ممکنه از زبون برندهای موفقیت و خودسازی، زیاد درمورد شکر خدا گفتن و قدردانی شنیده باشید. این مهارت روانی، چیزی بیشتر از تکرار چند جمله ی مثبت و زور زدن برای دیدن نقاط مثبت زندگیه. 
در جریان کسب مهارت های روانی، قضاوت کردن زندگی دیگران نه تنها چیز بدی نیست بلکه اگر به شکل سالمی انجام بشه می‌تونه کمک کنه تا ایده های بهتری پیدا کنید.

آدم ها با مزیت‌ها و فرصت های مختلفی متولد میشن. مسیری که طی کردنش برای خیلیا ساده بوده ممکنه برای شما دشوار باشه و بعد از طی کردنش متوجه بشید می‌تونید بیشتر از بقیه قدر دان دست آوردتون باشید و ازش بهره ببرید. اما برای قدردان بودن، همیشه نیازی نیست عذاب کشید و با فکر کردن هم میشه فهمید چه چیزایی داریم که کاربردی و ارزشمندن و میشه ازشون سود برد.

استفاده از این مهارت، در عین حال باعث میشه تا چیزای به درد نخوری که سعی میکنن خودشون رو مهم جلوه بدن یا به خاطر عرف، زیادی بهشون بها داده شده هم ببینیم و از نتایج تحلیل‌مون حذفش کنیم.

شاید بشه گفت هیچ حد و مرزی برای قدردانی وجود نداره و هر فردی بسته به میزان کار فکری و دانشی که داره، میتونه از یک پدیده‌ی مفید، سود مادی یا غیر مادی ببره. این چیزی شبیه به تجربه‌ی عشق هست. یک نفر ممکنه مورد عشق زیادی قرار بگیره اما قدردانش نباشه و تاثیری روی کیفیت زندگیش نذاره اما یکی دیگه ممکنه به حدی قدردان محبت و عشق باشه که با ذره ذره اش قدرت بگیره و در زمینه های مختلفی رشد کنه.