لاکپشت ها موجودات فوق العاده شگفت انگیزی هستن که بیش از 200 میلیون ساله که روی زمین زندگی میکنن و حتی دوران دایناسورها رو هم پشت سر گذاشتن. اونها ویژگی های بیولوژیکی و رفتاری بسیار خاصی دارن که باعث شده این قدر در بقا موفق باشن. مهم ترین ویژگی ظاهری این موجود، لاکش هست.
برخلاف تصور عمومی، لاک لاکپشت یک بخش جداشدنی از بدن نیست و بخشی از اسکلت این موجود به حساب میاد. یعنی ستون فقرات و دنده های موجود به لاکش متصله. این لاک از دو بخش تشکیل شده، بخش بالایی به اسم کاراپیس و بخش پایینی به اسم پلاسترون که با استخوان هایی به هم متصل شدن.
لاکپشت ها به داشتن عمر طولانی معروف هستن. بعضی از گونه ها مثل لاکپشت غول پیکر گالاپاگوس میتونه بیشتر از 100 سال یا حتی 150 سال عمر کنه. دلیل اصلیش اینه که متابولیسم بسیار کند و آرومی داره که باعث میشه استعلاک بدنش بسیار ناچیز باشه.
یکی از عجیب ترین ویژگی های لاکپشت اینه که میتونه از عقب نفس بکشه. بعضی از گونه های لاکپشت آب شیرین در فصل زمستان که زیر آب و یخ هستن، اکسیژن مورد نیاز خودشون رو از طریق فرآیندی به اسم تنفس کلوآکال جذب میکنن. درواقع اونها از طریق ناحیه ای انتهایی بدن، اکسیژن آب رو جذب میکنن تا مجبور نباشن برای نفس کشیدن به سطح آب بیان.
در دنیای لاکپشت ها، جنسیت نوزادان به ژنتیک بستگی نداره بلکه به دمای محیطی که تخم ها درونش قرار دارن وابسته است. معمولا در دماهای گرم تر، ماده ها و در دماهای خنک تر، نرها به دنیا میان. این ویژگی باعث شده که تغییرات اقلیمی، نگرانی های جدی برای تعادل جنسیتی جمعیت لاکپشت ها ایجاد کنن.
لاکپشت های دریایی، مسافت های هزاران کیلومتری رو در اقیانوس ها طی میکنن و باز هم می تونن به همون ساحلی برگردن که در اونجا متولد شدن. اونها این کار رو با حس کردن میدان مغناطیسی زمین انجام میدن. انگار یک قطب نمای داخلی بسیار دقیق در مغزشون دارن.
لاکپشت ها میتونن مدت های طولانی بدون غذا بمونن. به خاطر متابولیسم بسیار پایین، انرژی رو به خوبی در بدن شون ذخیره میکنن. همچنین در شرایط سخت میتونن ضربان قلب خودشون رو به حداقل برسونن و به نوعی به حالت خواب زمستانی یا کم فعالی برن.
لاکپشت ها در ادبیات و هنر، تقریبا همیشه دو چهره دارن، یکی نماد کندی خردمندانه و پایداری و همچنین نماد سستی یا عقب افتادگی. بسته به فرهنگ و ژانر، این دو وجه میتونن جابه جا یا حتی با هم ترکیب بشن.
لاکپشت به خاطر لاک محافظ و طول عمر، در بسیاری از روایت ها نماد مقاومت در برابر سختی ها و دوام آوردن هست. در هنرهای تسجمی هم گاهی لاکپشت رو به شکل یک دیوار زنده یا موجودی که از مسیر زمان عبور میکنه نشون میدن.
لاکپشت در فرهنگ عامه، بخصوص در داستان های اخلاقی، اغلب نماینده ی کسی هست که عجله نمیکنه و با تصمیم های حساب شده جلو میره. نقطه قوت این نماد، کندی در ظاهر اما نتیجه گیری در عمل هست.
خانه داشتن یا درواقع داشتن لاک، باعث میشه لاکپشت ها نماد پناه، مرز شخصی و حفظ هویت باشن. در هنرهای مدرن گاهی لاکپشت رو به عنوان شخص درونگرا یا کسی که با حصار شخصی از خودش مراقبت میکنه به کار میبرن.
در بعضی مواقع، لاک، استعاره از فردیه که به جای اقدام، در لاک دفاعی خودش میمونه و تصویری از گرفتاری در خود و عدم تعامل با دنیاست.