به گزارش جدید گاردین، فیلم Vicious با بازی داکوتا فانینگ، داستان زنی تنهاست که در خانه ی خانوادگیش زندگی میکنه و با بلوغ دیرهنگام، افسردگی و انزوا دست و پنجه نرم میکنه. یک زن مرموز، شبانه وارد خونه میشه و جعبه ای عجیب بهش میده.

شرایط جوری هست که باید چیزی که دوست داره، چیزی که ازش متنفره و چیزی که نیاز داره رو به جعبه بده اما روایت به جای تعلیق، بیشتر به حالتی از سردرگمی و خستگی میرسه.
نقد اصلی منتقد گاردین اینه که فضاسازی خوبه ولی روایت ضعیفه و سوالات بی جواب درباره ی قدرت جعبه، منشا تهدیدی و پیامدها تا انتها باقی میمونن. پایان ها بی نتیجه و حس بازنویسی های هول هولکی رو دارن و بازی فانینگ، نسبتا متعهدانه است اما شخصیت پردازی کلیشه ای داره.
منظور از بلوغ دیرهنگام شخصیت اصلی این داستان، باید گفت که با زنی رو به رو هستیم که در سی سالگی، هنوز با انزوا، ترس و ناتوانی در ساختن زندگی مستقل رو به رو هستن و داستان سعی داره از این مشکل برای گسترش خودش استفاده کنه.
این فیلم در تاریخ 10 اکتبر 2025 به طور رسمی و به صورت دیجیتال منتشر شده. پیش نمایش جهانی فیلم در جشنواره ی Fantastic Fest در تاریخ 19 سپتامبر 2025 بود و دلیل عدم اکران، به خاطر بازخوردهای ضعیف و تصمیم استودیو بود. یعنی عملا اکران سینمایی لغو شد و فیلم مستقیما وارد فضای استریم شد.
استقبال از این فیلم، ضعیف بوده و برای فیلمی که قرار بود بازگشت پرقدرتی برای کارگردان فیلم The Stranger باشه، ناامید کننده است.
ورایتی، این فیلم رو آزمون طاقت فرسای ترس توصیف کرده و عقیده داره که با منطق لغزنده و روایت تک نفره اش، جسارت داره اما قدرت خاصی رو نمیشه درونش دید.
همچنین این نشریه از فضای تاریک و تلاش برای خلق تعریف تقدیر کرده ولی گفته شده که هیچ تعریفی از منشا ترس یا دلیلش ارائه نمیشه.
در راتن تومیتوز، منتقدها گفتن فیلم، ترس رو تحویل میده اما اینکه چقدر ازش لذت ببرید، بستگی داره به اینکه چقدر خودتون رو درون جعبه بذارید.
یعنی روایت به جای هدایت مخاطب، ازش میخواد خودش معنی رو بسازه و این برای بسیاری از مخاطب ها میتونه خسته کننده باشه.
یکی از معدود نقدهای مثبت به این موضوع اشاره داره که ترکیب فانینگ و جعبه ی نفرین شده، تجربه ای دلهره آور و لذت بخش ساخته. اما حتی این نقد هم تاکید کرده که فیلم بیشتر برای طرفدارهای ژانر ترسناک محدود جذابه. این فیلم در حال حاضر در سایت IMDb امتیاز 6.1 داره.
پایان بندی فیلم، به نظر بنده جالب و تحسین برانگیز هست و به جای بستن روایت، در رو باز میذاره برای طرح پرسش های اخلاقی، روانی و نمادین. فیلم به جای جواب دادن، دعوت میکنه به مشارکت ذهنی و انگار جعبه ی فیلم، جعبه ی مخاطب هم هست. شخصیت اصلی به جای نجات از مرگ، در مرز بین این دو باقی میمونه و این وضعیتش تصویری از همون بلوغ دیرهنگام یا بلوغی هست که لزوما قرار نیست کامل بشه.