اخیرا صحبتی در توییتر درمورد اشتباه ترین فیلم های تاریخ شکل گرفته و هرکس بنا به تجربه و سلیقه، فیلمی رو معرفی میکنه که عقیده داره اصلا نباید ساخته میشد. یکی از مورد توجه ترین این فیلم ها که همزمان با افشای فایل های جدید اپستین، تونست جلب توجه کنه، اثری به اسم Cuties هست که در سال 2020 توسط نتفلیکس منتشر شد و به خاطر نمایش جنسی شده ی بچه ها، واکنش های منفی دریافت کرد. 
این فیلم یک درام فرانسوی به حساب میاد که داستان یک دختر 11 ساله به اسم امی رو روایت میکنه. امی یک دختر مهاجر سنی تبار از سنگاله که با مادرش مریم، و دو برادر کوچکترش در یکی از محله های فقیرنشین پاریس زندگی میکنه. 
خانواده شون سنتی و مذهبی هستن و مادرش خیلی سختگیرانه سعی میکنه ارزش های سنتی و پوشش محافظه کارانه رو به دخترش یاد بده. 
پدر امی در آفریقاست و قراره با زن دومش به فرانسه بیاد که این موضوع باعث خشم و سرخوردگی امی از سیستم خانوادگی و نقش زن در فرهنگ سنتی شون میشه. 
امی در مدرسه و محله با گروهی از دخترهای هم سنش به اسم کیوتز آشنا میشه، گروهی که رقص های مدرن و خیلی تحریک آمیز تمرین میکنن، لباس های باز میپوشن و دنبال لایک و توجه در شبکه های اجتماعی هستن. 
امی که احساس خفقان و محدودیت میکنه، جذب این گروه میشه و کم کم بهشون ملحق میشه. اون حتی بعضی حرکت های جنسی تر رو از ویدیوهای آنلاین یاد میگیره و به رقص گروه اضافه میکنه تا بتونن در یک مسابقه ی رقص برنده بشن و بیشتر دیده بشن. 
فیلم نشون میده که امی بین دو دنیا گیر افتاده؛ فرهنگ سنتی و مذهبی خانواده که زنان رو محدود میکنه، و فرهنگ مدرن و اینترنتی که دخترها رو خیلی زود جنسی میکنه و بهشون فشار میاره که برای دیده شدن، بدنشون رو به نمایش بذارن. 
درنهایت، فیلم بیشتر یک نقد اجتماعی به جنسی سازی بیش از حد کودکان و نوجوانان در دنیای امروز، بخصوص تحت تاثیر شبکه های اجتماعی مثل اینستاگرام و تیک تاک هست و سازنده هاش عقیده دارن که قصد تبلیغ و تشویق این رفتارها رو نداشتن. 
کارگردان بارها گفته که فیلم داره دقیقا همون چیزی رو نقد میکنه که خیلی ها به خاطرش حمله کردن یعنی نمایش جنسی شده ی کودکان اما پوستر و تریلر نت فلیکس، باعث سوتفاهم بزرگ شد و خیلی ها بدون دیدن فیلم کامل، فکر کردن فیلم داره این چیزها رو ترویج میده. 
فیلم درنهایت صحنه های رقص خیلی واضح و طولانی داره که برای خیلی ها ناراحت کننده بودن. با این وجود میشه گفت که توجیه کارگردان، لزوما توجیه کننده نیست و صرف نشون دادن رقص اروتیک بچه ها هم میتونه تاثیر منفی داشته باشه و داستان فیلم طوری نیست که بگیم تونسته قضیه رو به خوبی نقد کنه. 
این فیلم میخواد نقد کنه که چطور فرهنگ مدرن و شبکه های اجتماعی، دخترهای کم سن رو خیلی زود جنسی میکنه و بهشون فشار میاره که برای دیده شدن، بدنشون رو به نمایش بذارن. کارگردان هم گفته این صحنه های رقص تحریک آمیز رو عمدا طولانی و واضح نشون داده تا ناراحت کننده و آزاردهنده به نظر برسن و مخاطب رو وادار کنه بگه "این نباید عادی باشه."
خیلی از منتقدها عقیده دارن که فیلم در اجرای این نقد موفق نبوده. مثلا صحنه ها گاهی بیش از حد طولانی یا بدون فاصله ی انتقادی کافی هستن و این باعث میشه مرز بین نمایش برای نقد و نمایش برای لذت بصری محو بشه. 
منتقدهای حرفه ای در راتن تومیتوز، به این فیلم امتیاز بالایی دادن؛ چیزی حدود 85 تا 90 درصد رو میشه در سایت های نقد حرفه ای دید ولی امتیاز مخاطب ها خیلی پایینه و عموما به حدود 10 تا 15 درصد در دوره ی اوج جنجال این فیلم رسید. 
خیلی ها عقیده دارن حتی اگر نیت کارگردان خوب بوده باشه، روش اجرا باعث شده فیلم به جای اینکه فقط نقد کنه، خودش بخشی از مشکل بشه یعنی ممکنه به جای اینکه مخاطب رو بیدار کنه، برای بعضی ها فقط محتوای مشکل دار فراهم کنه. 
این یکی از بحث های کلاسیک سینماست که میگه آیا میشه چیزی رو محکوم میکنی، به شدت و مستقیم نشون بدی، بدون اینکه خودت متهم به ترویجش بشی؟ در مورد این فیلم، نظر غالب اینه که فیلم در این تعادل شکست خورده، حتی اگر نیتش درست بوده باشه.