درمورد این کتاب، بدون پیش زمینه درمورد نویسنده‌اش به سراغش رفتم و نقد خاصی درموردش نخوندم. این حرفا ممکنه برخلاف نظر افرادی باشه که با ساموئل بکت، آشنایی دیرینه دارن. 


این کتاب از زبان فردی به‌ظاهر غرغرو که خواه ناخواه مجبور به تحمل انزوا هست نوشته شده و گویا درحال مرور آدم‌ها و اتفاقات گذشته است. نقطه عطفش در جمله‌بندی‌های خلاقانه و جذابشه. جمله‌ها لزوما ساختارهای رایج و قابل پیش‌بینی ندارن و نویسنده تونسته دایره لغات خوبش رو به کمک جمله‌هایی آهنگین به مخاطب ارائه بده که در بسیاری مواقع، یادآور گفت و گوی درونی و جریان سیال ذهن هست.