این مطلب، اختصاص داره به معرفی و نقد کتابی با عنوان Japanese Cinema Text And Contexts. این کتاب توسط گروهی از نویسنده ها، پژوهشگرا و منتقدین نوشته شده و سعی کرده تاریخ و جزئیات کمتر شناخته شده از سینمای ژاپن رو توضیح بده. میشه انتظار داشت که کمابیش دچار اغراق و جانبداری هم شده باشه و گاها به سمت نوعی ملی گرایی بره و زمینه های فرهنگی، تاریخی و اجتماعی سینمای ژاپن رو از منظر ژاپنی ها بررسی کرده.

این کتاب، 24 فصل داره از دوره ی فیلم های صامت تا امروز رو بررسی کرده. تحلیل های آکادمیکی در مورد فیلم های معروف ژاپنی ارائه داده و در جریان بررسی، تمام کارگردان های مهم سینمای ژاپن ازجمله اوزو، میزوگوچی، کوروساوا، اوشیما، سوزوکی، کیتانو و میازاکی رو تحلیل کرده. 
هر فصل از این کتاب، یک فیلم رو از جوانب مختلفی بررسی میکنه و علاوه بر مقالات اصلی، فیلموگرافی کامل هر کارگردان، واژه نامه ی تخصصی و منابع مرتبط درمورد سینمای ژاپن هم ارائه شده. 
این کتاب برای دانشجوها، منتقدا و علاقه مندای به سینمای ژاپن نوشته شده و سعی کرده مثل یک راهنمای کامل عمل کنه و ارتباط بین تاریخ، فرهنگ و جامعه ی ژاپن رو بررسی میکنه. 
این کتاب، سینمای ژاپن رو با سینمای فرانسه مقایسه کرده و عقیده دارن که یکی از مهم ترین رقبای تاریخی هالیوود به حساب میان. تولید سالانه ی فیلم های ژاپنی بین 300 تا 550 فیلم هست که تصویری از وسعت این صنعت میدوننش. نویسنده ها عقیده دارن که سینمای ژاپن نه فقط به خاطر شاهکار هاش بلکه به خاطر نظریه پردازی های تاثیرگذارش در مطالعات سینمایی هم محتوای قابل توجهی داشته.

سینما در ژاپن، در ابتدا به عنوان ادامه ای از هنر تئاتر دیده میشه و نه لزوما یک مدیوم مستقل. راوی فیلم یا بنشی، نقش مهمی در کمک به درک فیلم ها داشت و تا دوران سینمای ناطق فعال بود. تا سال 1910، استودیوهای فیلم سازی ژاپن، شروع به تولید فیلم هایی با دو سبک کیوها (سبک سنتی سامورایی) و شینپا (درام مدرن) کردن. 
در سال 1903، اولین سالن سینما در آساکوسا توکیو افتتاح شد. سینمای ژاپن از ابتدا، تحت تاثیر نمایش های سنتی بود اما میشه گفت که فیلم های ژاپنی، به سرعت از سبک های بین المللی تاثیر گرفتن و یه صنعت مستقل سینمایی رو شکل دادن. 
از نظر این کتاب، بیشتر شدن پیچیدگی داستان ها و رفتن به سمت سینمای ستاره محور بود که فروش سینمای ژاپن رو افزایش داد. از دهه ی 1920 کم کم کارای روانشناختی و انتزاعی تر شروع به خودنمایی کردن و میشد تاثیر گرفتن این سینما از کارای اروپایی و آمریکایی رو بیشتر حس کرد. 


توی همین دوره بود که سینمای ژاپن از تئاتر فاصله گرفت و تبدیل به یک فرم مستقل شد. فیلم هایی درمورد زنان و سبک های واقع گرایانه تر شکل گرفتن و عملا امضای کارای ژاپنی رو به وجود آوردن. 
در دهه ی 1930 سبک فیلمی به اسم کی کو-ایگا شکل گرفت که نوع جدیدی از فیلم مستقل و درمورد مسائل اجتماعی و سیاسی واقعی به حساب میاد. ژاپن تا سال 1928 بیشتر از هر کشوری فیلم تولید کرد و این وضعیت تا یک دهه ادامه داشت. 
با وجود تلاش هایی که پیش از سال 1930 صورت گرفت اما تا مدت ها هنوز فیلم ها ناطق، رواج پیدا نکردن. 
فیلم ناطق، به فیلمی گفته میشه که درونش صدا و دیالوگ های ضبط شده وجود داره و این برخلاف فیلم های صامت هست که صرفا شامل تصویر و موسیقی زنده میشه. ورود سینما ناطق باعث شد که نقش بازیگرا، کارگردان و سبک فیلمبرداری، به کل تغییر که.

دیالوگ ها و افکت های صوتی در فیلم ناطق باعث شدن که این محصولات، فضای واقع گرایانه تری به خودشون بگیرن و در ادامه، ژانرهای جدیدی مثل موزیکال و کارای کمدی دیالوگ محور خلق شدن.

سینمای ژاپن همیشه درگیر کشمکش بین سنت و تغییر در سطح ملی و بین المللی بوده اما رویکرد مطالعاتی معاصر، از جست و جوی ذات صرفا ژاپنی فراتر رفته و به سمت رد این ایده حرکت کرده که هویت غرب یا ژاپن شفاف، طبیعی و بدیهیه. در عوض، یک الگوی جریان و تبادل متقابل به رسمیت شناخته میشه. این الگو زمانی برای مطالعه ی سینمای ژاپن مفیده که با شرایط و شواهد تاریخی و نظری مربوط به موضوع مورد بحث، به خوبی ترکیب بشه.

رابطه ی متن و بستر
رابطه ی متن و بستر در سینمای ژاپن، همیشه مورد بحث و اختلاف نظر بوده. بعضیا عقیده دارن تمرکز روی یک فیلم منفرد، رویکردی محدود کننده است. اما برای درک پیچیدگی تاریخی هر سینمای مالی، لازمه تعدادی فیلم متنوع رو با عمق و جزئیات، مورد بحث و تحلیل قرار داد. بدون این کار، تاریخ نگاری به صورت سطحی و ناکامل باقی میمونه.

جمع بندی
فیلم یا متن، نوعی کالای مادی هست. حلقه های تولید، نمایش و دریافت فیلم، همگی به هم پیوسته هستن و متن فیلم در کارکرد هرکدوم از این حلقه ها نقش مرکزی و مهمی داره. 
تقابل ساختگی بین مطالعه ی نهادی تجربی و تفسیر متنی رو میشه رد کرد. این دو نباید مقابل هم قرار بگیرن بلکه مکمل همدیگه هستن. مطالعه ی بستر، یعنی تاریخ، صنعت و مخاطب، به درک بهتر متن یا فیلم، کمک میکنه و تحلیل دقیق متن، میتونه انعکاس دهنده  و شکل دهنده ی همون بسترها باشه.