تعبیر خواب بادوم پفکی تند

قسمت 3 از فصل 1 سریال سوپرنچرال، با اسم مرگ در آب، داستان یک دریاچه ی نفرین شده است که آدمها رو به شکل مرموزی قربانی میکنه.
توی سکانس های آخر، اندریا گونه ی سم رو میبوسه و با اینکه این کارش صرفا جنبه ی تشکر و قدردانی داره، باعث میشه که سم پس بیوفته و کمی خجالت بکشه.

فضای این قسمت هم خیلی کاتولیکی و کلیسایی هست. اصولا توی این مدل داستان ها، افرادی که خانواده دارن، یکجا نشین میشن و ماجراجوییشون تراژیک و تلخه چون پای اعضای خانواده ی خودشون در میونه. سم و دین هم به خاطر پیدا کردن یا از دست دادن عزیزانشون میتونن سفر کنن و همینکه از چشم این افراد به فضایا نگاه میکنیم، از میزان تراژیک بودن داستان کم میشه.
خانواده ی لوکاس مثل یک جماعت کلیسایی، در اندوه سپری میکنن و اندریا، مثل مادری مقدس، تلاش میکنه تا فرزند خودشو نجات بده. سم و دین، در اینجا مثل زائرهایی هستن که از بیرون میان اما لزوما نقش عابد ندارن بلکه قصد دارن یک کار تطهیری انجام بدن.

آیین های کلیسایی در اینجا، نقش تطهیرکننده ی روح انتقام جو رو داره. راهبه میگه اون پسر خوبی بود ولی دیگه پیداش نشد و از این جور حرفا. این تطهیر، درمورد فردی صورت میگیره که از روی انتقام جویی، عزیزان دیگران رو ازشون میگیره و بچه ها رو با گناه پدرانشون قضاوت میکنه. این نگاه گروه زده، در نظر کلیسا مشروعه.

جمع بندی
روح انتقامجو، بچه ها رو قربانی میکنه چون پدرانشون گناهکار بودن؛ این نگاه به شکل نمادین، همون منطق کلیسایی ای هست که گناه موروثی رو میپذیره.
سناریو به جای نقد این منطق، اون رو در دل روایت جا میده و سوال و انتقاد خاصی مطرح نمیکنه. بعضا روایت های ماورایی میتونن ناخواسته، منطق های خطرناک رو تثبیت کنن.

ماموریت غیر ممکن، یکی از فرنچایزهایی هست که همیشه در مرکز توجه بوده اما نقدهای جدی درباره ی بازیگر اصلیش، کمتر دیده میشه.
یکی از دلایل این موضوع میتونه محبوبیت و قدرت رسانه ای تام کروز در صنعت سینما باشه. اون نه فقط بازیگر، بلکه تهیه کننده ی اصلی این مجموعه است و این یعنی کنترل زیادی روی نحوه ی نمایش فیلم ها و نقدها داره.

بقیه در ادامه‌ی مطلب⁦｡.ﾟ+ ⟵(｡･ω･)⁩

در اینجا با یک مقاله ی تحلیلی رو به رو هستید و قطعا معیار روشنی برای پیدا کردن لیستی از کارگردان های خاص وجود نداره. این تحقیق رو بیشتر از روی کنجکاوی و برای پیدا کردن لیستی از کارگردان ها که ممکنه فیلم هاشون روانشناختی و خلاقانه باشه انجام دادم و امیدوارم اینطور برداشت نشه که قراره از یک کارگردان، تمجید کورکورانه بشه و ارزش کارش رو با دیگران به رقابت گذاشت.

بقیه در ادامه‌ی مطلب⁦｡.ﾟ+ ⟵(｡･ω･)⁩

به گزارش جدید گاردین، فیلم Marty Supreme شبیه یک رالی پینگ پنگ 149 دقیقه ای هست که پر از آشوب، شوخی های بد سلیقه، ارجاعات سینفیلی، نژادپرستی، یهودسیتزی، ماجراجویی های اروتیک و هرج و مرج بی وقفه است.

