تعبیر خواب بادوم پفکی تند

مهارت روانی احساس خطر درمورد پدیده‌ای به‌ظاهر ساده

ضرب المثل فلفل نبین چه ریزه، بشکن ببین چه تیزه، اشاره‌ی خوبی به این مهارت روانی داره. فرهنگ عمومی، با این مهارت روانی بیگانه نیست اما باز هم تراژدی‌های فردی و اجتماعی زیادی درموردش وجود داره.

این مثل وقتیه که یه آدم با ظاهر و حرفای ساده رو می‌بینیم و پیش خودمون میگیم که محال ممکنه همچین فردی بتونه مشکلی برام ایجاد کنه یا بهم ضرری بزنه. بعضیا ممکنه در مواجهه با همچین آدمایی شروع کنن به مسخره کردن و سواستفاده ازشون یا تحقیر کردنشون، یا انواع آزار و اذیت‌های دیگه.

این وضعیت، معمولا زمانی ایجاد میشه که توانایی های بالقوه‌ی دیگران رو دست کم میگیریم یا درکمون از نحوه‌ی آسیب‌هایی که میتونن بهمون برسونن خیلی محدوده. همه قرار نیست که در یک محدوده‌ی مشخص و با روش‌های رایج، به ما آزار برسونن یا آسیبی به ما بزنن. هر فردی با توجه به فرصت‌ها و امکانات و استعدادهایی که داره، به روش های مختلفی ممکنه کارهای دیگران رو تلافی کنه یا بهشون آسیب بزنه.

لازم به ذکره که این مهارت روانی، لزوما درمورد موقعیت‌های مرتبط با آزار و اذیت نیست و وجه خاصش، اهمیت احساس خطره. مثل وقتی که آدم از حضور در یک موقعیت احساس خطر میکنه چون نگرانه که بودنش در اون موقعیت خاص، تاثیر بدی روی ذهن دیگران بذاره و یا باعث بشه که مسئولیت اجتماعی خودش رو به خوبی انجام نده. به طور همزمان، ممکنه دیگران احساس خطر نکنن یا نگرانی خاصی از بودن در اون موقعیت نداشته باشن و بهمون بگن این موقعیت خیلی هم خوبه و ازش استفاده کن.

چیزی که میتونه کمک کنه تا آدم به اندازه‌ی کافی و بهینه با این مهارت روانی کار کنه دقیقا اهمیت دادن به مسئولیت اجتماعیش هست. توجه به اینکه چه طرز برخوردی درسته و چه طرز برخوردی صرفا ناشی از خودخواهی یا هیجان‌زده بودنه.

خلاصه‌ی کلام اینکه خیلی از تراژدی‌ها به وجود میان چون پدیده‌ای که باهاش مواجه هستیم رو دست کم میگیریم و اهمیتی به توانایی های احتمالی و بالقوه‌اش نمیدیم. این مثل گوگولی فرض کردن یه قارچ که در ناکجا رشد کرده یا قضاوت یک میوه‌ی کوچیک و براق سمی از روی ظاهرش هست. همه‌ی توانایی های یک پدیده، قرار نیست در ظاهرش هم متجلی بشه.

ممکنه بارها جملاتی درمورد نقاب‌هایی که آدما به چهره میزنن شنیده باشید. به عنوان یک استعاره، نقاب اشاره‌ای به نوعی پوشش هست که آدما برای پنهان کردن بخشی از هویت واقعی و وانمود کردن به چیزی که نیستن مورد استفاده قرار میدن.

معمولا در فرهنگ عمومی، داشتن هر نوع نقاب هویتی، ناپسند شمرده میشه و آدمایی مورد تحسین قرار میگیرن که بتونن خودشون رو به صادقانه ترین شکل ممکن نشون بدن. در حالت عادی، چنین ایده‌آلی لزوما محقق نمیشه چون هر فردی بسته به نیازها و حس ناامنی، ممکنه از انواعی از نقاب های هویتی استفاده کنه.

شاید بشه گفت که نقاب های هویتی، به خودی خود نه خوبن و نه بد؛ صرفا بستگی داره که چطور و به چه منظوری مورد استفاده قرار بگیرن. مثلا یک فرد ممکنه برای حفظ امنیت روانی خودی در یک جمع خاص، نقاب فردی رو به چهره‌ی هویتش بزنه که ثروت متوسط یا کمی داره، در حالیکه عملا فرد ثروتمندی به حساب میاد.

نکته‌ای در مورد این مهارت روانی مهمه اینه که بفهمیم اصلا نقاب ها چرا درست شدن؟ گاهی به خودمون میایم و میبینیم که مدت‌هاست داریم از یه نقاب هویتی خاص استفاده می‌کنیم و اونقدر از این پوشش استفاده کردیم که هویت اصلی خودمون و دلیل به وجود اومدن این نقاب رو فراموش کردیم. در این وضعیت، درک دلیل به وجود اومدن یک نقاب و تاریخچه و کاربردش، میتونه مفید باشه⁦.

