود، انگار دنیا هیچ وقت نمیفهمه که چنین رقابت هایی لزوما کمکی به بهبود دنیای هنر نمیکنن. درواقع جوایزی مثل گلدن گلوب یا اسکار، بیشتر از اینکه معیار واقعی کیفیت هنری باشن، به یک نمایش رسانه ای و صنعتی تبدیل شدن. 
ذات هنر بر تجربه و معناست، نه درست کردن برنده و بازنده ولی این جوایز، هنر رو در قالب رقابت قرار میدن. کمپین های تبلیغاتی و لابی گری استودیوها نقش بزرگی در انتخاب ها دارن، چیزی که فاصله ی زیادی با خود هنر داره. مردم و رسانه ها بیشتر به تعداد نامزدها و بردها توجه میکنن تا خود اثر، و این باعث میشه ارزش هنری واقعی گم بشه. 
این رقابت ها لزوما به رشد یا بهبود هنر کمک نمیکنن و بیشتر به تثبیت قدرت و برندینگ در صنعت سرگرمی خدمت میکنن.