در هالیوود، اگر یک نفر جایزه ی اسکار یا گرمی رو ببره ولی مراسم رو تحریم کنه و نره، باز هم اسمش به عنوان برنده اعلام میشه اما اینکه چنین کاری چقدر رایجه و چه تاثیری بر آینده ی فرد میذاره، موضوعیه که جای بحث داره. 
تحریم میتونه پیامدهای اجتماعی، رسانه ای و حرفه ای داشته باشه. برنده براساس رای آکادمی یا هیئت داوران مشخص میشه و حضور در مراسم، شرط لازم برای دریافت جایزه نیست. 
اگر برنده حضور نداشته باشه، معمولا جایزه توسط مجری یا یکی از اعضای آکادمی دریافت میشه و در فهرست رسمی برنده ها ثبت میشه. نام برنده در پخش زنده اعلام میشه، مگه اینکه خود آکادمی به دلایل سیاسی یا حقوقی، تصمیم دیگه ای بگیره که موضوع نادری به حساب میاد. 
به عنوان نمونه های تاریخی میشه به مارلون براندو در سال 1973 اشاره کرد که جایزه ی بهترین بازیگر مرد برای فیلم پدرخوانده رو تحریم کرد و ساشین لیتلفدر، فعال مدنی سرخپوست رو به عنوان نماینده فرستاد تا در اعتراض به تصویرسازی نژادپرستانه از بومی های آمریکا سخنرانی کنه. با این وجود، اسم براندو به عنوان برنده اعلام شد و جایزه بعدا بهش داده شد. 
وودی آلن بارها مراسم اسکار رو تحریم کرده، ازجمله وقتی که "آنی هال" برنده شد ولی بعدا جایزه رو دریافت کرد. 
در گرمی هم فرانک سیناترا در سال 1966 این مراسم رو تحریم کرد و گفت "جوایز برای نوازنده های هتل هاست"، اما اسمش به عنوان برنده باقی موند. 
این اتفاق در موقعیت های دیگه ای هم افتاده. ازجمله پیامدهای تحریم اینه که اسم تحریم کننده در فهرست برنده ها باقی میمونه اما داستان تحریم، اغلب بخشی از روایت تاریخی جایزه میشه. 
آکادمی ممکنه رابطه اش رو با تحریم کننده سرد کنه و مثلا اون رو کمتر برای سخنرانی یا ارائه دعوت کنه. تحریم میتونه شخص رو به عنوان معترض با فرد غیر حرفه ای در صنعت مطرح کنه و همچنین ممکنه براش اعتبار اخلاقی یا شکست ارتباطی بیاره. 
معمولا جایزه بعدا برای برنده فرستاده میشه مگه اینکه برنده اعلام کنه اصلا اون رو نمیخواد که مورد بسیار نادری به حساب میاد. 
آکادمی ها معمولا ترجیح میدن اسم برنده رو اعلام کنن تا از جنجال بیشتر جلوگیری بشه اما ممکنه در پخش زنده، زمان کمتری به برنده اختصاص بدن یا از نمایش تصویرش خودداری کنن. 
به لحاظ فنی و حقوقی، برنده، برنده است، حالا چه توی مراسم باشه چه نباشه اما تحریم، یک اقدام نمادین قدرتمنده که میتونه توجه رسانه ها رو از جایزه به دلایل اعتراض، منتقل کنه و این گاها از خود جایزه هم تاثیرگذاتر هست. 
فرانک سیناترا شاید جالب ترین هالیوودی ای باشه که با انگیزه ی جالبی، گرمی رو تحریم کرد. اون همیشه کلاس خودش رو داشته و این حرکتش نماد بی تفاوتی یک ستاره ی اسطوره ای به سیستم جوایز تجاری بود. این اتفاق در اوج شهرت سیناترا افتاد. 
با اینکه سیناترا گرمی رو تحریم کرد، بعدا در سال 1967 یک گرمی ویژه ی یک عمر دستاورد هنری گرفت و این بار حاضر شد بره و جایزه رو بگیره. یعنی حتی تحریمش هم بی شعار و حساب شده بود و جوایز رقابتی رو مسخره میکرد اما وقتی پای تقدیر از عمر هنری وسط اومد، حاضر شد شرکت کنه. 
گاهی تحریم یک جایزه، نه از سر ترس یا شکست، بلکه از سر برتری طلبی آگاهانه است یعنی هنرمند میگه من استاندارد خودمو دارم.

