انیمیشن ماریو از اون کارای جنجالی 2023 بود که حتی قبل اینکه منتشر بشه هم کلی براش تبلیغ کردن و سر‌و‌صدا راه انداختن. فکر میکنم با وجود اینکه برای بچه‌ها ساخته شده اتفاقا به دلیل ارتباط زیادی که با نوستالژی بسیاری از افراد بالغ داره، بیشتر هم توسط همین افراد دیده شده و راجبش صحبت کردن.


بقیه در ادامه‌ی مطلب⁦｡.ﾟ+ ⟵(｡･ω･)⁩

ماریو برای ما یادآور یه بازی ساده است که موفقیت خودشو بیشتر مدیون این بود که واقعا انتخاب چندان بیشتری برای انجام یه بازی ویدیویی نداشتیم. طرف یه سبیل و دماغ گنده داشت و مدام توی لوله‌های فاضلاب میرفت و با ضربه زدن به مکعبا، امتیاز و منجمله قارچ جمع میکرد و پیشروی میکرد.

فکر میکنم بهتره حرفی که قراره آخر گفته بشه رو همین اول بگم؛ مشکل اصلی چنین سناریوهایی رو تصویر نه‌چندان واقع‌گرایانه‌شون از ماهیت خیر و شر میدونم. شخصیت‌های منفی همیشه زشت و شخصیت‌های خوب، کیوت و گردالی به نظر میرسن. به شخصه ترجیح میدادم که کسی اینطوری بهم در مورد خیر و شر تعلیم نمیداد.

الگویی که توی این داستان به کار گرفته شده رو توی خیلی از سناریوهایی که برای بچه‌ها تدارک دیده شده میشه دید. اینکه صرفا یه کاری قادره بچه‌ها رو سرگرم کنه و بخندونه؛ به این معنی نیست که محتواش جای نقد نداره یا تحسین شدنیه.

الان زمان زیادی از اون بازی‌های قدیمی ماریو گذشته و شما می‌تونید ببینید که بچه‌ها چقدر محتواها و بازی‌های جدیدی برای سرگرم کردن خودشون دارن. این محتواها قراره نوستالژی آینده‌ی بچه‌ها بشه و به‌راحتی میشه فهمید که خیلی از آدمای بالغ، حتی روشنفکر‌ترین و بی‌مسئولیت‌ترین آدما هم در مورد بسیاری از محتواهایی که داره برای بچه‌ها ساخته میشه احساس خطر میکنن و درک میکنن یه چیزی توی خیلی از این تولیدات درست نیست.

بچه‌ها همیشه بچه نمی‌مونن و قراره به همین جامعه‌ای وارد شن که ما داریم درونش زندگی میکنیم. اگر یه سناریو به مفهوم خیر و شر نپرداخته باشه قطعا در این مورد نمیشه بهش ایراد گرفت؛ ولی وقتی راجبش حرف میزنه، میشه این سوالو مطرح کرد که این محتوا داره چه چیزی رو در مورد مفهوم خیر و شر، به ما تعلیم میده؟

توی داستانایی مثل ماریو، فرق بین خوبی و بدی خیلی واضحه، به اندازه‌ی وضوح تفاوت روز و شب. ساده باشه یا سخت، خوبی همیشه پیروز میشه و کافیه که شخصیت اصلی بخواد. جامعه به یه ابرقهرمان نیاز داره و شهروندای بومیش همگی یکدست و نه‌چندان تحسین برانگیزن. 
بچه‌ها می‌تونن با تصور اینکه همه‌ی آدما می‌تونن رشد کنن، قدرت بگیرن و سعادت جامعه‌شونو تامین کنن بزرگ شن؛ بدون اینکه فکر کنن لازمه کار تحسین برانگیزتری نسبت به بقیه انجام بدن و با استعدادهای خاصی پرورش پیدا کنن.

جمع‌بندی
شاید بچه‌هایی که سوپر ماریو رو میبینن حتی بعضا قادر به خوندن چنین متنی نباشن و شاید به نظرتون این قضاوتا یکم زیاده روی باشه اما فکر میکنم که بچه‌ها حتی اگر نتونن ادراک خودشون رو تبدیل به کلمه کنن اما به شکلی انتزاعی، بعضا خیلی بیشتر از ذهن شرطی شده‌ی افراد بالغ، انواع داده‌ها رو از دنیای اطرافشون دریافت و تحلیل میکنن. اونا می‌تونن تعالیم مربوط به تفاوت خوبی و بدی رو دریافت و درک کنن و همینم ایجاب میکنه که به راحتی از کنار محتوایی که براشون تولید میشه نگذریم.
ما می‌تونیم هم‌صحبت خوبی برای بچه‌ها باشیم و ذهنشون رو برای نقد و تحلیل اونچه که تماشا میکنن تحریک کنیم. شاید همیشه در کنارشون نباشیم که ازشون در مقابل محتواهای بد مراقبت کنیم اما یه ذهن تحلیلگر میتونه به اندازه‌ی قدرتی که داره، از خودش در مقابل نابهنجاری مراقبت کنه.