وقتی صحبت از فیلمای روانشناختی میشه، ممکنه یاد کارایی بیوفتیم که صحنه‌های ملال‌آور و بسیار سرد و کندی دارن. یعنی طرف ممکنه همه‌اش بشینه به پنجره نگاه کنه یا اتفاقات عجیب و سوررئالی بیوفته که اصلا توی منطق نمی‌گنجه. معمولا فیلم‌سازایی که اینطور فیلما رو با ته مایه‌ی جنون و وحشت میسازن، موفق‌ترن؛ چون شاید بیننده، جذب سناریو نشه اما حداقل یکم هیجان‌زده میشه و اینطوری، از دیدن فیلمش لذت میبره.

 

بقیه در ادامه‌ی مطلب⁦｡.ﾟ+ ⟵(｡･ω･)⁩