حتی اگر از سینمای ترسناک بیزار باشید، ممکنه بارها اسم سیجین رو در وب فارسی دیده باشید. سیجین با وجود محبوبیتی که در ایران داره اما اصلا از کارای تحسین شده توسط منتقدها نیست و چنانچه به میزان مشارکت کننده ها و امتیازاتش در سایت های نقد توجه کنید، با آمار خیلی کمی رو به رو میشید.

سیجین جزو کارای ترسناک موفق در کشور ترکیه است و به خاطر داستان های ماورایی و دلهره آور خودش که در همپوشانی با باورهای مذهبی و فرهنگیه، محبوبیت زیادی پیدا کرده. 
فیلم از عناصر جادو، نیروهای شیطانی و باورهای مذهبی استفاده میکنه تا فضای ترسناکی رو درست کنه و برخلاف فیلم های ترسناک غربی، سیجین از مفاهیمی استفاده میکنه که برای مخاطبای مسلمان آشنا و ملموس هستن. 
 

بقیه در ادامه‌ی مطلب⁦｡.ﾟ+ ⟵(｡･ω･)⁩

این فیلم تا زمان تحریر این مطلب، به قسمت هفتم خودش رسیده و هرچند داستان هر قسمت، مستقله اما الگوهای بسیار مشابهی رو میشه در همه ی این داستان ها مشاهده کرد. 
داستان ها عمدتا حول محور جادوهای سیاه، نفرین ها و تاثیرات نیروهای ماورایی روی زندگی شخصیت ها هستن و به کرار میشه موجوداتی مثل جن، روح های سرگردان و عذاب های اخروی رو دید که همه شون توی فرهنگ ترکیه، شناخته شده هستن. 
کارگردان از تکنیک هایی مثل نورپردازی سرد، صداهای ترسناک بعضا افراطی و صحنه های شوکه کننده، حس ترس و وحشت رو زیاد کرده ولی این موضوع، لزوما به معنی این نیست که شما با شخصیت های چندان کاریزماتیک و دوست داشتنی ای طرف هستید که میتونن منبع الهام مخاطب خودشون قرار بگیرن. 
شخصیت ها عمدتا بابت کنجکاوی یا دخالت در نیروهای ناشناخته، گرفتار اتفاق های وحشتناک میشن.

قسمت اول سیجین در سال 2014 منتشر شد. این قسمت درمورد حسادت، جادوی سیاه و نتیجه ی استفاده از جادو هست. 


درباره ی کارگردان
مجموعه فیلم سیجین به دست آلپر مستچی کارگردانی شده. ایشون یکی از شناخته شده ترین کارگردان های ژانر وحشت در ترکیه به حساب میاد و به جز این مجموعه فیلم، کارای دیگه ای هم توی رزومه اش داره. 
فیلم Musallat در سال 2007 ساخته شده و یکی از اولین فیلم های ترسناک مستچی به حساب میاد که داستانی درمورد جن زدگی و تاثیرات روانی این تجربه رو به تصویر میکشه. 
همچنین فیلمی در سال 2019 ساخته که مجددا همچین موضوعی داره اما تقریبا هیچ کدوم از فیلماش به اندازه ی مجموعه فیلم سیجین، به شهرت نرسیده. 
سبک ایشون خیلی روی فضاهای دلهره آور به کمک نورپردازی تاریک، جلوه های صورتی وهم آور و استفاده از عناصر مذهبی تکیه داره. در کارای این کارگردان، شخصیت ها اغلب قربانی نیروهایی میشن که خارج از کنترلشون عمل میکنه و معمولا پایان تلخی دارن. 
نمایش جادوی سیاه و نیروهای ماورایی به عنوان واقعیت مسلم میتونه باعث بشه مخاطب، نگاه غیر عقلانی تری به همچین مسائلی پیدا کنه و یه سمت پذیرش کورکورانه ی خرافات بره. 
تاکید بیش از حد روی جن زدگی و طلسم میتونه باعث بشه آدما نوعی اضطراب و ترس بیهوده رو تجربه کنن چرا که توی این داستان ها، لزوما به جمع بندی یا پیغامی که تاثیر منفیش رو خنثی کنه نمیرسیم. 
فیلم هایی که همه ی مشکلات رو به طلسم و نیروی شیطانی نسبت میدن ممکه باعث نادیده گرفتن عوامل واقعی مثل مسائل روانشناختی یا اجتماعی بشن. 
برخلاف خیلی از فیلمای ژانر وحشت که مخاطب رو به نوعی چالش فکری دعوت میکنن، سیجین عمدتا مخاطب رو با ترس بدون جواب، رها میکنه و فرصتی هم برای تحلیل یا مقابله ایجاد نمیشه.

