تعبیر خواب بادوم پفکی تند

ممکنه بارها درمورد تاثیر گذر زمان در فراموش کردن یک موضوع ناراحت کننده یا حتی خاک گرفتن احساسات و خاطرات خوب شنیده باشید. این مهارت، درمورد تاثیر روانی زمان صحبت میکنه، به شکلی که انگار گذر زمان، مثل برف، روی ذهن آدما میشینه و رفتارها، عادت‌ها یا خاطراتی رو پنهان میکنه. 

با این وجود، پنهان شدن لزوما به معنی مرگ پدیده نیست. گاهی گذر زمان باعث میشه تا آدم، یک استعداد یا علاقه‌ی خاص رو فراموش کنه و فکر کنه این بخش از وجودش مرده و مجددا خود گذر زمان، به نوعی رستاخیز برسه و اونچه که فکر میکردیم از بین رفته رو دوباره زنده کنه. درک ماهیت زمان و تاثیر روانیش، در عین کمک به تلاش آگاهانه برای زنده کردن علایق و استعدادهای فراموش شده، میتونه کمک کنه تا آدم در فواصل زمانی مختلف، مجددا قربانی ضعف های خودش نشه. 

گاهی گذر زمان، باعث میشه تا آدم یادش بره قبلا از کدوم ضعف ها یا کمبودهاش سواستفاده شده و در عین برطرف نکردن این ضعف ها، زمان میگذره و حتی وجودشون فراموش میشه. در این حالت، فرد مستعد اینه که دوباره بابت این ضعف های قدیمی، آسیب ببینه یا مورد استفاده قرار بگیره. شاید آدم نتونه فورا ضعف ها و آسیب های روانی خودش رو برطرف کنه و این موضوع کاملا طبیعیه اما آگاهی درمورد وجود این نقاط آسیب پذیر، می‌تونه به فرد کمک کنه تا بیشتر مراقب باشه و تا جای ممکن، خودش رو در موقعیت‌هایی که براش پرریسک و خطرناک قلمداد میشن قرار نده. 

این مهارت، نگاهی انتزاعی و روانشناختی به مفهوم زمان و تاثیرش بر ذهن انسان داره. 

انار به عنوان یک سمبل میتونه نماد راز و پیچیدگی باشه. در اسطوره ها از پرسفونه ی یونانی تا میوه ی بهشت در بعضی کتاب ها، انار همیشه میوه ای بوده که ارزشش رو در درونش پنهان کرده. 
انار از بیرون سخت، چرمی، گاهی زشت و زمخت هست اما درونش پر از دانه های درخشان و قرمزه. اگر در دنیای خواب با سمبل انار رو به رو بشید، میتونه نماد مرزبندی سالم با حفظ عمق عاطفی باشه. یعنی کسی که فورا دلش رو باز نمیکنه اما هر کی که بتونه از پوسته ی سختش بگذره، به گنج میرسه. در بعضی از موقعیت های خاص زندگی، داشتن چنین مهارتی میتونه از نقاط آسیب پذیر فرد مراقبت کنه. 
درون انار، تعداد زیادی دانه با غشای نازکی قرار گرفتن که میتونه نماد بی نظمی ظاهری اما سازمان دهی باطنی باشه. این ویژگی میتونه به مهارت تاب آوری در برابر چندوظیفگی و آشوب اشاره داشته باشه یعنی ذهنی که همزمان چند موضوع رو بدون سردرگمی پیش میبره. در بحران، دستپاچه نمیشه چون میدان ها رو میبینه درحالیکه دیگران فقط پوسته ی سخت وضعیت آشفته رو میبینن. 
انار گاها به عنوان نماد خون گیاهی یا زندگی ای که از شکستگی بیرون میاد تفسیر شده و میتونه به مهارت روانی تبدیل زخم به خلاقیت اشاره داشته باشه؛ یعنی کسی که از دل شکستگی ها، سوختگی ها و خیانت ها، چیزی ارزشمند بیرون میکشه. دانه های قرمز مثل اشعار، نقاشی ها یا بچه هایی هستن که از دل اندوه زاده شدن. 
درخت انار میتونه سال های بسیار بسیار زیادی عمر کنه و در عین حال، هر سال ریشه هاش عمیق تر میشن. این ویژگی میتونه به مهارت روانی ثبات ارزش محور و انعطاف در روش اشاره داشته باشه. آدمی که از این ویژگی برخوردار باشه، اصولش رو عوض نمیکنه و مثل یه درخت ریشه دار هست، در عین حال هر سال برای رسیدن به میوه، شاخه های تازه ای میزنه. 
انار در بعضی داستان ها مرتبط با مفهوم بخشش بی حساب و کتاب هست و معمولا این ویژگی رو به خاطر قابلیت تقسیم پذیری و ابعاد بزرگش بهش نسبت دادن. در این حالت میتونه نماد توانایی دادن بدون منت و بدون بازگشت هست اما نه لزوما از سر ضعف بلکه از سر فراوانی درونی. مثل کسی که قلبش انقدر هست که بتونه به دیگران عشق زیادی بورزه.

