نقد و بررسی فیلم Paradox Effect 2023| اثر پارادوکس

اگر دنبال یه کار اکشن سرگرم کننده هستید، اثر پارادوکس از اون اکشنای آمریکایی هست که شانس یکبار سرگرم کردن شما رو داره. اتفاقات درون این فیلم، توی یه بازه‌ی زمانی کوتاه رخ میده و سعی داره در خلال یه زد و خورد هیجان انگیز، بیننده رو در مورد اخلاقیاتی که انسان‌ها رعایت میکنن و حس خودخواهی، به چالش بکشه.

 

بقیه در ادامه‌ی مطلب⁦｡.ﾟ+ ⟵(｡･ω･)⁩

با وجود گذشت دو سه سال از زمان انتشار این اثر، صرفا تونسته 7هزار مشارکت کننده در سایت IMDb به دست بیاره که درمجموع بهش امتیاز 5.6 دادن که میشه گفت امتیاز مناسبیه و 56 درصد مخاطبای گوگل هم پسنیدنش.

ژانر تعلیق، معمولا در اشاره به هر داستانی که بتونه نوعی قضاوت اشتباه رو درمورد حداقل یکی از شخصیت‌های کلیدی، تا قسمتهای پایانی فیلم ایجاد کنه به کار میره اما واقعا چقدر پیش میاد که بشه یه تعلیق خوب پیدا کرد و تحت تاثیرش قرار گرفت؟

هشدار: ادامه‌ی این مطلب میتونه داستان فیلم رو لو بده.

تعلیق درون این داستان، لزوما به نتیجه‌ی تکان دهنده‌ای ختم نمیشه و حتی میشه گفت که کمابیش قابل پیش بینی هست. ما به کرار میتونیم شخصیت‌های شروری رو توی هالیوود پیدا کنیم که لزوما شبیه چیزی که وانمود میکنن نیستن و سناریو سعی میکنه ما رو به جایی برسونه که اونا رو شبیه دو روی یه سکه تصور کنیم اما این مدل تعلیق ها، بیشتر شانس تحت تاثیر قرار دادن افرادی رو داره که توی یه فرهنگ کاتولیکی بزرگ شدن یا می تونن نظام خونواده رو چنان مقدس تصور کنن که انجام هر کار شرورانه‌ای به نفع این نظام رو بتونن در ذهن خودشون توجیه کنن.
فداکاری‌های خودخواهانه برای خونواده که به قیمت آسیب زدن به خونواده های دیگه، رفاه یه خونواده ی دیگه رو تامین میکنه، به هیچ عنوان قابل توجیه نیست و یکی از سطحی نگرانه ترین شیوه های رایج و پذیرفته شده ی زندگیه. با این وجود، حتی توی محبوب ترین کارای سینمایی هم شما می‌تونید به‌کرار شخصیت‌هایی رو پیدا کنید که همچین جهان‌بینی‌ای دارن.


این رویکرد، سطحی‌نگرانه است از این بابت که ما همه می‌دونیم جزوی از جامعه هستیم و کیفیت جامعه، روی زندگی و خونواده‌ی ما هم تاثیر میذاره. وقتی امنیت عمومی به‌خطر بیوفته، آدما آسیب ببینن و جرم و جنایت زیاد بشه، رفته رفته، کیفیت زندگی افراد خونواده‌ی ما هم به خطر میوفته و حتی انتخاب خودخواهانه‌ترین تصمیمات از جانب ما به عنوان والدین هم نمی تونه ازشون حمایت کنه. حمایت از خونواده، بدون حضور در یه جامعه ی متعادل، غیر ممکنه و نهایت تلاش والدین هم در‌نهایت می‌تونه باعث فرسودگی و شکستن پدر و مادر بشه.
اما شما به‌کرار توی فیلم و سریالایی که از دل فرهنگای معتقد به مسیحیت بیرون اومدن میتونید چنین الگویی رو ببینید. بی‌تفاوت‌ترین آدما که سعی میکنن بسیار سر به راه و خوب باشن، ممکنه تحت تاثیر به‌خطر افتادن اعضای خونواده، دست به تاریک‌ترین کارای ممکن بزنن. میشه حس کرد که خوده سر به راه بودن این والدین، لزوما نشات گرفته از مسئولیت پذیری نیست و صرفا با درست شدن خونواده و علاقه پیدا کردن به فرزندانشون، تصمیم گرفتن که موقتا تبدیل به آدم خوبه بشن.
چنین انگیزه هایی، ایراد خودشون رو در طولانی مدت نشون میدن. اتفاقی که در جریان این فیلم میوفته، شبیه به نوعی کارمای سریعه و نقص چنین جهانبینی‌ای رو تا حدی به تصویر میکشه. هرچند که لزوما از دیالوگ‌ها و اتفاقات چندان تاثیرگذاری برای نشون دادن این پیامد‌های منفی استفاده نمیکنه.
درک تفاوت خیر و شر و چیزی که لازمه باهاش مبارزه کنیم، صرفا مخصوص سیاست مدارا و جنگ‌جو‌ها نیست بلکه یکی از مهارت‌های روانی بسیار کاربردی در زندگی روزمره است. زمانی که نتونیم تفاوت بین خیر و شر رو درک کنیم، ممکنه به راحتی تحریک بشیم تا علیه چیزی وارد جنگ بشیم که ارزشش رو نداره یا علنا برای نابود کردن ما طراحی شده.
والدین درون این فیلم، دوست دارن که به عنوان افرادی سر به راه و مسئولیت پذیر شناخته بشن اما چیزی که باعث میشه مرتکب اشتباه بشن و تا پای مرگ برن، عدم درکشون نسبت به خیر و شر واقعیه.

جمع‌بندی
مادر، پیروز میشه چون خودخواهی خودش رو پذیرفته و میشه حس کرد که مواد مخدر رو نه لزوما به‌خاطر بچه‌اش بلکه به خاطر مسئولیت پذیریش در‌قبال انسان‌ها کنار گذاشته و شاید همین رویکرد هم هست که کمکش میکنه تصمیمات عاقلانه‌تری اتخاذ کنه و هوشیارتر پیش بره. اما درمورد مرد داستان، میشه گفت که حتی شغلی که انتخاب کرده هم تا حد زیادی تاثیرپذیرفته از نیازش به پول و تلاشش برای ظاهر‌سازی بوده. اون فردیه که مسئولیت پذیری در‌قبال جامعه رو یاد نگرفت و با وجود طبیعت شغلش، همچنان ذهنیت یه فرد خودخواه رو حفظ کرد.