تیموتی شالامی در رابطه با فیلم جدیدش با عنوان Marty Supreme گفته که از سال 2018، همراه با جاش سفدی روی این پروژه کار کرده و در تمام مراحل فیلم برداری های دیگه، تمرین پینگ پنگ رو ادامه داده. حتی در دوره ی ساخت Wonka در لندن، Dune2 در بوداپست، اردن و ابوظبی، و بعد از The French Dispatch در سنت تروپه، میز پینگ پنگ همراهش بوده و کلاس خصوصی میرفته.

طبیعتا این حرفا بازخورد دریافت کرده و این تمرین رو تصویری از تعهد و وسواس هنرپیشه میدونن. ولی شاید بشه گفت از جمله بیهوده ترین کارهای ممکن برای یه بازیگره و هیچ تضمینی نیست که همچین تمریناتی کمک کنه که نقششون رو خوب بازی کن. بازیگری، تئوری ها و تکنیک های خودشو داره و این حرفای تیموتی، بیشتر تصویری از سطح رفاه و ثروتش هست.
مثل اینه که یه بازیگر برای بازی کردن نقش یه آدم شرور، رسما بیاد شرارت کنه. آیا این کمک میکنه نقشش رو خوب بازی کنه؟ نه لزوما. آیا اصلا همچین تمرینی اخلاقیه؟ نه.
بازیگری برخلاف ظاهر فیزیکی یا مهارت جانبی، بیشتر به درک روانی، تحلیل موقعیت و تکنیک های درونی وابسته است. بازیگر قرار نیست تجربه کنه بلکه باید بازآفرینی کنه.