معادل فارسی و تحت اللفظی اسم این فیلم میشه آبنوس و عاج و از آهنگ معروفی به همین اسم که به دست پل مک کارتنی و استیوی واندر در دهه ی 80 اجرا شده گرفتنش.

مضمون آهنگ درمورد همزیستی نژادی و هماهنگی انسان ها با وجود تفاوت هاشون هست و حالا فیلمی منتشر شده که به نظر میرسه به جای پوشش دادن این آرمان، گند زده به آرمان های برابری نژادی.


بقیه در ادامه‌ی مطلب⁦｡.ﾟ+ ⟵(｡･ω･)⁩

این فقط حرف من نیست و منتقدهای جدی هم دقیقا همین زاویه رو گرفتن و فیلم جدید جیم هاسکینگ، به جای ادای احترام به همکاری نمادین پل مک کارتنی و استیوی واندر، تبدیل شده به یک کمدی ابزورد و بی هدف که خیلی ها اون رو تمسخر آرمان های برابری میدونن.
راجر ایبرت در این باره نوشته: فیلم نه درباره ی آهنگه، نه درباره ی زندگی هنری این دو اسطوره، بلکه درباره ی دو مرد خرفت و معتاده که فقط همدیگه رو مسخره میکنن و غذای گیاهی میخورن.
ورایتی گفته: حتی با استانداردهای هنر بیرونگرا، این فیلم یک کش دادن بی هدفه از یک شوخی کوتاه به یک اثر بلند و شکنجه آور.
سایت IMDb هم پره از نظراتی که میگن فیلم نه داستان داره، نه احترام و نه حتی شخصیت های مکمل، صرفا دو تا آدم با دندون های زرد و دیالوگ های تکراری رو میشه دید.
دقیقا این خبر رو باید فردای روزی ببینیم که یه سیاهپوس، یه دختر اوکراینی رو کشته و شاهدای سیاهپوست هم اهمیتی ندادن و حتی یکیش این کار رو تایید کرده.
فیلم آبنوس و عاج، یک کمدی مستقل و سوررئال با فضای استونریه که به طرز عجیبی هم خنده داره و هم بی منطق و هم کاملا بی هدف.
در سال 1981 در منطقه ی اسکاتلند، دو شخصیت عجیب با الهام از پل مک کارتنی و استیوی واندر با هم ملاقات میکنن. یکیشون لهجه ی لیورپولی تقلبی داره و اون یکی نابینا هست ولی کاملا میتونه ببینه و حرکات طرف مقابل رو تقلید کنه.
اونها با قایق پارویی، چای، ویسکی، وارد گفت و گوهایی میشن که بیشتر شبیه دیالوگ های دو موجود فضایی هست تا دو تا موسیقی دان نرمال.
در جریان فیلم، این دو نفر با هم شنا میکنن، لباس گوسفند میپوشن و بع بع میکنن. فضای فیلم کاملا بی منطق هست و دیالوگ های تکراری و بعضا عجیبی داره و بازی ها هم طوریه که انگار خودشون هم نمیدونن چرا دارن همچین حرف هایی میشنن.
این فیلم از 19 سپتامبر در سینماهای بریتانیا و ایرلند اکران شده و در راتن تومیتوز، حدود 67درصد نقد مثبت از مجموع 15 بازخورد به دست آورده ولی در متاکریتیک فقط 47 از 100 گرفته. منتقدها فیلم رو عجیب، آزاردهنده و گاهی بازمره توصیف کردن و اونو تجربه ی کاملا متفاوتی برای مخاطب خاص میدونن.
کارگردان هدف این فیلم رو اینطور توصیف کرده: این فیلم یک بیوگرافی نیست و حتی درباره ی آهنگ معروف آبنوس و عاج هم نیست. نه بازیگرها شبیه پل مک کارتنی و استیوی واندرن و نه لهجه ها واقعی هستن و نه حتی موسیقی ربطی به آهنگ اصلی داره.
کارگردان گفته: فقط میخواستم یه چیز کوچیک و عجیب بسازم. یه تجربه ی ناراحت کننده، سوررئال و کند که توش معنا مدام عقب نشینی میکنه.
هدف اینه که انتظارات مخاطب زیر و رو بشه و بیننده فکر کنه قراره یه داستان درباره ی همکاری موسیقیایی ببینه ولی با دو تا آدم عجیب رو به رو بشه که لباس گوسفند میپوشن و بع بع میکنن. فیلم مثل یکجور آزمایش روانی طراحی شده تا ببینه مخاطب چقدر میتونه تحمل کنه و پا به فرار نذاره و فرم بیوگرافی و نوستالژی رو عملا نقد میکنه چون عمدا از هر نوع روایت کلاسیک یا لحظه ی احساسی فرار میکنه و نمی خواد نوعی ادای احترام باشه و همه چی رو به مسخره میگیره.
میشه گفت که این فیلم، یه جور فرم آینده نگرانه داره و ایده اش جالب به نظر میرسه.