نقاب های هویتی، مثل نقاب‌های واقعی نیستن که به راحتی به چشم بیان و بشه شناساییشون کنه. اونها ماهیت انتزاعی دارن و لزوما یک چهره‌ی ملموس و خاص رو پنهان نمیکنن. هر نقاب هویتی بسته به نحوه‌ی طراحیش ممکنه بخش‌هایی از شخصیت و افکار فرد رو پنهان کنه و متفاوت جلوه بده. به همین دلیل هم درک نقاب های هویتی، به تنهایی یک مهارت روانی خاص به شمار میاد و بهره بردن ازش هم همیشه ساده نیست.

در حالت عادی، داستان‌های زیادی در شکل دادن نگاه ما به خودمون و زندگی تاثیر دارن. این داستان‌ها گاها ساخته‌ی خودمون هستن و گاهی هم توسط دیگران ساخته و به ما تلقین شدن، همچنین ممکنه بعضی از داستان‌ها، ماهیت ترکیبی داشته باشن.

درک مفهوم داستان‌هایی برای تاب آوری، به عنوان یک مهارت روانی، یعنی در مورد چنین داستان‌هایی به نوعی خودآگاهی برسیم و بدونیم کدوم داستان‌ها رو در ذهنمون نگه داشتیم صرفا چون کمک میکنن از یک شرایط سخت عبور کنیم.

داشتن یا ساختن داستان‌هایی برای تاب آوری، به خودی خود نه خوبه و نه بد و چنانچه این مهارت روانی، به شکل سالمی به کار گرفته بشه، میتونه به فرد کمک کنه تا فشار روانی یک دوره‌ی بحران رو راحت تر مدیریت کنه.

هر دوره از زندگی ممکنه کمبودها یا ناراحتی‌های خاصی رو برای فرد ایجاد کنه. داستان‌های تاب آوری، به آدم کمک میکنن تا چیزی مثل یک دوره‌ی موقت گرسنگی رو با فروپاشی کمتری پشت سر بذاره و از یه شرایط سخت عبور کنه.

فقر در اینجا صرفا اشاره به فقر مادی نداره و میتونه حتی اشاره به کمبودهایی داشته باشه که به شکل کاذب، به فردی نسبت داده میشه.

خلاصه‌ی کلام اینه که فقر به خودی خود، دلیلی بر خجالت زدگی نیست و آدم می‌تونه به طور آگاهانه، عواملی که باعث خجالت‌زدگیش میشن رو شناسایی کنه.

مثلا زمانی رو تجسم کنید که دارید حرفی رو مطرح می‌کنید و دیگران به هر دلیلی از نظرات شما خوش‌شون نمیاد. برای مجبور کردن شما به عقب‌نشینی ممکنه روش‌های مختلفی به کار گرفته بشه منجمله خجالت‌زده کردن شما بابت کمبودهایی که فکر می‌کنن دارید یا واقعا ممکنه داشته باشید.

مثلا بهتون بگن که مشکل روانی دارید و کودکی بدی داشتید یا طبقه‌ی اجتماعی‌تون خفت‌آوره. حتی به فرض اینکه فردی دچار مشکلات روانی هم باشه، دلیل نمیشه بابتش شرمنده و خجالت‌زده بشه و این قضیه رو بهانه کنن تا به شکل‌های مختلفی منزویش کنن.

بسیاری از اوقات، این عوامل بیرونی نیستن که ما رو بابت کمبودها و فقرمون شرمنده میکنن بلکه خودمون به این موضوع دامن می‌زنیم. مثلا فردی رو تجسم کنید که بابت چهره‌اش از خودش شرمنده‌ست و فکر میکنه به‌لحاظ زیبایی، نوعی کمبود رو تجربه می‌کنه. چه تشخیص آدم درمورد کمبودهاش درست باشه چه غلط، فقر بازیچه‌ی خوبی برای خجالت‌زدگی نیست و این افکار در حالت افراطی میتونن ذهن فرد رو فرسوده کنن.

مسخره و تحقیر کردن دیگران بابت ظاهر، سبک زندگی و خورد و خوراک، یه موضوع بسیار رایج در اینترنت و دنیای واقعیه و هر روز میشه همچین نمونه‌هایی رو دید. اینکه آدم بدونه که کسی حق نداره اونو بابت کمبودها و فقرش خجالت‌زده کنه، به خودی خود میتونه تا حد زیادی از تاثیر روانی منفی قرار گرفتن در چنین موقعیت‌هایی جلوگیری کنه.

