تعبیر خواب بادوم پفکی تند

فیلم هرگز رهایم نکن، اقتباسی از یک رمان و در ژانر درام عاشقانه ی دیتوپیایی هست و دیدنش ممکنه جوری ناراحتتون کنه که تا سالها فراموشش نکنید.

سه بچه به اسم کتی، تامی و روت، در مدرسه ای به ظاهر آروم و خاص به اسم هیلشام بزرگ میشن اما به تدریج متوجه میشن که اونها انسان های معمولی نیستن و شبیه سازی هایی به حساب میان که برای اهدای اندام، پرورش داده شدن. 

فروش این فیلم در زمان خودش، پایین تر از حد انتظار بود و با وجود استفاده از بازیگرهای سرشناس و داستان خاص، نتونست به موفقیت خاصی در گیشه برسه. درمجموع 15 میلیون دلار صرف ساختش شد و درنهایت صرفا 9.9 میلیون دلار فروخت. فضای فیلم غم انگیز و فلسفی بوده و نمیشد بیشتر از این هم انتظار داشت؛ به علاوه، تبلیغات خاصی هم براش انجام نشد و بیشتر در جشنواره ها و اکران محدود دیده شد. تنهایم نگذار، با وجود اینکه تونست نقدهای مثبتی از طرف منتقدین دریافت کنه اما خیلی ها گفتن که این فیلمی نیست که بخوان دوباره ببیننش چون حقیقتا درد عمیقی رو ایجاد میکنه.

در زمان ساخت این فیلم، کیرا نایتلی شناخته شده بود ولی کری مولیگان و اندرو گارفیلد هنوز در ابتدای مسیر شهرت بودن و دستمزدها لزوما بالا نبود و استفاده از این سه بازیگر، هزینه ی متوسطی ایجاد کرد. فیلم در فضای روستایی، مدرسه ی خاص و محیط های کنترل شده فیلم برداری شد که با نورپردازی و طراحی صحنه توام با حس ملالت و سکوت و اندوه بود و این نوع طراحی، ممکنه مینیمال به نظر برسه اما هزینه بر هست. 
موسیقی متن به دست ریچل پورتمن ساخته شد که آهنگساز برجسته ایه و واقعا هم یکی از آلبوم های موسیقی بسیار تحسین برانگیز سینمایی به حساب میاد و میتونید به صورت مستقل، بارها بشنویدش و همچنان ازش لذت ببرید. همچنین این فیلم توسط شرکت هایی درست شده که معمولا کیفیت فیلم رو فدای هزینه نمیکنن و از این بابت، به عنوان یه کار با محتوای مستقل، به ماندگاری خاصی رسیده، هرچند که نتونست هزینه ای که براش شده رو جبران کنه.

هشدار: ادامه ی این مطلب میتونه پایان داستان رو لو بده.

در فیلم Never Let Me Go هیچکدوم از شخصیت ها نتونستن از سرنوشت از پیش تعیین شده ی خودشون فرار کنن و حتی وقتی عشق، هنر یا امید رو به عنوان اثبات انسان بودن پیش میکشن، سیستم بی رحمتر از اونی هست که به احساسات، جواب بده. 
روث زودتر از بقیه اهدای اندام رو شروع میکنه و میمیره و تامی بعد از یک صحنه ی دردناک، وارد مرحله ی نهایی اهدا میشه. کتی به عنوان تنها بازمانده، به عنوان مراقب باقی میمونه اما میدونه که نوبت خودش هم میرسه. در پایان با صدای آروم میگه: همه مون یه روزی میمیریم، شاید زندگی مون کوتاه تر بود اما حس نمیکنم با بقیه فرق داشتیم. 
این فیلم ازنظر هنری و بابت بازی ها تحسین شد اما منتقدها و مخاطبا، نقدهای منفی متعددی هم مطرح کردن. بعضی منتقدها گفتن که فیلم با وجود داشتن موضوع دردناک، بیش از حد آروم و سرد روایت میشه و احساسات شخصیت ها سرکوب شدن و این باعث میشه مخاطب نتونه به طور کامل با دردشون هم حس بشه. 
بعضی از تماشاگرها حس کردن که فیلم نمیذاره به شخصیت ها نزدیک بشن و انگار که خودش هم مثل سیستم درون داستان، احساسات رو کنترل میکنه. هیچ کدوم از شخصیت ها نجات پیدا نمیکنن و این موضوع، باعث شد که بازخوردهای منفی دریافت کنه چون بعضی ها گفتن فیلم بیش از حد تلخ تموم میشه که معمولا پایان رایجی در سینمای غرب نیست. 