نمادها به خودی خود مثبت یا منفی نیستن و بسته به موقعیت و داستانی که درونش ظاهر میشن، میتونن به ضعف یا نابهنجاری در به کار گیری یک مهارت روانی اشاره داشته باشن. 
انار در حالت منفی میتونه نماد رفتار سرد افراطی باشه. پوست انار انقدر کلفته که به راحتی نمیشه کنارش زد و در حالت منفی میتونه نماد انزوا طلبی افراطی باشه. 
گاهی چند لایه بودن به پیچیدگی غیر ضروری تبدیل میشه. همچنین دانه های انار بسیار نرم و آسیب پذیر هستن و در برخی موارد میتونه برای توصیف فردی به کار بره که ظاهر قوی داره اما با کوچکترین بی احساسی ای له میشه، بدون اینکه کسی بفهمه. 
انار گاها لکه های نه چندان زیبایی روی پوستش داره که در قالب یک انسان میتونه توصیف کننده ی فردی باشه که در ظاهر نقص هایی داره و این موضوع باعث میشه تا وجود غنیش، نادیده گرفته بشه. 
انار به عنوان یک انسان میتونه نماد فردی باشه که برای شناختش باید از پوست سخت گذشت و بعد در بین هزاران دانه ی قرمز گم شد. مثل دوستی که سالها با سطحی نگری بهش نگاه میکنیم اما یک روز میبینیم که چقدر ذهن عمیقی داشته و ما ازش بی خبر بودیم.

مهارت شبیه سازی، دقیقا چیزی شبیه بازی‌های ژانر شبیه‌سازی هست، با این تفاوت که شنا می‌تونید بدون بازی ویدیویی هم از این مهارت روانی بهره ببرید. 
اولین و مهم ترین چالش در مورد مهارت شبیه سازی، درک شبیه سازی بهنجار و شبیه سازی نابهنجاره. نقش بازی کردن، کاستوم‌ها، ادا درآوردن و غرق شدن در یک داستان و هویت خاص به منظور کنجکاوی و سرگرمی، می‌تونن تاثیراتی بیشتر از یه سرگرمی رو ایجاد کنن. وقتی شما روی تاثیر هر شبیه سازی حساسیت پیدا کنید و صرفا به جهت سرگرم شدن به سراغشون نرید، میشه گفت که به مهارت شبیه سازی هم مسلط شدید.

شبیه سازی، یک فرآیند مهم برای انتقال تجربه و افزایش درک هست که اجازه میده بدون آزمون و خطا و ریسک زیاد، به تجربیاتی دست پیدا کنیم که دیگران به صورت واقعی از سر گذروندن. اما این خیلی مهمه که شبیه سازی به صورت بهنجاری صورت بگیره. شما ممکنه خواه ناخواه در معرض شبیه سازی های نابهنجار هم قرار بگیرید اما با یه نگاه انتقادی میشه تاثیر منفی این تجربه رو کاهش داد.

مثلا کسی که میاد یه رمان طولانی و جذاب درمورد خیر و شر مینویسه، شانس اینو داره که مخاطب هایی رو به داستانش جذب کنه، به شکلی که خواننده ها شروع کنن به تجسم خودشون در فضای داستان. اما اگر این داستان، گزاره هایی نابهنجار درمورد خیر و شر داشته باشه و خواننده هم نگاه انتقادی نداشته باشه، تجربه ی غرق شدن در این کتاب، در ظاهر جالب اما با تاثیرات روانی منفی خواهد بود.

استفاده از مهارت شبیه سازی در درک مسائل اجتماعی، کار پیچیده ایه ولی میتونه منشا قدرت زیادی باشه. این کار نیاز به کار فکری زیادی داره. گاهی یک فرد دوست داره دلیل اتفاقات جامعه و دنیا رو بفهمه اما ممکنه نتونه موقعیت رو درون ذهنش، به شکل کاملی شبیه سازی کنه و بیش از پیش، شبیه یک دانای کل یا ناظر بی طرف، به اتفاقات نگاه کنه. این مهارت گاها میتونه کمک کنه تا بفهمیم کجای کشاکش های کلان و مهم دنیا قرار گرفتیم. 
 

امید گاها به عنوان حسی مطلقا مثبت شناخته میشه اما این بستگی به موقعیت داره و در بعضی موارد، امیدواری میتونه نوعی نابهنجاری به حساب بیاد. درک اینکه چه زمانی لازمه امید داشت و چه زمانی لازمه ناامید شد، یک مهارت روانی محسوب میشه. در مسائل ساده و کوچیک، استفاده از این مهارت ممکنه خیلی ساده باشه اما گاهی اوقات، درک اینکه لازمه از چه چیزی دست کشید و بهش امید بیهوده نبست میتونه دشوار باشه و نیازمند کار فکری قابل توجهی هست.