عطرها برخلاف خیلی از اشیا، ساکن نیستن و روی پوست، زندگی میکنن. عطر در سه لایه، یعنی نت های اولیه، میانی و پایه تکامل پیدا میکنن.
همچنین یک عطر ممکنه روی دو شخص مختلف، بوی کاملا متفاوتی بده. این موضوع به پوست، رطوبت، دما و حتی رژیم غذایی فرد بستگی داره و اصطلاحا بهش اثر انگشت شیمیایی گفته میشه. 
بعضیا عقیده دارن که بوی عطر، قدرتمندترین محرک حسی برای یادآوری خاطرات قدیمیه.
عطرها ثابت نیستن و با هوا، حرارت بدن و رطوبت، واکنش نشون میدن مثلا یک عطر تابستانی مرکباتی میتونه در زمستان، تند و آزاردهنده جلوه کنه. 
عطر به عنوان یک نماد میتونه الهام بخش مهارت هایی درمورد مدیریت هوش هیجانی و نوستالژی درمانی باشه. عطر نیازی به گفت و گوی مستقیم نداره و با حضورش، روی احساسات دیگران تاثیر میذاره، بدون اینکه حتی یک کلمه حرف زده باشه. به این نوع مهارت ارتباطی میشه اصطلاحا نفوذ ناخودآگاه گفت. 
عطر همچنین میتونه در عرض چند دقیقه خودش رو با شرایط وفق بده و از این بابت، یادآور هوش هیجانی یا مهارت تطبیق با محیط هست. در یک جلسه ی کاری جدی، نت های تند و رسمی خودش رو نشون میده و در یک قرار عاشقانه، نت های گرم و شیرینش فعال میشن. این وضعیت، یادآور فردی هست که میدونه چه حال و هوایی در هر موقعیتی لازمه. 
اگر عطر رو در دنیای خواب مشاهده کردید، شاید زمان یادگیری یکی از این مهارت هاست و با به کار گرفتنشون در مسیر مثبت، میتونید منافع خودشون رو افزایش بدید یا از چالش های فعلی عبور کنید. 
وقتی مثل یک عطر رفتار کنید میتونید با گفتن یک کلمه یا پوشیدن یک لباس خاص، دیگران رو به عمیق ترین خاطرات دوران کودکیشون ببرید. این مهارت رو اصطلاحا لنگر انداختن میگن یعنی یک محرک کوچیک رو به یک حالت عاطفی بزرگ گره زدن.
انسانی با ویژگی های منحصر به فرد سمبل عطر، میتونه هویت پنهان دیگران رو به خوبی تشخیص بده یا اصطلاحا دیگران رو به کمک بوی استعاری خاصشون تحلیل شخصیت کنه. 
همچین آدمی میتونه در اولین ملاقات بفهمه که طرف مقابل اعتماد به نفس داره یا نه، منظمه یا بی خیال، ماجراجو هست یا محتاط و این کار رو صرفا به کمک لایه های شخصیتی اولیه ای که فرد از خودش نشون میده میفهمه. 
همچین فردی میدونه که برای تاثیرگذاری عمیق نباید عجله کرد. مثل نت های پایه ی یک عطر، آرام آرام و پایدار در ذهن میمونه. در مذاکرات روانی، اون حرف آخر رو میزنه، نه لزوما حرف اول. این فرد میتونه همزمان صمیمی و در دسترس به نظر برسه ولی در عین حال، اسرارآمیز و عمیق باقی بمونه. 
عطر اگر انسان بود، یک روانشناس خاموش و فوق العاده تاثیرگذار میشد که نیازی به حرف زدن نداره و خودش رو با هر جمعی وفق میده، خاطرات رو دستکاری میکنه، صبورانه عمیق ترین لایه های شخصیت آدم ها رو کشف میکنه و هرگز فراموش نمیشه.