شالامه نقش مارتی ماوزر رو بازی میکنه؛ جوان یهودی در نیویورک دهه ی 1950 که رویای قهرمانی در پینگ پنگ رو داره و توپ اختصاصی خودش رو به اسم Marty Supreme اختراع کرده. شخصیت الهام گرفته است قهرمان واقعی پینگ پنگ آمریکا هست. رابطه ی عاشقانه با دوست دختر قدیمی مارتی، ریچل رو شاهد هستیم. سفر به بریتانیا برای مسابقات و برخورد با روزنامه نگاران و بازیکن مجار و یهودی بازمانده ی اردوگاه ها و شیفتگی اروتیک نسبت به ستاره ی بازنشسته، کی استون با بازی گوئینت پالترو که از بازنشستگی برگشته، ازجمله بخش جای کلیدی فیلم هستن.
برخلاف فیلم های ورزشی کلاسیک، هیچ مونتاژ تمرینی یا مربی و شاگردی وجود نداره. فیلم خودش مثل یک مسابقه ی پینگ پنگ هست و ریتم، ضرباهنگ و رفت و برگشت های دیوانه وار داره. شالامه با انرژی عصبی و پرخاشگری، نقشش رو بازی میکنه. پالترو وزنه ی متعادل و هوشمندانه ای دربرابر خودشیفتگی شالامه است.
منتقد گاردین، فیلم رو دیوانگی ناب میدونه که با وجود هرج و مرج، لحظه ای از بلوغ و پختگی در نمای پایانی خودش نشون داده.
فیلم Marty Supreme یک کمدی اسکریوبال آبسورد هست که از پینگ پنگ فقط به عنوان استعاره ی ریتم و آشوب استفاده میکنه. شالامه در نقش مارتی، شخصیتی پرانرژی و خودشیفته رو به تصویر میکشه و پالترو با حضور دوباره اش در سینما، تعادل و طنز ظریفی به فیلم میده.

ازجمله فیلم های محبوب این هفته میشه به ویکید1، هانگر گیمز، جادوگر شهر از، هری پاتر1 و خانواده ی آدامز اشاره کرد. این لیست، منو یاد فیلمای فرار دهه ی 30 میندازه که مردم در دوره ی رکود میدیدن و به کمکش از جریان زندگی عادی فرار میکردن.
درواقع این الگوی انتخاب، صرفا مخصوص فیلم های تاپ هفته ی شکرگزاری نیست و کارهای پرفروش 2025 هم الگوی مشابهی دارن.
در دهه ی 30، مردم با بحران اقتصادی و ناامیدی دست و پنجه نرم میکردن و سینما براشون یک راه فرار بود. حالا هم در شرایط پرتنش امروز، برگشت به فیلم های آشنا و نوستالژیک، همین نقش رو بازی میکنن.
فیلم هایی مثل جادوگر شهر از یا هری پاتر، دقیقا مثل فیلم های موزیکال و فانتزی دهه ی 30، دنیایی جادویی میسازن که مردم رو از فشار روزمره جدا میکنه. حتی کاری مثل هانگر گیمز هم با وجود داشتن اتمسفری نسبتا متفاوت، درنهایت به شکل سرگرمی جمعی مصرف میشه.
فیلم های فرار یا نوستالژیک دوباره محبوب شدن چون موج نوستالژی در صنعت سرگرمی، بسیار پررنگ هست اما لیست شکرگزاری، بیشتر به خاطر مناسبت خاص و آیین جمعی به همچین شکلی دراومده.
در سالهای اخیر، بازسازی، دنباله ها و بازگشت به کارهای کلاسیک، به یک روند فراگیر تبدیل شده. مخاطب ها در شرایط پرتنش اجتماعی و اقتصادی، به کارهای آشنا و قدیمی پناه میبرن.
فیلم های فرار مثل جادوگر شهر از یا هری پاتر، فضایی جادویی و امن میسازن و بازار تضمینی دارن. پلتفرم هایی مثل نتفلیکس و دیزنی میدونن که این کارها همیشه مخاطب دارن و بازپخش و بازسازی این سناریوها رو حمایت میکنن.