تعبیر خواب بادوم پفکی تند

نقاشی دیجیتال با برنامه‌ی اتودسک

نقاشی دیجیتال با برنامه‌‌ی اتودسک

این نقاشی با الهام از یه بیماری روانی که اسم فنیشو یادم رفته کشیدم. این بیماری شامل افکار بیمارگونه و ترس افراطی از مرگ میشه که می‌تونه دهن فرد مبتلا رو سرویس کنه. 

مجسمه‌ها به خودی خود سخت و پایدار هستن اما به انعکاس خودشون در آب نگاه میکنن، تصویری لغزان و بسیار ناپایدار. این درنظرم نمادی از وجهی از مرگه که می‌تونه ناخوش‌آیند جلوه کنه. 

فضای نقاشی در شب سپری میشه و ماه منبع نوره. این برام نماد وضعیت مجهول و همچنین وضعیت تهدیدکننده‌ی ماه کامله. 

در این نقاشی همچنین یه جسد گربه‌سان وجود داره که سورسش یه عکس از جسد یه توله گربه‌سان در حال تجزیه است. 

نیمه‌کاره، نقاشی دیجیتال با برنامه‌ی اتودسک

نیمه‌کاره، نقاشی دیجیتال با برنامه‌ی اتودسک

پس زمینه‌ی این نقاشی رو با آبرنگ و روی کاغذ کاهی کشیدم و ازش عکس گرفتم و توی برنامه‌ی دیجیتالی روش نقاشی میکشم. این کار یکم برام عجیب و فریکیه چون نقاشی فیزیکی رو نمیشه در لحظه، به راحتی تغییر داد و طیف‌های رنگی یا نور و کنتراست های متنوع رو روش امتحان کرد اما در برنامه‌ی دیجیتالی دست آدم بازتره. 

این باعث میشه احساس کنم خروجی نهایی نقاشیم در برنامه‌ی دیجیتال، میتونست در هزار طیف رنگی یا فرم دیگه هم منظور منو برسونه، شاید حتی بهتر از خروجی‌ای که بهش راضی شدم. 

نقاشی من، چه فرقی با تولیدات خوب هوش مصنوعی داره؟ تنها فرقش اینه که من نمی‌تونم با وجود تمام امکانات فیزیکی و دیجیتالی، اونچه که به ذهنم میاد رو خلق کنم و به چیزی نسبتا مشابهش راضی میشم و در نهایت، صرفا خوشحالم که تولید من، برام معنا داره و می‌تونم به واسطه‌اش، بخشی از احساسات و افکار و جهانبینیم رو با دیگران به اشتراک بذارم. افکاری که بعضیاشو نمی‌تونم بنویسم. 

هر روز چیزای زیادی برای نقاشی کشیدن وجود داره اما میرم سراغ چیزی که امیددارم بتونم بهش معنا بدم چون حس میکنم اگر طرحی رو تولید کنم که برام بی معناست، هرچقدر هم درنظر دیگران خوب یا الهام‌بخش باشه، سبب نوعی تجربه‌ی فروپاشی ذهنی برای من میشه. درست کردن نقاشی بی معنا، مثل یک ارتباط یکطرفه است و مثل اینه که وقتمو صرف تولید چیزی میکنم که کمکی به بهبود ارتباط من با دیگران نمیکنه بلکه میتونه منزوی‌ترم کنه. 

نیمه کاره، نقاشی دیجیتال با برنامه‌ی اتودسک

پس زمینه‌ی این نقاشی رو با آبرنگ کشیدم و ازش عکس گرفتم. 

امروز کاربریم هم به سطح الماس رسید و میتونم روزانه به جای ۱۶ پست، ۲۰ پست بذارم. امیدوارم از دیدن حضور فعالم در تایملاین لذت ببرید. به هر صورت امید اولم برای حضور در این پلتفرم، استفاده از پلن‌های مالیش بود و برام خیلی چیز عجیب و جدیدیه که آدما نقاشیام رو به صورت حمایتی بخرن یا بابت تعبیر خواب دونیت بشم. توی ۱۰ سال اخیر، همیشه به صورت قراردادی و در عوض تولید چیزایی که بعضا چندان دوستشون نداشتم درآمد کسب کردم. 

توی این مدت که در بلاگیکس فعالیت کردم، با آدمای مختلفی آشنا شدم و حس میکنم هرچه بیشتر محتوام رو به صورت داستانی قابل فهم و سرگرم کننده‌تر ارائه بدم، بازخورد بهتری هم دریافت میکنم. 

تلاش برای گفتن داستان پشت نقاشی‌هام و شرح انگیزه‌ام از مطالعاتی که انجام میدم، باعث شد بفهمم که چرا حقیقی بودن میتونه باارزش اما در عین حال دشوار باشه. صداقت و صراحت، لزوما به معنی گفتن حرفای عجیب یا خلاف عرف نیست بلکه ارائه‌ی داستانی از خودته که در عین نشون دادن توانایی‌ها و سرگرم کننده بودن، ممکنه بعضی از ضعف‌ها و آرزوهای آدمو هم نشون بده. این کار گاها دشواره و شجاعت میخواد.