فضای امروز هالیوود، هنوز هم مصرف مواد مخدر رو به عنوان یک تهدید تجربه میکنه اما اوزمپیک، پدیده ای هست که به نظر میرسه قراره حتی محبوب تر از مواد مخدر بشه. اگر دهه ی 60 رو بشه با LSD و روانگردان ها تعریف کرد، حالا دهه ی ما رو باید با اوزمپیک تعریف کرد که یه داروی ضد دیابت هست و تبدیل شده به نماد لاغری سریع، کنترل اشتها و زیبایی استاندارد شده در هالیوود.

این دارو در اصل برای دیابت نوع 2 ساخته شده ولی حالا سلبریتی ها ازش برای کاهش وزن سریع استفاده میکنن. مصرفش باعث کاهش اشتها، کند شدن تخلیه ی معده و افزایش احساس سیری میشه. نتیجه اش اینه که بدن کالری کمتری دریافت میکنه و چربی ها سریعتر میسوزن. 
اصطلاح صورت اوزمپیک برگرفته از یک عارضه ی جانبی این دارو هست. کاهش شدید چربی صورت، باعث گونه های فرورفته، چشم های گود افتاده و پوست آویزان میشه. چهره هایی مثل شارون آزبورن و جان گودمن نمونه های بارز این تغییر هستن. 
به نظر میرسه که هالیوود همیشه دنبال یک ماده ی جادویی بوده که بدن رو تغییر بده، ذهن رو کنترل کنه یا ظاهر جدیدی بسازه ولی تفاوتشون در اینه که روان گردان ها در دهه ی 60، نماد آزادی ذهنی بودن ولی اوزمپیک در دهه ی ما نماد کنترل بدن، زیبایی و فشار اجتماعی هست و دیگه کسی علنا ازش حرف نمیزنه و باهاش خودنمایی نمیکنه. با اینکه شاید با کنترل عوارضش بشه ازش استفاده ی کاملا مفیدی کرد. 


در هالیوود، عملا هر تغییر ظاهری سریع ممکنه به اوزمپیک نسبت داده بشه چون این دارو تبدیل شده به نماد لاغری سریع و ناگهانی؛ یعنی خیلی از به قولا تهمت هایی که مطرح میشه، سندیت ندارن.

من نمی تونم یک نگاه مطلقا منفی به اوزمپیک داشته باشم. شاید با بهبود بخشیدن عملکرد دارو بشه ازش به عنوان راه حلی کاربردی و کم ریسک برای افرادی استفاده کرد که کاهش وزن، براشون خیلی دشواره. 
چیزی که برام عجیبه اینه که لاغری هنوز هم در هالیوود اهمیت داره و آدما رو منزجر میکنه. این درحالیه که هالیوود تا حد زیادی از خیلی از عرف های سنتی گذشته ولی چاق بودن، هنوز هم تحقیرآمیزه. 
بعضی از این موارد تحقیر کردن، متوجه افرادی میشن که لزوما همیشه یا چندان اضافه وزن ندارن. مثل تغییر ظاهر بیبی رکسا یا لئا سدو. انگار چاقی، صرفا بهانه ی تحقیر کسایی هست که واقعا خوشمون ازشون نمیاد اما در حالت عادی، نقدی برای زیر سوال بردنشون به ذهن مخاطب نمیرسه. 


چاقی چیزی مثل پوشیدن یک لباس کهنه است. خود فرد هم میدونه کار بدی نکرده، شرم آور نیست اما تحقیر کردنش در عرف جامعه نهادینه شده. 
وجه منفی اوزمپیک اینه که برای مقابله با اون شرم خاص به کار میره و یه فرد سرشناس، ترجیح میده با عرف کنار بیاد، وگرنه لاغر شدن، به خودی خود که چیز بدی نیست. 
وقتی یه سلبریتی با اون همه طرفدار و اطرافیان حامی، در مقابل یک عرف تسلیم میشه، قطعا تاثیر بدی روی فرهنگ عمومی جامعه میذاره چون خیلیا ممکنه رفتارش رو منبع الهام خودشون قرار بدن.

جمع بندی
اوزمپیک در ذات خودش نه خوبه و نه بد بلکه نحوه ی استفاده و زمینه‌ی فرهنگی مصرفشه که معنای اخلاقی پیدا میکنه. برای کسی که با چاقی مزمن، درد یا بیماری دست و پنجه نرم میکنه، این دارو میتونه راهی برای بازگشت به زندگی باشه اما وقتی تبدیل میشه به ابزار تسلیم دربرابر عرفی که بدن رو تحقیر میکنه، اون وقت هست که بدن نه فقط تغییر میکنه بلکه روایتش هم مصادره میشه.