برادران 2024، یه کار کمدی و درام با بازی تحسین برانگیز پیتر دینکلیج هست که توی وب فارسی، بیشتر بابت بازیش توی سریال بازی تاج و تخت، شناخته شده. این قد کوتاه هالیوود، عملا حساسیت چندانی روی انتخاب پروژه هاش نداره و شما می تونید توی طیفی از کارای مارکتی تا برخی کارای نه چندان محبوب، مشاهده اش کنید.

 

بقیه در ادامه‌ی مطلب⁦｡.ﾟ+ ⟵(｡･ω･)⁩

 

دیالوگ گویی و کاریزمایی که قادره از خودش نشون بده، معمولا تبدیل به نقاط عطف فیلم میشه و در اینجا هم با وجود اینکه ما با یه فیلم کم امتیاز طرفیم اما طیف افرادی که حاضر به تماشای فیلم شدن رو میشه خیلی خوب ارزیابی کرد. 
تا امروز از مجموع 12 هزار مشارکت کننده در سایت IMDb، برادران تونسته امتیاز 5.4 رو به دست بیاره. شاید این تعداد مشارکت کننده، عدد چندان دندون گیری نباشه اما به عنوان فیلمی که یه داستان تقریبا قابل پیش بینی و کلیشه داره و خلاقیت چندانی درونش به کار نرفته، رقم خوبی به حساب میاد. 
هشدار: ادامه ی این مطلب میتونه داستان فیلم رو لو بده.

فیلم برادران به کارگردانی مکس بارباکو، داستان دو برادر رو روایت میکنه که یکی از اونها تازه از زندان آزاد شده و دیگری سعی داره زندگی آرومی داشته باشه اما گذشته ی خلافکارانه شون دوباره اونها رو به سمت یک دزدی جدید میکشونه. 
فیلم سعی میکنه ترکیبی از کمدی تاریک، درام خانوادگی و اکشن سبک باشه ولی در عمل، بیشتر به سمت شوخی های لوس و روایت های قابل پیش بینی میره. 
بازی پیتر دینکلیچ، به عنوان یک بازی کاریزماتیک و به خاطر نوع دیالوگ گویی، مورد تحسین قرار گرفته و حتی زمان کوتاه فیلم، یکی از نکات مثبتش درنظر گرفته میشه و مخاطبا از اینکه فیلم خیلی زود تموم میشه و کش دار نیست راضی بودن. 


اما فیلمنامه ی کار رو ضعیف ارزیابی کردن و داستان دزدی خانوادگی، با وجود پتانسیل، به شکل سطحی و قابل پیش بینی روایت میشه و تعادل خاصی بین کمدی و درام وجود نداره. 
به شخصه فکر میکنم این فیلم یکجور سواستفاده ی لوس از فرهنگ آمریکایی هست و از کلیشه های فرهنگی آمریکایی، به صورت ابزاری و سطحی استفاده میکنه. یعنی از عنصر فرهنگی برای خلق معنا یا نقد اجتماعی استفاده نمیکنه و بیشتر به نظر میرسه که اونها رو مثل دکور مصرف کرده. یعنی یکجور شوآف بی ریشه رو شاهد هستیم.

انگار فیلم برادران میخواد با ترکیب زندان، دزدی و خانواده ی از هم وا رفته و شوخی های سبک، یه تصویر آمریکایی بسازه ولی بدون اینکه واقعا به پیچیدگی های این فرهنگ یا تجربه هاش نزدیک بشه. حتی رابطه ی دو برابر هم بیشتر شبیه یه کارتون بزرگسالانه است تا یه اثر درام. 
فیلمنامه ی برادران به دست میکن بلیر، نوشته شده و داستان اولیه اش از ایتان کوئن بوده. میکن بلیر بیشتر به خاطر کارهای مستقل و تلخ طنز شناخته میشه ولی در اینجا به نظر میرسه که درگیر یک پروژه ی مارکتی شده که نتونسته امضای خاص خودش رو حفظ کنه. 
ایتان کوئن هم یک فیلمنامه نویس و کارگردان آمریکایی هست که در سال 1974 در اورشلیم به دنیا اومده و از دانشگاه هاروارد فارغ التحصیل شده و نباید با ایتن کوئن برادران کوئن اشتباه گرفته بشه. این دو نفر کاملا با هم فرق دارن. 
ایتان کوئن معمولا در ژانر کمدی های اغراق آمیز و طنزهای اجتماعی فعالیت میکنه ولی کارهاش همیشه موفق نیستن. 


میکن بلیر یک چهره ی چندوجهی در سینمای مستقل آمریکاست و همزمان، بازیگر، نویسنده، کارگردان و تهیه کننده است که کارهاش اغلب در مرز بین خشونت، طنز تلخ و درام روانشناختی حرکت میکنن. این آدم معمولا در کارهاش سراغ شخصیت هایی میره که در حاشیه ی جامعه هستن و با خشونت، بی عدالتی یا بی معنایی دست و پنجه نرم میکنن و در اینجا هم سراغ مردم حاشیه رفته و اونا رو خیلی تجاری کرده درحالیکه زندگی اینجور آدما نمیتونه اینقدر کمدی باشه. 
این جور بازنمایی ها یه جور ساده سازی دردناک از واقعیت های پیچیده به حساب میان. وقتی فیلمی مثل برادران میاد و زندگی آدم های حاشیه نشین یا آسیب دیده رو تبدیل میکنه به بستر شوخی های سبک و ماجراجویی های کارتونی، انگار داره اون رنج ها رو تبدیل به یک اثر تجاری میکنه، بدون اینکه سعی داشته باشه نوعی همدلی ایجاد کنه.

زندگی آدم هایی که از زندان برگشتن، یا خانواده های از هم پاشیده، یا درگیر فقر و طرد اجتماعی، پر از لایه های درد، مقاومت و گاهی طنز تلخه، نه این جور کمدی های لوس که صرفا برای سرگرمی مصرف میشن. فیلم هایی که این تجربه ها رو تجاری میکنن، اغلب به جای همدلی، یه جور استفاده ی روایی از شخصیت های حاشیه ای رو دنبال میکنن و انگار این آدم ها صرفا ابزارن برای پیش بردن داستان، نه سوژه هایی با حق روایت خودشون.

جمع بندی
کارگردان فیلم برادران یعنی مکس بارباکو، یکی از چهره های نوظهور و خلاق در سینمای کمدی و درام آمریکاست. اون بیشتر به خاطر فیلم تحسین شده ی Palm Springs 2020 شناخته میشه که یک کمدی رمانتیک با تم سفر در زمان بود. 
این کارگردان به روایت های غیر متعارف، طنزهای فلسفی و شخصیت هایی علاقه داره که درگیر زمان، حافظه یا بحران های هویتی هستن. اما در برادران، به نظر میرسه که این نگاه فلسفی و خلاقانه تا حد زیادی فدای ساختار مارکتی و روایت کلیشه ای شده. شاید بشه گفت این فیلم بیشتر یک تجربه ی تجاری برای بارباکو بوده و میشه گفت کارگردانی هست که پتانسیل خوبی داره ولی در اینجا، درگیر یک فیلمنامه ی ضعیف شده.