هشدار: ادامه ی این مطلب میتونه داستان این مجموعه فیلم رو لو بده.
در یکی از قسمت ها، اوزنور رو داریم که از بچگی عاشق پسرعموش قدرت هست. قدرت با زنی به اسم نیسا عروسی میکنه و زندگی خوبی دارن. حسادت اوزنور باعث میشه که سراغ جادوی سیاه بره اما استفاده از طلسم باعث مشکلات زیادی میشه و عوارض این طلسم، زندگی همه ی شخصیت های کلیدی داستان رو به خاک سیاه مینشونه. 
کسی هم از خودش نمیپرسه چرا نیسا که کار بدی نکرده باید تسخیر بشه؟ 
توی یکی از سکانس ها، شب هست و نیسا توی اتاقش تنهاست. یهو چراغا شروع به لرزیدن میکنن و سایه های عجیبی روی دیوار ظاهر میشه. صدای زمزمه های نامفهومی از گوشه ی اتاق شنیده میشه و انگار که یکی داره طلسم میخونه.
نیسا با ترس به آینه نگاه میکنه اما تصویر خودش رو نمیبینه. چهره ی تاریک و بی روحی جایگزینش شده. اون ناگهان به سمت عقب پرتاب میشه و انگار یک قدرت نامرئی، اونو گرفته باشه. دستاش میلرزه و چشماش سیاه میشه و این وضعیت، نشونه ای از تسخیر شدنه.

