امید گاها به عنوان حسی مطلقا مثبت شناخته میشه اما این بستگی به موقعیت داره و در بعضی موارد، امیدواری میتونه نوعی نابهنجاری به حساب بیاد. درک اینکه چه زمانی لازمه امید داشت و چه زمانی لازمه ناامید شد، یک مهارت روانی محسوب میشه. در مسائل ساده و کوچیک، استفاده از این مهارت ممکنه خیلی ساده باشه اما گاهی اوقات، درک اینکه لازمه از چه چیزی دست کشید و بهش امید بیهوده نبست میتونه دشوار باشه و نیازمند کار فکری قابل توجهی هست.

امید کلمه ی بسیار رایج و شناخته شده ای به حساب میاد و این مهارت، به کرار مورد استفاده ی برندهای زرد روانشناسی قرار گرفته. امیدواری کاذب، مثل یک بیماریه که با گذشت زمان و گذر از سرحد خودش، میتونه آسیب زیادی به فرد صاحب امید بزنه. درواقع امید کاذب، باعث میشه تا فرد نتونه خودش رو برای بحران های احتمالی، آماده کنه. وقتی شما بدونید که چه چیزی ارزش دست کشیدن و ناامید شدن داره، ارزش زندگی خودتون رو بهش پیوند نمیزنید و قرار نیست با از دست دادنش غافلگیر بشید.

همراه شدن با بسیاری از شکل های امیدواری، صرفا به هوای اینکه یک نوع امید جمعی و جا افتاده است، شبیه سوار شدن به نوعی کشتی نجات خرابه و بحران های امید کاذب جمعی، بعضا پیامدهای ویرانگرتری برای فرد دارن چون زمان شکستن کشتی، عملا جامعه‌ی خاصی برای حمایت از شما وجود نداره.

نابهنجاری های مربوط به مهارت امیدواری، می‌تونن در قالب خواب هایی با موضوع سوگ و شرایط بعد از بحران یا مرگ ظاهر بشن. از دست دادن، بخشی از زندگیه اما از دست دادنی که با شوک شدید و حس اندوه شدید در خواب ظاهر بشه، هشداری درمورد داشتن امید کاذب در زندگیه. مثلا خوابی با موضوع تجربه ی فروپاشی روانی بابت از دست دادن حیوان خانگی، لزوما به این معنی نیست که قراره حیوون شما در واقعیت بمیره و بابتش مجبور به مصرف قرص بشید و حتی ممکنه چنین خوابی رو در حالی ببینید که اصلا حیوون خونگی ندارید. این خواب درمورد امید کاذب داشتن به یک دلخوشی، طرز فکر یا موقعیت خاصه که دوام و بقای چشمگیری نداره.

نابهنجاری های مربوط به مهارت امید، گاها ازینجا نشات میگیرن که ما صرفا تحت تاثیر ظاهر یک پدیده یا موقعیت قرار گرفتیم و نگاه انتقادی خاصی به درون و ماهیت چیزی که ما رو به امیدواری دعوت کرده نداریم. درک مفهوم امید و تفکیک امیدواری بهنجار از نابهنجار، به رغم رایج بودن عنوان این مهارت، لزوما کار ساده ای نیست.