معرفی و بررسی سریال Lupin| دزدی به بهانه ی عدالت

یادمه یکبار جایی خوندم که سریال لوپین، سعی کرده چیزی مثل مانی هیست رو بازآفرینی کنه و امید داشته که کمابیش همونقدر جذاب جلوه کنه اما حتی خوده مانی هیست هم وقتی شروع به رقصیدن به ساز لیبرالیسم نمایشی کرد، کاریزمای خودش رو تا حد زیادی از دست داد. این اتفاق در حدود فصل 3 یا 4 رخ داد و مثل خیلی از کارای نت فلیکسی، آش شله قلم کاری از ملیت ها و جنسیت ها و ایدئولوژی های مدرن شد.

 

بقیه در ادامه‌ی مطلب⁦｡.ﾟ+ ⟵(｡･ω･)⁩

 

لوپین از همون قسمت اولش به شکل نخ نمایی، این استانداردهای لیبرال رو به کار میگیره و خلاقیتش اینقدر کمه که نمیتونه بیشتر از یه کار سرگرم کننده و مارکتی جلوه کنه. 
لوپین محصول کشور فرانسه است و اولین بار در سال 2021 منتشر شد و از مجموع 148 هزار مشارکت کننده در سایت IMDb تونسته امتیاز بسیار چشمگیر 7.5 رو به دست بیاره. این اعداد و ارقام، تحسین بسیار قاطعی به حساب میان و وقتی به نمرات عمومی تر این سریال مراجعه کنید، تحسین ها خیلی بیشتر از این حرفا هستن.

بیا دزدی کنیم چون حقمونه
سریال لوپین از ابتدا، عناصر لیبرالیسم نمایشی رو برجسته کرده و قهرمانی خلق کرده که دزدی رو به بهونه ی عدالت، به نوعی مشروعیت میرسونه. این رویکرد، هرچند سرگرم کننده به نظر برسه اما گاهی باعث میشه تا خودآگاه بیننده از بررسی پیامد های اجتماعی همچین تصمیماتی غافل بشه.

شخصیت اصلی این داستان هرچند باعث خلق نوعی جذابیت بصری و یه سریال سرگرم کننده شده اما به ندرت شانس اینو داره که ذهن مخاطب رو به سمت نقد منطقی فرهنگ عمومی یا ریشه های واقعی بی عدالتی هدایت کنه. عدالت چیزی هست که این سریال تعیین میکنه. 
این که دزدی رو "حق مندانه" جلوه بدن، شاید در ظاهر، جالب به نظر برسه اما میتونه در عمل، به انفعال مخاطب در برابر سیستم های قدرتمند جامعه منجر بشه. حتی اگر در پایان همچین داستانی، شخصیت های دزد به چنگال قانون بیوفتن هم نمیشه منکر چنین تاثیری شد و ذهن بیننده، در تمام طول سریال، داشته با هیجان یه دزدی پر زرق و برق، تغذیه میشده. الگویی که توی کارای جنایی مشابه، زیاد میشه دید.

جمع بندی
این روایت، به تغییر نگرش جامعه کمک میکنه اما لزوما باعث ایجاد تغییر مثبتی نمیشه بلکه میتونه الهام بخش حرکتای خودسرانه ای باشه که به اسم اجرای عدالت و قهرمان بازی توجیه میشن ولی چیزی غیر از دنبال کردن خواسته های خودخواهانه نیستن. 
این الگو، اغلب باعث تقویت تفکر فردگرایی افراطی میشه، جایی که خواسته های خودخواهانه و منافع شخصی، زیر پوشش "اجرای عدالت" قرار میگیرن. این خطر وجود داره که مخاطب، به جای تامل درباره ی ساختارهای اجتماعی، همچین قهرمانایی رو به عنوان مدل هایی برای رفتار خودش انتخاب کنه بدون اینکه به پیامدهای گسترده ی این نوع نگاه، توجهی داشته باشه.