امید کلمه ی بسیار رایج و شناخته شده ای به حساب میاد و این مهارت، به کرار مورد استفاده ی برندهای زرد روانشناسی قرار گرفته. امیدواری کاذب، مثل یک بیماریه که با گذشت زمان و گذر از سرحد خودش، میتونه آسیب زیادی به فرد صاحب امید بزنه. درواقع امید کاذب، باعث میشه تا فرد نتونه خودش رو برای بحران های احتمالی، آماده کنه. وقتی شما بدونید که چه چیزی ارزش دست کشیدن و ناامید شدن داره، ارزش زندگی خودتون رو بهش پیوند نمیزنید و قرار نیست با از دست دادنش غافلگیر بشید.

همراه شدن با بسیاری از شکل های امیدواری، صرفا به هوای اینکه یک نوع امید جمعی و جا افتاده است، شبیه سوار شدن به نوعی کشتی نجات خرابه و بحران های امید کاذب جمعی، بعضا پیامدهای ویرانگرتری برای فرد دارن چون زمان شکستن کشتی، عملا جامعه‌ی خاصی برای حمایت از شما وجود نداره.

نابهنجاری های مربوط به مهارت امیدواری، می‌تونن در قالب خواب هایی با موضوع سوگ و شرایط بعد از بحران یا مرگ ظاهر بشن. از دست دادن، بخشی از زندگیه اما از دست دادنی که با شوک شدید و حس اندوه شدید در خواب ظاهر بشه، هشداری درمورد داشتن امید کاذب در زندگیه. مثلا خوابی با موضوع تجربه ی فروپاشی روانی بابت از دست دادن حیوان خانگی، لزوما به این معنی نیست که قراره حیوون شما در واقعیت بمیره و بابتش مجبور به مصرف قرص بشید و حتی ممکنه چنین خوابی رو در حالی ببینید که اصلا حیوون خونگی ندارید. این خواب درمورد امید کاذب داشتن به یک دلخوشی، طرز فکر یا موقعیت خاصه که دوام و بقای چشمگیری نداره.

نابهنجاری های مربوط به مهارت امید، گاها ازینجا نشات میگیرن که ما صرفا تحت تاثیر ظاهر یک پدیده یا موقعیت قرار گرفتیم و نگاه انتقادی خاصی به درون و ماهیت چیزی که ما رو به امیدواری دعوت کرده نداریم. درک مفهوم امید و تفکیک امیدواری بهنجار از نابهنجار، به رغم رایج بودن عنوان این مهارت، لزوما کار ساده ای نیست. 
 

مهارت‌های روانی، بخش نهم: مهارت تفکیک خوب و بد و تفکر انتقادی

احتمالا صحبت های زیادی درمورد نسبی بودن خوب و بد و اخلاقیات سلیقه ای شنیدید. مثلا بعضیا عقیده دارن که اخلاقیات صرفا چیزی هست که دل خودت تعیین میکنه و هر کاری که دوست داری و از دستت بر میاد رو انجام بده.

این حرفا روی کاغذ قشنگ هستن اما در واقعیت، می تونن باعث ساخت فردی خودخواه، بی ثبات و غیر قابل اعتماد بشن. همونطور که جامعه با تکیه به قانونی ثابت و در حال تکامل و لازم الاجرا میتونه ثبات و امنیت خودشو حفظ کنه، آدم هایی که سیستم اخلاقی روشنی دارن و با اعمالشون ثابت میکنن چه هدف و رویه ای دارن، قابل اعتمادتر هستن.

این مهارت روانی، با این ایده پیش میره که همواره یک مرز، بین بهنجار و نابهنجار وجود داره و این مرز، سیال و سلیقه ای نیست و آدم ها می تونن با تعامل و تکامل جمعی، این مرزها رو روشن تر کنن. تفکر انتقادی، نوعی مبارزه‌ی انتزاعی و فکری، برای روشن کردن و محافظت از این مرزهاست. نابهنجاری های مرتبط با این مهارت روانی هم عمدتا با خواب هایی درمورد مبارزه و جنگ ظاهر میشن. اگر خواب ببینید که توسط یک سری فرد شرور مورد حمله قرار میگیرید یا کشته میشید، میتونه به این معنی باشه که لازمه در درک خوب و بد واقعی، ذهنیت عمیق تر و دقیق تری پیدا کنید و طرز فکری رو قبول نکنید که بودار یا شرارت آمیز هست.

دید نقادانه، نوعی مبارزه است و میتونه فرسایش خوبی ایجاد کنه. یعنی هر چه الگوهای نامناسب درون جامعه یا درون خودمون رو بیشتر و بهتر نقد کنیم، فرسایش بیشتری برای جریان نابهنجار ایجاد میشه.

مثل هر مهارت روانی دیگه ای، مهارت تفکیک خوب و بد یا تفکر انتقادی هم میتونه مورد سواستفاده قرار بگیره. مهارت های روانی، منشا قدرت هستن ولی به خودی خود، ماهیت مثبتی ندارن و این بستگی داره که شما در چه زمینه ای ازشون استفاده کنید. از تفکر انتقادی هم میشه در جهت از بین بردن ایده ها و طرزفکرهای مفید استفاده کرد.