انتقاداتی که متوجه محتوای اخلاقی فیلم شدن، محدودتر اما جالب هستن. منتقدا گفتن که کتی، تامی و روث، هیچوقت به طور جدی، علیه سیستم اعتراض نمیکنن. این سکوت، برای بعضی ها نشونه ی تسلیم اخلاقیه و انگار که انسان بودن، بدون مقاومت، بی معنا میشه. فیلم جهانی رو نشون میده که در اون بدن ها صرفا برای مصرف زیستی ساخته شدن و منتقدها این رو نقد کردن که جامعه ای که همچین کاری میکنه، بیشتر از این حرفا از مرزهای انسانیت گذشته و همچین ظاهری نداره.

در فیلم، هیچ شخصیت یا نهاد اخلاقی ای وجود نداره که این سیستم رو زیر سوال ببره. این باعث شده بعضی ها بگن: فیلم، خشونت رو با زیبایی روایت میکنه اما بدون اینکه نقد مستقیمی انجام بده. 
شخصیت ها تلاش میکنن با نقاشی، موسیقی و عشق، انسان بودن خودشون رو اثبات کنن اما منتقدها گفتن آیا این تلاش ها، بدون اعتراض، فقط زیباسازی مرگ نیست؟ 
درواقع فیلم به نحوی، فضای سادومازوخیستی نابهنجار داره. شخصیت ها درد رو نمیطلبن اما باهاش هم زیستی میکنن. اونا نمیخوان رنج بکشن اما هیچ وقت اعتراض نمیکنن و این سکوت، مثل نوعی مازوخیسم اجتماعی هست که از احساس ناتوانی در ایجاد تغییر میاد. تماشاگر هم در ادامه، درگیر این چرخه میشه یعنی فیلم از ما میخواد که با این درد، همدلی کنیم؛ یعنی ما هم مثل شخصیت ها، درگیر نوعی تماشای مازوخیستی بشیم. 
تحلیل محتوای یک داستان، میتونه با سوال ساده ای درمورد انگیزه ایجاد بشه؛ این محتوا، سعی میکنه چه انگیزه ای رو درون مخاطب ایجاد کنه؟ من به عنوان یک بیننده، بعد از دیدن این فیلم، ممکنه چه تحولی در جهانبینیم ایجاد بشه؟ 

فیلم های سینمایی، درمورد انسان ها و احساساتشون حرف میزنن و بررسی تاثیر روانی داستان، میتونه منجر به پیدا کردن سرنخ های باارزشی درمورد نحوه ی فکر کردن و تاثیر پذیرفتن جامعه باشه. در فیلم مورد بحث، جبرگرایی، به شدت در حال تثبیت شدنه یعنی هرچند در دنیای واقعی، همچین سیستمی به طور علنی وجود نداره اما کنار اومدن با بسیاری از مسائل به ظاهر جبرگرایانه، نهادینه شده. این بخشی از مکتب فکری و فلسفی بسیاری از انسان هاست که با جبر زندگی کنار بیان و بپذیرن که ما هیچ اختیاری روی زندگی نداریم و لازمه با چهارچوبی که به واسطه اش به دنیا اومدیم کنار بیایم و سرنوشت خودمون رو بپذیریم.

جمع بندی
هرچند خیلی از مسائل از کنترل ما خارج هستن اما اتفاقا واکنش نشون دادن نسبت به بسیاری از موقعیت های ناخوش آیند، از ما ساخته است و همین جامعه ای که در این فیلم وجود داره هم ساخته ی دست عده ای انسانه. این مدرسه و بچه هاش، حاصل تصمیم عده ای برای کنترل سرنوشت خودشون هست، به این امید که بتونن بیشتر زندگی کنن. 
اما فیلم اصلا به نحوه ی شکل گیری چنین جامعه ای اهمیت نمیده و ما هرگز نمیفهمیم که چی به سر یه عده میاد که تصمیم میگیرن از همچین دانشی استفاده کنن. ما فقط جنبه ای از داستان رو میبینیم که سعی داره ذهن مخاطبش رو بیش از پیش، درگیر پذیرش جبرگرایی کنه.