دیدن فیلم A Real Job خیلی ناراحتم کرد چون درظاهر یک درامه که سعی میکنه بگه زندگی همه مشکلات خودشو داره ولی چیزی که ناخوش آیند جلوه اش میده، ساده گذشتنش از کنار شرارت بچه ها و نوجووناست.

بقیه در ادامه‌ی مطلب⁦｡.ﾟ+ ⟵(｡･ω･)⁩

 

حتی بعضا سعی میکنه بگه که بچه ها موجودات حساسی هستن و باید به خاطرشون کوتاه اومد. قوانین دست و پاگیر آموزشی رو چندان نقد نمیکنه و فقط میخواد به مخاطب، دلایل نه چندان با ارزشی برای تحمل کردن و ادامه دادن بده. 
واقعا از اینکه سینما چندان به شرارت بچه ها نمیپردازه و صرفا اونا رو در موضع قربانی قرار میده متنفرم. 
این فیلم به جای رو به رو شدن با خشونت یا شرارت نوجوان ها، بیشتر سعی میکنه فضای آموزشی رو انسانی و قابل تحمل نشون بده و اهمیت چندانی به سیستم آسیب زا و تاثیر رفتارهای مخرب نمیده. 
این فیلم فرانسوی به کارگردانی توماس لیلتی، داستان بنجامین، دانشجوی دکتراست که به خاطر فشار مالی و خانوادگی، به عنوان معلم جایگزین وارد یک مدرسه ی متوسطه میشه. فیلم سعی میکنه ترکیبی از دارم و کمدی انسانی باشه و روی چالش معلم ها در سیستم آموزشی فرانسه تمرکز داره. 
وقتی سینما فقط قربانی بودن بچه ها رو نشون میده و به خشونت یا قدرت پنهانشون اهمیت نمیده، بخش مهمی از واقعیت رو حذف میکنه و این حذف، خودش نوعی خشونته.

سینما و بسیاری از مراجع دیگه، به بچه ها طوری نگاه میکنن که انگار نه انگار ما آدم های بالغ هم یک زمانی بچه بودیم. همیشه یک نگاه بیرونی به بچه ها و نوجوونا دارن درحالیکه من به شخصه به یاد میارم که نوجوانی و کودکیم چطور گذشته و چه اندازه معنی کارهام رو درک میکردم. 
به نظرم افرادی که سعی میکنن شرارت بچه ها رو عادی و معصومانه جلوه بدن، احتمالا خودشون جزو افرادی هستن که کودکیشون با رفتارهای شرورانه طی شده و میخوان بار عذاب وجدان رو اینطوری از روی دوش خودشون بردارن. یا بعضا از نگاهی که والدین به بچه هاشون به عنوان دارایی شخصی دارن، سواستفاده میکنن تا خودشون رو افراد حامی بچه ها و اخلاقمدار جلوه بدن. 


توی این فیلم، قشنگ میشه دید که معلم ها چقدر حس حقارت و ناامنی روانی رو به خاطر رفتار بچه ها تحمل میکنن و نمیتونن کوچکترین واکنشی نشون بدن چون جامعه و والدین، به شکل افراطی به بچه ها حق میده که هرکاری انجام بدن و بابت کارایی که انجام میدن هم قضاوت خاصی رو تجربه نکنن. 
درواقع کودکی به جای اینکه به عنوان یک مرحله ی پیچیده و گاها تاریک از رشد انسانی دیده بشه، به نماد معصومیت مصنوعی تبدیل شده. درحالیکه بچه ها و نوجوان ها، نه فقط قربانی بلکه گاها عامل خشونت، تحقیر و شرارت هستن و این واقعیت، در بسیاری از روایت های سینمایی و اجتماعی، سانسور میشه. کودک نه فقط موجودی معصوم بلکه انسانی در حال شکل گیریه که میتونه شرور، آزارگر یا حتی بی رحم باشه.

جمع بندی
بعضی از مدافعان افراطی کودک، درواقع سعی دارن از کودک شرور درون خودشون دفاع کنن. فیلم هایی مثل شغل واقعی، به جای اینکه خشونت نوجوانان رو تحلیل کنه، بیشتر تلاش میکنن با دیالوگ های همدلانه، مخاطب رو به تحمل دعوت کنن و این کار، نه تنها کافی نیست بلکه آزار دهنده است چون درد معلم ها، تحقیر سیستم و خشونت پنهان، کاملا نادیده گرفته میشن.