نقد و بررسی فیلم Batman 2022| بتمن رابرت پتینسون
5 خرداد · · خواندن 3 دقیقه
بتمن 2022 ازجمله اقتباسای بسیار محبوب کاراکتر بتمن بهحساب میاد که بسیاری از ویژگیهای شخصیتی بتمن دیسی کامیکس رو پوشش داده. ابرقهرمان سرخورده و ثروتمندی که همیشه خودشو درمورد ماهیت مسیرش و انگیزهای که دنبال میکنه به چالش میکشه و درعین جدی بودن، میتونه عطوفت و شفقت قابل توجهی رو از خودش نشون بده.
بقیه در ادامهی مطلب｡.ﾟ+ ⟵(｡･ω･)
رابرت پتیسون حتی در جدیترین کارایی که بازی کرده هم برای من همیشه تصویری از یه بازیگر تینیجر پسنده و عموما نمیتونه حس یه فرد بالغ رو بهواسطهی رفتار و بازی خودش منتقل کنه. دیدنش در نقش بتمن، در ابتدا برام ترکیب فریکیای جلوه کرد و مثل این بود که یهنفر بیاد لباسی رو بپوشه که براش زیادی بزرگه.
مت ریوز بهعنوان یه کارگردان موفق شناخته شده ولی کارایی که تولید کرده عمدتا جزء کارایی هستن که تونستن یه تیم حرفهای رو کنار همدیگه جمع کنن و معمولا چندین بازیگر سرشناس رو توی معمولیترین فیلماش داره و همچنین بهعنوان یه فیلمنامهنویس، حساسیت خوبی نسبتبه داستانها و نحوهی ایجاد کشش داره. اون بهعنوان یه تهیهکننده، مشخصا جزء افرادیه که میتونه روی پروژههای گرونقیمتی دست بذاره ولی چیزی که باعث میشه نتونم چندان تحسینش کنم، محتوای کارایی هست که تولید میکنه. اون بیشتر از نبوغ، مجسمکنندهی فردی هست که قادره از ثروت، ثروت بیشتری رو تولید کنه و میدونه که سینما، چهچیزی رو میخواد. قهرمانایی که طی داستاناش تولید میکنه، افرادی هستن که جامعه میخواد، نه افرادی که لزوما یه رویکرد انتقادی به فرهنگ عمومی دارن. نه بتمن، و نه بهطور مثال، قهرمانای سیارهی میمونها، افرادی نیستن که با فرهنگ عمومی نهچندان جالب اطرافشون مشکل خاصی داشته باشن بلکه همیشه دنبال مبارزه با شخصیتهای قدرتمند و فاسد جامعه هستن.
ابرشرورها و سیاستمدارایی که درمقابل مسئولیتهای خودشون، درستکاری و صداقت لازم رو نشون نمیدن. بحث اینه که شخصیتهای کلیدی جامعه، راه خودشون رو از دل هزاراننفر که جزء بافت فرهنگ عمومی هستن باز میکنن و اگر یه جامعه نتونسته بالادستیهای درستکاری داشته باشه لزوما به این معنی نیست که آدم درستکاری وجود نداره بلکه بهراحتی میتونه تصویری از این موضوع باشه که شخصیتهای درستکار، توسط خوده اندیشهی غالببر جامعه، سرکوب شدن و راهشون سد شده.
سعادت، ایدهآلی هست که با همکاری عموم مردم فراهم میشه و شما نمیتونید انتظار داشته باشید که یه ابرقهرمان بیاد و همهچیز رو درست کنه.
برخی عقیده دارن که شخصیتهای ابرقهرمان، حضور نمادینی دارن و میتونن تصویری از کهن الگوها یا ایدئولوژیهای غالب باشن. با اینحساب، فردی مثل بتمن میتونه نمادی از اندیشههایی مثل سوسیالیسم یا لیبرال دموکراسی باشه اما پیروزی بتمن، لزوما مساوی نیست با به جلو حرکت کردن جامعه و تبدیل شدنش به محیطی که قراره بذاره شخصیتهای مسئولیتپذیر، به قدرت برسن بلکه چنین جامعهای، همچنان پتانسیل اینو داره که افراد فاسد جدیدی رو بازتولید کنه و به قدرت برسونه.
ابرقهرمانا لزوما تصویری از اندیشهای که قراره به پیروزی برسه نیستن بلکه میتونن نمایندهی ایدئولوژیهایی باشن که نسبت به سرانجام خودشون امید و خوشبینی زیادی دارن و دوست دارن طرفدارای بیشتری پیدا کنن. اونا خودشون رو منجی انسانها معرفی میکنن اما صرفا با نقد کردن سناریوهایی که مطرح میکنن میشه درک کرد که واقعا قادر به محقق کردن ایدهآلهای خودشون هستن یا نه.
ایدئولوژیها صرفا در آکادمی و درقالب کتابای علوم انسانی، مطرح و نقد نمیشن، و بهشکل اجتناب ناپذیری، میشه ردشون رو در سینما و هنرهای نمایشی دید. بحث اینه که آیا ما درمورد نقد این بخش از محتوای آثار نمایشی، حاضریم صراحت لازم رو بهخرج بدیم یا درگیر اسمای دهنپرکن و محبوبیت بازیگرا میشیم و ترجیح میدیم که بیشتر از انتقادای منفی، چیزی برای تحسین کردن پیدا کنیم.
جمعبندی
چیزی مثل بتمن 2022 شاید کار خوبی برای کشوندن مخاطبا به سینما باشه اما بهلحاظ داستانی، ملال بیحد و اندازهای داره و انگار که بهزور سعی کرده تا ما رو درگیر تراژدی بتمن کنه. همزادپنداری با بتمنی که سعی داره خودشو درگیر یه تراژدی خونوادگی نشون بده اما همچنان در تشخیص خیروشر، از الگوهای بسیار سطحینگرانهای استفاده میکنه کار دشواریه. بخش درام داستان، کاملا عاجزه و بیشتر با جذابیتهای سکسی بازیگرا هست که شانس جلب توجه مخاطبای خاص دنیای ابرقهرمانی رو داره.