توی همین لحظه، درهای خونه با صدای مهیبی باز و بسته میشه و سایه ی بلندی از راهرو عبور میکنه. قدرت و اوزنور با وحشت وارد اتاق میشن اما نیسا با صدای غیر انسانی ای شروع به حرف زدن میکنه، انگار که یه روح شیطانی، توی بدنش جا گرفته باشه. 
اوزنور و قدرت هرگز به هم نمیرسن. عشق وسواسی اوزنور به قدرت باعث میشه که به سمت جادوی سیاه بره اما این طلسم ها، پیامدهای وحشتناکی برای همه ی شخصیت ها دارن. 
در نهایت، نه فقط رابطه ی عاشقانه ی بین قدرت و اوزنور به نتیجه نمیرسه بلکه اتفاقات ترسناک و فاجعه باری اتفاق میوفته و زندگی همه شون رو نابود میکنه. 
اوزنور و قدرت با هم رابطه ی پنهانی داشتن اما این رابطه، پر از مشکل میشه. ارتباط مخفیانه ی بین قدرت و اوزنور باعث حامله شدن اوزنور میشه اما قدرت ازش میخواد که بچه رو نگه نداره. در نهایت، درگیری بینشون بالا میگیره و قدرت اوزنور رو هل میده و باعث میشه که بچه ی اوزنور از دست بره. 
رابطه ی عاشقانه ی اوزنور و قدرت، قبل از استفاده از طلسم شروع میشه اما اوزنور از طلسم استفاده میکنه تا قدرت رو به خودش جذب کنه.
نیسا تا آخر فیلم، تحت تاثیر طلسم باقی میمونه. چیزی که معمولا از داستان های ترکی میشه دید اینه که آدم خوبه باید به رستگاری برسه اما در اینجا، نیسا آدم بدی نبوده ولی به سرنوشت بدی دچار میشه. 
در جریان این فیلم، نیروی شیطانی بدون درنظر گرفتن خوبی و بدی شخصیت ها عمل میکنه. یعنی نیسا قربانی طلسمی میشه که هیچ کنترلی روش نداره. بعضی از نقدا نشون میدن که داستان روی مفهوم عواقب گناه دیگران مانور داده؛ یعنی حتی اگر نیسا بی گناه باشه، درگیر عواقب کارهای اوزنور شده. 
حس میکنم این فیلم به طور افراطی، سعی کرده ترس از نیروهای تاریک و هر نوع کار ضد دینی رو ایجاد کنه. تاثیر منفیش روی افراد خداباوری که همچین فیلمی رو میبینن اینه که میتونن برخورد خیلی بدی با افرادی داشته باشن که مشکوک به استفاده از چیزایی مثل طلسم هستن چون از این میترسن که تاثیر کار همچین افرادی، دامنگیر زندگی خودشون هم بشه و صرف درستکار بودن رو دلیلی بر رسیدن به رستگاری نمیدونن.
فیلم، ترس رو به عنوان عنصری اجتناب ناپذیر و خارج از کنترل نشون میده که میتونه نگاه مخاطب نسبت به مفاهیم ماورایی و حتی دین رو تغییر بده. فیلم به جای تاکید روی عدالت الهی و نقش اعمال در رسیدن به رستگاری، بیشتر روی بی رحمی نیروهای ماورائی مانور میده که میتونه باورهای بعضی افراد رو نسبت به ایده ی "نجات در اثر درستکاری" رو دچار تردید کنه.
هرچند که به نظر میرسه سیجین تونسته در ژانر خودش تبدیل به کار پرمخاطبی در بعضی از کشورها بشه ولی به لحاظ داستانی، فرق خاصی با الگوهای ساده ی رایج در بقیه ی کارای ترکی نداره و حتی میشه گفت به شکل سطحی نگرانه تری طراحی شده. چون بعضا میشه سینمایی های خلاقانه اما کم مخاطبی رو در ترکیه پیدا کرد اما سیجین، بیشتر روی عرف عمومی و دامن زدن به الگوهای فکری نه چندان بهنجار راه رفته. 
فیلم بیشتر دنبال شوکه کردن مخاطب به کمک طلسم و تسخیر هست و لزوما سراغ مسائل روانشناختی و فلسفی خاصی نمیره. برخلاف خیلی از کارهای خلاقانه، سیجین بیشتر روی تقابل خیر و شر به کلیشه ای ترین شکل ممکن پیش رفته و اهمیتی به روابط انسانی و مسائل پیچیده ای که بدیهتا بینشون وجود داره نمیده.
فیلم به جای ماجراجویی در ژانر وحشت، بیشتر روی الگوهای رایج سینمای ترسناک ترکی حرکت کرده تا صرفا با عرف عمومی به سازگاری برسه. 
در قسمت دیگه ای از این مجموعه فیلم، کاراکترایی به اسم عدنان و هیکران رو به عنوان یک زوج خوشبخت داریم. هیکران رو ممکنه با تلفظ های متفاوت دیگه ای هم شنیده باشید. 
این زوج بعد از یک تصادف مرموز، پسر خودشون رو از دست میدن. این اتفاق باعث میشه که عدنان از همسرش فاصله بگیره و رابطه شون دچار مشکل بشه. 
در همین حین، هیکران متوجه میشه که اتفاقات عجیب و ترسناکی در محیط خونه شون در حال اتفاق افتادنه. اشیا به شکل غیر طبیعی حرکت میکنن و سایه هایی رو روی در و دیوار میبینه. به تدریج متوجه میشه که این اتفاقات، صرفا تصادفی نیستن و یک نیروی شیطانی پشتشون هست. 
توی این قسمت، یکی روی زندگی عدنان و هیکران طلسم گذاشته. هیکران یا هجران سراغ یه روحانی میره و روحانی بهش میگه که یکی از بستگانشون که مونث هست، این طلسم رو اجرا کرده و برای شکستن طلسم، لازمه این فرد هم پیدا بشه. 
در اینجا مجددا سراغ یک داستان کلیشه ای رایج در بعضی فرهنگ ها رفته و بدون اینکه جمع بندی چندان منطقی ای داشته باشه یا روابط علت و معلولی بهنجاری ارائه بده، مخاطبو تنها میذاره. 
منظور از جمع بندی منطقی این نیست که توجیه کنه که اصلا طلسم و ماوراطبیعه وجود داره یا نه. حتی توی یه کار تخیلی هم انتظار میره که روایت بی طرفانه ای وجود داشته باشه و قضاوت اخلاقیات، برعهده ی مخاطب گذاشته بشه یا اگر فیلمساز سعی داره تا پیامی رو منتقل کنه، این پیام لازمه که بتونه تاثیر روانی سالمی ایجاد کنه اما درمورد سیجین، ما به هیچ عنوان با یک تاثیر روانی بهنجار رو به رو نیستیم و این درحالیه که سناریو سعی داره یه سری پیام کلیشه ای مرتبط با فرهنگ ترکیه رو منتقل کنه. 
این فیلم به وضوح یک نگاه جهت دار داره که درجریانش طلسم و نیروهای ماروایی بدون هیچ نوع نقد یا بررسی عقلانی، به عنوان واقعیت مسلم قبول میشن. داستان به جای ارائه ی توضیحات منطقی درباره ی نحوه ی تاثیر طلسم ها و پیامدهاشون، سراغ نمایش صرف لحظه های ترسناک و شوکه کننده میره. فیلم به جای درست کردن فضایی برای تفسیر آزادانه ی موضوع، سراغ تصاویر اغراق شده ی جادوی سیاه و نیروهای ناشناخته میشه و مخاطب رو با ترسی بدون راه حل تنها میذاره.
این داستان به جای بررسی تاثیرات مدرن تر وحشت روان شناختی، داستان رو بر پایه ی ایده های رایج درباره ی طلسم و نفرین بنا کرده و داستان کلیشه ای خودش رو به صورت خامی عرضه میکنه.
در قسمت سوم هم دوباره یه عده آدم بی گناه درگیر طلسم میشن و قربانی باقی میمونن. در پایان هیچ کدوم از این فیلما، کسی به رستگاری نمیرسه. 
فیلم ها براساس مفهوم نفرین های خونوادگی ساخته شدن و درجریانشون حتی افراد بی گناه هم عمدتا تحت تاثیر طلسم قرار میگیرن. خیلی از منتقدا عقیده دارن که هر قسمت از سیجین، تقریبا همون الگوی قسمت های قبلی رو دنبال میکنه و نوآوری قابل توجهی در روایت یا شخصیت پردازیش نمیشه دید. 
فیلم ها بیشتر روی ترس های سنتی و باورهای رایج درباره ی طلسم و نیروهای شیطانی مانور میدن و باعث شده که بعضی از مخاطبا، محتواش داستان رو کلیشه ای و سطحی ارزیابی کنن.
بعضی از منتقدا هم به استفاده ی افراطی فیلم از جلوه های ویژه اشاره کردن که باعث شده حس واقع گرایی و تاثیر داستان، کم بشه و فیلم ها بیش از حد مصنوعی به نظر برسن. 
برخلاف خیلی از کارهای ترسناک که سعی میکنن لایه های روانشناختی و فلسفی بیشتری ایجاد کنن، سیجین هنوز بعد از چندین قسمت، روی شوکه کردن مخاطب تمرکز داره و لزوما سراغ ارائه ی یک پیغام فکری ماندگار نرفته. 
مجموعه فیلم سیجین بیشتر در کشور ترکیه محبوبیت داره اما در ایالات متحده، مصر، بریتانیا و بنگلادش هم بازخوردهایی به دست آورده. در سال IMDb امتیاز 5.9 از 10 رو براساس مشارکت فقط 5هزارنفر به دست آورده که بیشتر رای دهنده ها از ترکیه و بریتانیا هستن.

