تعبیر خواب بادوم پفکی تند

خروجی با کیفیت این نقاشی در بازارچه‌ام قابل دسترسه. تابلوی اصلی، یه کار رنگ روغن اثر دومنیکو فتی هست. تابلوی مالیخولیا، ظاهرا دو بار کشیده شده. توی یک نسخه، رنگ ها زنده تر و خطوط و نمای کلی، شاداب تره ولی اتمسفرش از مفهوم مالیخولیا دورتره.

خیره شدن به جمجمه یک سمبل رایج در تابلوهای معاصر این نقاشی به حساب میاد. شاید ویژگی منحصر به فرد این نقاشی، کاراکتر توی تابلوئه. میشه حدس زد که اون یک زنه و نکته اش همینه که روی بازنمایی جنسیتش کار نشده. از این بابت، فرقی نداره بیننده چه جنسیتی داشته باشه، هر فردی میتونه اندوه توی نقاشی رو حس کنه. 

فضای اتاق آشفته است، و آشفتگی یک نویسنده یا فردی با پتانسیل کار فکری رو نشون میده. شخصیت اصلی در مجموعه‌ای از نمادهای نسبتا رایج محاصره شده و حتی این موضوع هم در خدمت منحصر به فرد جلوه دادن هویت شخصیت اصلی نقاشیه. 

از اینجا به بعد، تفسیرهای دیگران رو نمیگم و صرفا قصد دارم برداشت خودم رو از تابلو رو بگم. مالیخولیا در معنای کلاسیک، یک وضعیت روانی سنگین و پیچیده است که میتونست نگاه یک فرد به هنر، ادبیات و فلسفه رو تاریک کنه و حتی در وضعیت سلامت جسمیش هم اختلال ایجاد کنه. مالیخولیا یک توصیف برای رنج های مبهم روانشناختی بود که در نتیجه‌ی عجز انسان در جواب دادن به سوالات فلسفیش ایجاد شدن و در بسیاری از مواقع، نابهنجاری های جسمی رو به کمک همین ناکامی ذهنی توصیف میکردن. 

با این وجود کسی که نتونسته به سوالات فلسفیش جواب قانع کننده بده یک خطاکار و مجرم یا فرد ضعیف نیست بلکه عمدتا به عنوان یک فرد هنرمند یا ادیب که در سفر ذهنی خودش دچار حادثه شده به تصویر کشیده میشه. 

خیره شدن به جمجمه صرفا درمورد فکر کردن به مرگ نیست بلکه حضور جمجمه، طعنه ای به خود زندگیه. برای فردی که سوالات زیادی و سفرهای فکری زیادی رو پیش روی خودش میبینه و در عین حال، با پشت سر گذاشتن یک مسیر طولانی، همچنان به جواب بسیاری از سوالاتش نرسیده، عمر کوتاه انسان، یک تراژدیه. 

سگ حتی در این وضعیت هم برای خودش گردش میکنه. نقش اصلی تابلو هم مثل این سگه؛ اون قرار نیست سفرهای فکریش رو رها کنه، کتاب های نیمه تمام رو کنار بذاره یا دست از تلاش برای شناخت انسان بکشه. تمام ابزارهای زندگیش، در عین ناچیز بودن، با هدف مطالعه‌ی انسان و دنیا تدارک دیده شدن. 

این ترکیب، به خودی خود نه شاده و نه غم انگیز. مالیخولیا وضعیتی هست که فرد بهش دچار شده و به رغم کسالت فعلی، انگار میدونه که این وضعیت میتونه تغییر کنه و به حالت های ذهنی دیگه‌ای منتقل بشه. 

نیمه‌کاره، نقاشی دیجیتال با برنامه‌ی اتودسک

سورس این نقاشی، تابلوی مالیخولیا اثر دومنیکو فتی هست. 

موقع کپی کردن این نقاشی به این فکر میکردم که حتی اگر زمان کشیده شدنش هم هوش مصنوعی به مراتب پیشرفته تر از الان هم وجود داشت، باز هم یه آدم از تخیلش استفاده کرد و خلق چنین تصویری براش معنادار بوده. مقدم بر ارزش نقاشی، ذهنی هست که به همچین مرحله‌ای رسیده و وقت گذاشتن برای تولید همچین اثری براش معنادار بوده. داشتن ذهنی خلاق و پیچیده که تحت کنترل فرده و نتیجه‌اش همچین تابلویی میشه، در هر دوره‌ای زیبا و با ارزشه. 

کپی کردن همچین نقاشی‌ای خیلی متفاوت با کپی کردن از عکس یا طرح هایی هست که لزوما به عنوان نقاشی شناخته نمیشن. فرم و رنگ‌ها هر کدوم جزئیات جالبی درون خودشون دارن و آهنگ تکمیل شدن طرح، متفاوت با تصاویر معموله. این کار مثل یک شعر بصریه.