اگر دنبال یه اکشن سرگرم کننده برای آخر هفته یا جمع خونوادگی هستید، پادشاه قاتلان علاوه بر اکشن، حول زندگی پولدارای آمریکایی میچرخه و میتونه انتخاب سرگرم کننده‌ای باشه. هرچند که سناریو و نحوه ی ساختش، ایده ی جدیدی از خودش نداره و بعضا شامل کپی های ناشیانه ای از اتفاقات کلیشه ای داستان‌های مرتبط با قاتلای تجاریه اما سعی کرده تا نوعی تعلیق و فضای دلهره آور رو خلق کنه. بعد از گذشت حدود دو سال، صرفا 1600 نفر توی سایت IMDb بهش واکنش نشون دادن که امتیازش رو در مجموع به 4.4 از 10 رسونده و 57 درصد مخاطبای گوگل هم پسندیدنش.


بقیه در ادامه‌ی مطلب⁦｡.ﾟ+ ⟵(｡･ω･)⁩

اما در اینجا کاری به میزان حرفه ای بودن ظواهر فیلم نداریم و هر داستانی رو میشه مثل یه جسد، کالبد شکافی کرد و ناخودآگاه خالق اثر رو کشف کرد.

اضافه کردن ترحم و حدود اخلاقی به رفتار و جهانبینی شخصیت هایی که از طریق کشتن دیگران به ثروت میرسن و زندگی خودشون رو تامین میکنن، به خودی خود میتونه ایده ی سوررئالی به نظر برسه، هرچند که موضوع محبوبی در سینمای هالیووده و به کرار می تونیم همچین شخصیت هایی رو پیدا کنیم که در صورت پرداخت ظریف، می تونن نظر مخاطب رو به خودشون جلب کنن اما درمورد شخصیت های این فیلم، لزوما نمیشه چندان با شخصیت های کلیدی ارتباط گرفت و پیش از اونکه اونا رو بشناسیم، قراره با حد و حدودای اخلاقی شون آشنا بشیم. این بیشتر شبیه پرتره‌ای هست که با عجله کشیده شده و بیشتر از اونکه برای ترکیب بندی و آناتومی نگاریش وقت گذاشته بشه، از رنگای تند و تیزی بهره برده تا بتونه توجه مخاطب رو برای یک لحظه هم که شده، جلب کنه.
شخصیت های قاتل، در ابتدا خیلی سادیستی به نظر میرسن و شخصیت زن داستان، بیش از پیش سعی میکنه تا با یه سری حرکات کلیشه ای، این ویژگی سادیست بودن رو نشون بده اما در ادامه، وقتی در موقعیت‌های بقا قرار میگیرن و مرگ همکارای خودشون رو میبینن، میشه حس کرد که شغلشون مثل دو روی یه سکه است. اونا همیشه وارد ماموریت هایی میشن که امکان مرگ یا زجر کشیدنشون وجود داره و اینطوری نیست که همیشه بتونن لذت پیروزی رو جشن بگیرن. اما آیا میشه گفت که این شخصیت‌ها، دارن از زجری که توی کارشون هست هم لذت میبرن و اصلا چنین موضوعی، چجور امکان پذیره؟

چالشی که بهش دعوت شدن و نحوه ی قرار گیری درونش، میتونه به سوالات زیادی جواب بده. همگی این افراد، باور دارن که در کار خودشون از بهترینا هستن با این وجود، وارد چالش بوداری میشن که حتی پیش از نزدیک شدن بهش هم میشه حدس زد که ممکنه جونشون رو تهدید کنه یا اونا رو زجر بده؛ با این وجود، از چنین موقعیتی برای مطمئن شدن از اینکه توی کار خودشون از رقبا یا همکارای خودشون بهتر هستن استفاده میکنن. این حس خوبی که بعد از پیروزی می تونه حاصل بشه، صرفا دست آوردی برای خوده شخص نیست بلکه به نحوی مدرکی میشه که فرد قاتل رو توی صنف خودش و پیش کارفرماهای بالقوه، تبدیل به شخص معتبرتری میکنه.

این فیلم، در پایان میاد و از شخصیت یه قاتل سفارشی، فردی خونواده دوست و عاشق پیشه رو نشون میده که دنبال انتقام گرفتنه بدون اینکه حتی داده‌های چندان فریب دهنده‌ای نشونمون بده و باعث بشه که شخصیت کلیدی داستان رو، فراتر از چیزی که به نظر میرسه تجسم کنیم. با این مقدمه پردازی‌ها، اون صرفا تبدیل به یه قاتل اجیر شده ی کسل کننده میشه که به راحتی میشه تحریکش کرد که وارد یه بازی جدید بشه و جون خودش رو به خطر بندازه در حالیکه اصلا درکی نداره که اگر امروز همسرش پیشش نیست، بابت شغل خودخواهانه ای هست که شروع کرده و کوچکترین عذاب وجدانی هم بابت افرادی که بهشون آسیب زده یا به قتل رسونده نداره.


تصویر جذابی که از مافیا بازی و مراتب قدرت، در این فیلم به تصویر کشیده شده، چندان از فرم کلیشه ای چنین ساز و کارهایی فراتر نرفته و در هیچ مرحله ای، سناریو نمیتونه قلاب خودش رو بندازه.

جمع بندی
شاید مهم ترین مهارت روانی ای که در داستان های مرتبط با مافیا، قاتلا و شرورای خونواده دوست درموردش صحبت میشه، مهارت ادراک خیر از شر هست و نویسنده سعی میکنه تا با ایجاد نوعی حیله و فریب، ما رو درمورد قضاوت هایی که درمورد شخصیت های کلیدی داریم، به شک و تردید بندازه اما درمورد فیلم شاه قاتلان، اینقدر سناریو نویسی به شکل ساده ای صورت گرفته که اصلا به مرحله ی فریب دادن بیننده نمیرسه و به سختی میشه گفت که شانس ایجاد یه همدلی کاذب بین بیننده و شخصیت قاتل خونواده دوست، فراهم میشه.