جمع بندی
سینجین جزو فیلمایی به حساب میاد که زیاد دیده نشده. با توجه به نقدایی که ازش در وب فارسی دیده بودم، فکر میکردم که در سطح بین المللی هم کار شاخصی به حساب بیاد ولی میشه حس کرد که صرفا با فرهنگای مذهبی تونسته ارتباط بگیره و از کلیشه های فرهنگی برای ایجاد ترس استفاده کرده. 
فیلم بیشتر روی ترس های مرتبط با طلسم، جن زدگی و نیروهای ماورایی در جوامع مسلمان تکیه کرده و خارج از این چارچوب های فکری، شانس تاثیرگذاری چندانی نداره. 
برخلاف خیلی از کارای شاخص ژانر ترسناک، سیجین فرمول های ساده ی ایجاد ترس رو به کار گرفته و کمتر سراغ خلاقیت در داستان سرایی رفته. 
اسم سیجین از کلمه ی عربی سجین گرفته شده و در متون اسلامی، به کتابی در جهنم اشاره داره که اعمال گناهکاران، درونش به ثبت میرسه. 
فیلم روی مفهوم نفرین، طلسم و مجازات های ماورائی تمرکز داره و سعی میکنه سرنوشت تاریک شخصیت ها رو به تصویر بکنه و نشون میده وقتی درگیر همچین نیروهایی میشن، دیگه هیچ راهی برای رستگاری ندارن.