در مستند "متیو پری: یک تراژدی هالیوودی" که از شبکه ی پیکاک پخش شده، شایعاتی وجود داره درمورد اینکه مرگ پری صرفا یک اوردوز ساده نبوده و زنجیره ی پیچیده ای از بی تفاوتی، تسهیل اعتیاد و حتی بعضا مهندسی ذهن یا استثمار وسطه.

پنج نفر متهم شدن به تامین کردن مواد مخدری که باعث مرگ پری شد از جمله دو پزشک، دستیار شخصیش و یک تهیه کننده ی تلویزیونی و زنی که به عنوان ملکه ی کتامین لس آنجلس شناخته میشه. 
سه نفر از این افراد اعتراف کردن که در تامین مواد نقش داشتن و یکی از مصاحبه شونده ها گفته که هالیوود پر از آدم هایی هست که این شرایط رو راحت میکنن. توی این ماجرا هم واقعا از یک فرد آسیب پذیر سواستفاده شده. 
این مستند، زندگی پری رو نه فقط از زاویه ی شهرت و موفقیت، بلکه از زاویه ی اعتیاد، تنهایی و فشارهای روانی بررسی میکنه. این نشون میده که چطور در هالیوود، آدم هایی مثل پری، با آسیب پذیری بالا و نیاز به حمایت، گاها به جای مراقبت، وارد چرخه ای از مصرف، بهره کشی و فراموشی میشن. درواقع این نقدی هست که دیگران نسبت به این داستان دارن و عمدتا این پری هست که قربانی جلوه کرده. 
این اتفاق منو یاد نصیحتی میندازه که بین آدم های فقیر وجود داره. میگن خودتو درگیر سرگرمی های افراد ثروتمند نکن چون چیزی که برای اونا یه ریسک ساده است، برای تو گرون تموم میشه و نمی تونی بهاشو بپردازی یا در مقابل عوارضش، از خودت مراقبت کنی. 
من این ترحم افراطی مورد علاقه ی طرفدارها رو منطقی نمیدونم و به نظرم تقصیر رو گردن ماهیت مجهولی میندازه. هالیوود از امثال متیو پری سواستفاده میکنه؟ پزشکا سواستفاده میکنن؟ ملکه ی کتامین سواستفاده میکنه؟ خب اینا کی هستن؟ یه عده آدم فضایی هستن؟ نه این تصویری از اخلاقیات رایج در جامعه است؛ چیزایی که آدما رو راضی میکنه تا برای رسیدن به پول، دست به هر کاری بزنن. نمی دونم این آدما چرا درمورد اخلاقیاتی که هر فردی ملزم به رعایت کردنش هست نمیگن؟ چرا در مورد این حرف نمیزنن که یه فرد باید درمورد نحوه ی استفاده از ثروتش مسئولیت پذیر باشه و وقتی تبدیل به یک چهره ی اجتماعی میشه، جامعه رو مثل خانواده یا حداقل افرادی ببینه که ازش ممکنه شدیدا تاثیر بپذیرن؟ 
قربانی سازی افراطی، گاهی خودش نوعی پاک کردن صورت مسئله است و انگار شر رو به یه سیستم مجهول نسبت میدن، بدون اینکه بپرسن اون سیستم از کی ساخته شده و پشت این ساختار، چقدر بی تفاوتی و انتخاب های غیر مسئولانه وجود داره. 
وقتی میگیم هالیوود قربانی گرفت، داریم یه اسم انتزاعی رو جایگزین آدم هایی میکنیم که تصمیم گرفتن، سود بردن و خواستن که سکوت کنن؛ یه پزشک نسخه نوشته، تهیه کننده ای که قضیه رو لاپوشونی کرده، طرفدارها هم صرفا ترحم کردن و اشک ریختن. اینا همه بخشی از همون اخلاقیات رایج هستن نه یه سری آدم فضایی.
ریسک های افراد ثروتمند، میتونه برای فقرا بهای سنگینی داشته باشه چون فقرا نه شبکه ی حمایتی دارن، نه امکان بازگشت، نه رسانه ای که شکستشون رو رمانتیزه کنه و این اصلا درمورد خرج ثروت درمورد فقرا نیست بلکه مسئولیت پذیری درمورد قدرته؛ مسئولیتی که اگر جدیش نگیری، میتونه به خودت آسیب بزنه. 
وقی متیو پری با تمام محبوبیتش وارد چرخه ی مصرف میشه، هزاران نفر ممکنه اون مسیر رو تقلید کنن. ولی هیچکس نمیپرسه چرا این چهره ها، با این همه تاثیر، هیچ مسئولیت پذیری خاصی نشون نمیدن؟