آرشیو اردیبهشت 1405

نقد و بررسی انیمیشن سینمایی Goodbye Monster 2022| خداحافظ هیولا

انیمیشن خداحافظ هیولا، محصول آسیای شرقیه و در همون سکانس‌های ابتدایی، میشه حس کرد که سعی کرده فضای کارایی مثل پاندای کونگ‌فو‌کار رو تداعی کنه. با این‌وجود، تفاوت زیادی هم به‌لحاظ بصری و هم به‌لحاظ داستانی، بین این دو انیمیشن وجود داره. هرچند که خداحافظ هیولا نتونسته امتیازای چندان دندون‌گیری به‌دست بیاره اما از بسیاری جهات، داستانش رو بیشتر از داستانایی که سعی دارن با الهام از آسیای شرقی ساخته بشن اما در نهایت همون ایده‌آل‌های هالیوودی رو بازسازی می‌کنن، تحسین میکنم.

بقیه در ادامه‌ی مطلب⁦｡.ﾟ+ ⟵(｡･ω･)⁩

انیمیشن عناصر که توی وب فارسی با همون تلفظ انگلیسیش یعنی المنتال هم معروف شده، یه پویانمایی بسیار ظریف و زیبا داره و تونسته امتیازای خوبی رو از سایتای نقد به دست بیاره. 
هرچند که موجودات درون این انیمیشن، خیلی متفاوت با گونه‌های انسانی هستن اما میشه حدس زد که داره در مورد نژاد پرستی رایج در یه جامعه‌ی آمریکایی صحبت میکنه.

بقیه در ادامه‌ی مطلب⁦｡.ﾟ+ ⟵(｡･ω･)⁩

نقد و بررسی انیمیشن Cloudy with a Chance of Meatballs 2013| ابری با احتمال بارش کوفته قلقلی 2

حتی اگر به عنوان یه فرد بالغ، دنبال یه انیمیشن جالب برای تماشا باشید، مجموعه انیمیشن کوفته قلقلی، جذابیت لازم برای جلب توجه شما رو داره. کارای چند قسمتی معمولا توی قسمتای جدیدشون دچار افت کیفیت میشن اما این از معدود انیمیشنایی هست که قسمت دومش رو بیشتر از اولین انیمیشنش دوست داشتم. داستان قسمت دوم، هیجان و تنوع گره بیشتری داره و علاوه بر اون، کمدی قسمت اولو هم حفظ کرده.

بقیه در ادامه‌ی مطلب⁦｡.ﾟ+ ⟵(｡･ω･)⁩

این رمان از زاویه‌ی دید یه دختر جوان از طبقه‌ی متوسط روایت میشه. فضای دهه‌ی ۶۰ رو داره و بیشتر در حال گلایه از ناتوانی خودش و خواهر برادراش در ارتباط گرفتن با جامعه است. ⁦(˘･_･˘)⁩

راستش وقتی داستانی با این همه گلایه می‌خونم انتظار دارم که روایت جذاب‌تری داشته باشه و به‌نظرم خیلی از توجیهات و قضاوت‌هاش هم جانبدارانه است. 

تا حالا ۳۷ صفحه از این کتابو خوندم. شخصیت اصلی یه تبعیدیه و در منطقه‌ای روستایی زندگی میکنه. فرهنگ بومی براش بیگانه و جدیده و عمدتا داره درمورد همین پدیده‌های فرهنگی عجیب صحبت میکنه. دیالوگ‌ها کم هستن و نوعی حالت مراقبه و گوش دادن به گفت و گوی آروم درونی داره. 

شخصیت اصلی تا اینجا اصلا حالت احساسی مشوشی نداشته، نه گلایه‌ی خاصی میکنه،نه عصبیه نه منتقده؛ فقط هر چیزی که میبینه رو مثل یک موسیقی بی کلام آروم و یکنواخت روایت میکنه.