فیلم Christy ساخته ی دیوید میچود و با بازی سیدنی سوئینی در نقش کریستی مارتین، قهرمان بوکس زن دهه ی 90 و 2000، تقریبا با سر و صدای زیادی منتشر شد و با سر و صدای زیادی هم شکست خورد.
این فیلم، داستان واقعی کریستی سالترز مارتین، نخستین زن بوکسری که در سطح جهانی به شهرت رسید، اما در زندگی شخصی قربانی خشونت خانگی و کنترل اجباری همسرش بود.

بازی سیدنی سوئینی بی روح و کم انرژی توصیف شده و نقش مریت ویور در نقش مادر کریستی، نقشی هست که هدر رفته.
فیلم نتونسته قدرت و هیجان یک فیلم بوکس کلاسیک رو منتقل کنه و روایت کلیشه ای و بی جانی رو شاهد هستیم که بیشتر روی شخصیت منفی یعنی شوهر کریستی تمرکز داره تا خود کریستی. شکست های واقعی کریستی مثل باخت به لیلا علی به درستی نشون داده نمیشه، درحالیکه همین لحظه ها میتونستن فیلم رو جذاب تر کنن. منتقد نتیجه میگیره که فیلم بی رمق هست و در مقایسه با بازی های قبلی سوئینی، مثل نقشی که در Reality داشته، بسیار ضعیف عمل کرده.
فارغ از صحبت های گاردین، این موضوع رو درنظر بگیرید که یه عده شروع کردن به مسخره کردن سیدنی و اشاره به شکست پیاپی پروژه هاش. واقعیت اینه که سیدنی قبلا هم همین بوده و فیلمایی بازی کرده که اصلا ترند نشدن اما خب، الان سیدنی دیگه فقط اون دختر هات یوفوریا نیست و در واقعیت هم تونسته حسابی خبرساز بشه. پاش توی مد و سیاست باز شده و حضورش در کنار معروف ترین چهره های اقتصادی جلب توجه میکنه.
با این وجود، شکست فیلمی مثل کریستی، چیز عجیبی نیست. فیلمای زندگی نامه ای معمولا محبوبیت خاصی پیدا نمیکنن مگه اینکه درمورد یک شخص خاص باشن یا به شکل خیلی خلاقانه و جالبی ساخته شده باشن. حتی یک ستاره هم نمیتونه همچین فیلمی رو نجات بده.
شکست کریستی، بیشتر از اینکه به سیدنی سوئینی برگرده، به جنس پروژه مربوط میشه. اگر شخصیت موضوع فیلم برای عموم مردم خیلی شناخته شده یا محبوب نباشه، فیلم سخت تر دیده میشه. کریستی مارتین در دنیای بوکس مهمه اما برای مخاطب عام، جذابیت خاصی نداره. بیوگرافی ها وقتی صرفا خطی و بدون خلاقیت روایت بشن، خیلی زود به فیلم تلویزیونی شبیه میشن.
به شخصه به سیدنی حس خاصی ندارم. اونو نه نفرت انگیز میدونم و نه دوست داشتنی و برای همین هم فکر میکنم تبدیل به گوشت قربونی شده و ازش برای اهداف مختلفی سواستفاده میشه و در معرض نفرت قرار میگیره.