عطر در ادبیات و افسانه ها
بازنمایی عطر در ادبیات، همیشه دوگانه و متناقض بوده. از طرفی نماد امر مقدس، اغواگری و قدرت و از طرفی نماد اغواگری حیله گرانه، فساد اخلاقی و جادوی سیاه هست. 
در قدیمی ترین لایه های فرهنگی و اسطوره ای، عطرها تقریبا همیشه دارای هاله ای مثبت، مقدس و الهی بودن. در اسطوره های یونانی و رومی، عطرها به طور خاص با آفرودیته یا ونوس، ایزدبانوی عشق، زیبایی و اغواگری، پیوندی جدانشدنی داره. این پیوند، ریشه ای مثبت و بنیادین به عطرها میبخشه و اونها رو نماد جذابیت الهی و نیروی حیات بخش عشق میکنه. 
قدیمی ترین کاربردهای ثبت شده ی عطرها، مثل کندر و مرهم، در آیین های مذهبی و قربانی ها بوده. اعتماد بر این بود که دود خوش بوی عطرها به عنوان نردبانی برای دعا و نیایش، به طرف آسمان صعود میکنن و انسان رو به عالم الهی متصل میکنن. به همین دلیل، عطرها ذاتا نجیب و مقدس تلقی میشدن و استفاده ی از اونها در ابتدا مختص به خدایان، پادشاهان و کاهنان بود. 
رز، به عنوان یکی از قدیمی ترین و رایج ترین نت های عطری، نماد بسیار قوی ای به حساب میاد. در طول تاریخ، عطر گل سرخ، نه فقط برای پادشاهان و نماد ایزدبانوان به کار میرفت بلکه برای ابراز پاکدامنی (به عنوان گل مریم باکره در مسیحیت) و التیام بیماری ها هم استفاده میشد. 
در دوران اوج طاعون در اروپای قرون وسطی، اعتقاد بر این بود که بوهای بد عامل بیماری هستن. در این فضا، عطرها و بوهای خوش به عنوان عامل محافظت و پاک کننده ی هوا از بیماری عمل میکردن و نقشی حیاتی و مثبت در بهداشت عمومی داشتن.

بازنمایی منفی عطر
از دوران روشنگری به بعد، استفاده از عطرهای تند و قوی توسط زن ها به عنوان نشانه ای از انحطاط اخلاقی و ضعف اراده تلقی میشد. در گفتمان پزشکی قرن نوزدهم، زنان معطر به "جست و جوی احساسات پست" متهم میشدن. 
در ادبیات کلاسیک و ماوراطبیعه ی ویکتوریایی، عطرها نقشی محوری در دنیای جادوگری زنانه داشتن. افسون های جادوگرها اغلب خوشبو و معطر توصیف میشد چون عقیده داشتن که زن ها با استفاده از عطرها و مواد آرایشی خوشبو، ذهن مردها رو تسخیر و کنترل میکنن و اونها رو برخلاف میلشون وادار به اطاعت میکنن. این ترس قدیمی از قدرت اغواگری زنانه، در قالب جادوی سیاه و عطرهای اهریمنی بازنمایی میشه. در مقابل، جادوگرهای زن معمولا رو به صورت موجوداتی پیر، زشت و بدبو تصویر میشدن. این دوگانگی، یعنی عطر فریبنده و جادوگر بدبو، بازتابی از ترس فرهنگی از قدرت پنهان و مرموز زنانگی هست. 
مشهورترین و افراطی ترین بازنمایی منفی عطر در ادبیات مدرن، رمان عطر از پاتریک زوسکیند هست. در این داستان، عطر صرفا یک اکسیر اغواگر نیست بلکه به ابزاری برای قدرت مطلق و دیوانگی تبدیل میشه. قهرمان داستان به اسم گرنوی، قادر به استخراج و ضبط بوی بدن باکره های مقتول هست. عطر نهایی، به حدی قدرت داره که میتونه هر انسانی رو به بردگی بکشه و حتی قاتل زنجیره ای رو در نظر مردم به موجودی مقدس و معصوم تبدیل کنه. این رمان، هشداری در برابر خطر شی انگاری انسان و سوق پیدا کردن یک جست و جوی زیباشناسانه به ورطه ی فاشیسم رو به تصویر میکشه. 
در اسطوره های باستانی و همچنین روایت های تاریخی، استفاده ی افراطی و اسراف آمیز از عطرها، مثل فواره های عطر در مهمانی های نرون، نماد فساد، ضعف و انحطاط طبقه ی حاکم و اشراف زاده های درباری بوده. عطر در اینجا تصویری از تجمل گرایی سیری ناپذیر هست که به زوال اخلاقی و سقوط تمدن ها ختم میشه. 
در اسطوره های باستانی، داستان هایی از پسران و دختران جوان وجود داره که بعد از رنج و مرگ زودهنگام، به گیاهان یا مواد خوشبو تبدیل میشن. در اینجا عطر نماد تثبیت ابدی یک تراژدی و جاودانگی از طریق تبدیل به یک ماده ی خوشبو و جاودانه است. همچنین در ادبیات گوتیک و داستان های پریان، بوی گل هایی مثل رز میتونه همزان نماد زیبایی و مرگ باشه. 
به عنوان یک جمع بندی میشه گفت که عطر در ادبیات و افسانه ها هرگز چیزی خنثی نیست. قدرت منحصر به فرد این ماده در نفوذ مستقیم به ناخودآگاه، اون رو به ابزاری ایده آل برای نمادسازی مفاهیم دوگانه ی جذابیت و خطر، آشکار و پنهان، قدسی و اهریمنی تبدیل کرده.