قضیه ی آنی هال و وودی آلن
آنی هال 1977 فیلمی هست که وودی آلن در اوج خلاقیتش ساخت و در عین محبوبیت عمومی، تونست توجه منتقدا رو هم به خودش جلب کنه و جایزه ی اسکار بهترین فیلم رو برد. اما ماجرای پیچیده ی رابطه ی این فیلم با وودی آلن، به مرور زمان با جنجال های اخلاقی و شخصیش گره خورد. 
آنی هال برنده ی 4 اسکار در سال 1978، شامل بهترین فیلم، بهترین کارگردانی، بهترین بازیگر زن و بهترین فیلمنامه ی اورجینال شد. فیلمی کمدی و عاشقانه اما عمیقا شهری و روشنفکرانه که ترس ها، روان رنجوری ها و رابطه های طبقه ی متوسط شهری رو با طنزی تلخ بررسی میکرد. این کار، نقطه عطفی در کارنامه ی آلن به حساب میاد که از کمدی های پورنوگرافیک اولیه به کمدی درام های روان کاوانه گذار کرد. 
آلن هرگز به مراسم اسکار نرفت، حتی وقتی آنی هال برنده ی بهترین فیلم شد. دلیلش برای تحریم همیشگی اسکار اینه که رقابت رو ذاتا برای هنر، مخرب میدونست و عقیده داشت که هنر، مسابقه ای نیست. 
این کارگردان عقیده داشت که جوایز، پدیده هایی عامه پسند و غیر جدی هستن و ترجیح میداد شب مراسم رو در کلاب جاز نوازانش در منهتن بگذرونه. وقتی آنی هال برنده شد، آلن جایزه رو قبول نکرد و به مراسم نرفت و جایزه رو یکی از عوامل فیلم گرفت. 
اما امروزه این فیلم هم زیر سایه ی اتهامات علیه آلن قرار گرفته. دیلان فارو، دختر خوانده ی آلن و میا فارو، ادعا کرده که در کودکی، به دست آلن مورد آزار قرار گرفته. رونان فارو، پسر میا فارو از فعال های ضد آلن هست و هرچند آلن هیچوقت در دادگاه محکوم نشد اما محکومیت در افکار عمومی اتفاق افتاد. 
آلن بعد از جدایی از میا فارو، با سون یی- پره، دختر خوانده ی دیگه اش از میا فارو ازدواج کرد که اختلاف سنی 35 سال داشتن. این موضوع، تصویر عمومی این کارگردان رو به عنوان مردی با تمایلات نامتعارف تقویت کرد. 
خیلی از منتقدها و مخاطب های امروز نمی تونن فیلم های عاشقانه ی طنز آلن رو که اغلب درباره ی روابط پیچیده ی مردهای میانسال با زن های جوان هست رو از زندگی شخصیش جدا کنن. آنی هال هم با اینکه داستانی معصومانه تر داره اما زیر سایه ی همین داستان ها قرار گرفته. 
بعد از حواشی ایجاد شده، خیلی از بازیگرها منجمله کیت وینسلن و تیموتی شالامی، اعلام کردن که دیگه با وودی کار نمیکنن و انتشارات و پلتفرم ها، بعضی از آثارش رو کنار گذاشتن. اما آنی هال هنوز در لیست بهترین فیلم های تاریخ قرار داره. 
موضوعی که درمورد تحریم جوایز وجود داره اینه که همیشه انگیزه های یکسانی پشت قضیه نیست. درواقع میشه گفت انگیزه ها میتونن از زمین تا آسمون با هم فرق داشته باشن و بستگی داره که هنرمند، چرا و چطور این کار رو انجام بده و با تحریم، دقیقا چه نوعی تاثیر اجتماعی رو ایجاد کنه.

جمع بندی
در بین افرادی که تا امروز یک جایزه ی بزرگ هالیوودی رو تحریم کردن، شاید بشه گفت انگیزه ی فرانک سیانترا از همه تحسین برانگیزتره و ذات جوایز رقابتی رو زیر سوال برده. مورد وودی آلن، بیشتر جنبه ی خود برتر بینی داره یعنی کارگردان دوست نداره در موقعیتی قرار بگیره که یک فیلم، به فیلم خودش برتری داده بشه و اتفاقا تحریمش هم تاثیر گذاشته و کاریزمای این کارگردان رو به رغم حواشی ای که بعدها براش درست شد، شدیدا افزایش داد.