تعبیر خواب بادوم پفکی تند

فیلم مرسی یک تریلر علمی روانشناختی در زمان واقعی هست که در سال 2029 لس آنجلس میگذره. ایده ی اصلی فیلم اینه که کل سیستم قضایی به دست یک قاضی هوش مصنوعی اداره میشه.

کریس برت نقش یک پلیس رو بازی میکنه که ناگهان متهم میشه همسرش رو کشته، درحالیکه هیچ خاطره ای از این اتفاق نداره. اون فقط 90 دقیقه وقت داره تا بی گناهی خودش رو ثابت کنه و همه چیز از طریق آرشیوهای دیجیتال، تماس ها و دوربین ها پیش میره.
منتقد گاردین عقیده داره که این فیلم ایده ی خیلی جذاب و سرگرم کننده ای داره، ریتمش خوبه و تماشاگر رو نگه میداره و بازی کریس پرت قابل قبوله. حضور ربکا فرگوسن به عنوان قاضی AI خیلی جالبه و فیلم چند پیچش داستانی بامزه داره اما در عین حال، پایان فیلم زیادی اغراق آمیز و اکشن میشه و نسبت به خطرات واقعی هوش مصنوعی، کمی مهربان و ساده لوحانه برخورد میکنه. این پیام که همه اشتباه میکنن حتی اگر هوش مصنوعی باشن، در نظر منتقد گاردین، سطحی هست.
با این وجود، فیلم قابل تماشا، خوش ریتم و هوشمندانه است و احتمالا دنباله ای هم ممکنه داشته باشه.
این فیلم در تاریخ 22 ژانویه 2026 در استرالیا و 23 ژانویه 2026 در آمریکا و بریتانیا اکران شد.

فیلم Lure در تاریخ 26 ژانویه 2026 منتشر شد. به گزارش گاردین، این فیلم ترسناک درباره ی زن جوانی هست که شش مرد مجرد رو به عمارت خانوادگی خودش دعوت میکنه اما اونها رو در یک بازی مرگبار شبیه به سری فیلم های اره یا یک نمایش تلویزیونی واقعیت محور به دام میندازه.

فیلم در اجرا ناموفقه و نتونسته حس باورپذیری یا تعلیق لازم رو درست کنه. لحن فیلم بین سبک های مختلف وحشت روستایی، شکنجه و درام خانوادگی سرگردان هست و وحدت نداره.
صحنه های محدود کردن و ترس، ضعیف و غیر قابل قبول به نظر میرسن؛ مثلا از بندهای پلاستیکی ساده استفاده میشه که زیاد جالب نیست. حس کلی فیلم، شبیه تئاتر دانشجویی و فاقد جذابیت های حرفه ای هست.
با وجود ایده ی اولیه ی جالب، فیلم از نظر اجرا یه ترکیب از فیلم اره و The Bachelorette هست ولی از نظر اجرا، کارگردان نتونسته وعده های خودش رو عملی کنه.
به شخصه عقیده دارم که فرهنگ بریتانیایی زیاد مستعد ساخت کارای ترسناک خونین نیست و بیشتر در زمینه ی کارای ماوراطبیعی و رازآلود مهارت داره. سینمای وحشت بریتانیا بیشتر تحت تاثیر ادبیات گوتیک مثل دراکولای برام استوکر، داستان های اشباح و ترس های طبقاتی و اجتماعی شکل گرفته. این سنت، ترس از نادیده ها، گذشته های نفرین شده و نیروهای ماوراءالطبیعه رو بر خونریزی مستقیم اولویت میده.
سینمای وحشت آمریکا، بخصوص از دهه ی 70 به بعد، بیشتر به کالبدشکافی جسمانی، خشونت صریح یا اسلشر و تله های فیزیکی تمایل داره و درد فیزیکی و مکانیزم های پیچیده و تنبیه بدن رو به کرار به تصویر کشیده.
فیلم Lure سعی کرده قالب آمریکایی را در یک قالب کلاسیک بریتانیایی قرار بده اما نتونسته روح هیچ کدوم از دو سنت رو به درستی احیا کنه. نه تعلیق روانی و فضاسازی غنی سنت بریتانیایی رو داره و نه خشونت خلاقانه و خوف فیزیکی سنت آمریکایی رو به شکل قانع کننده اجرا میکنه.

فیلم تازه ی نت فلیکس با عنوان Jingle Bell Heist یک کمدی کریسمسی هست که کمی بالاتر از سطح معمولی فیلر های جشن قرار گرفته. ژانر این فیلم کمدی جنایی و رمانتیک با حال و هوای کریسمسه. اتفاقات در لندن کریسمسی 2023 اتفاق می افته. در این مدل فیلم ها، معمولا از شهرهای خیالی آمریکایی استفاده میشه و در اینجا، با چیز متفاوت تری رو به رو هستیم.

داستان درمورد سوفی و نیک هست که هر دو استعداد دزدی دارن و تصمیم میگیرن در شب کریسمس، فروشگاه میلیاردر رو سرقت کنن. این فیلم نقدی بر نابرابری اقتصادی و مشکلات سیستم درمانی داره. فیلمنامه از رمان نویس و نویسنده ی بریجرتون، ابی مک دونالد با چند پیچش داستانی در پایان فیلم، تونسته توجه منتقد گاردین رو به خودش جلب کنه. لحن کلی فیلم، سرگرم کننده و کمی بالاتر از سطح معمول فیلم های کریسمی نتفلیکس ارزیابی شده اما لزوما چندان درخشان نیست.
معادل فارسی عنوان این فیلم، سرقت زنگ های کریسمس هست. هر سال در مناسبت ها، مخصوصا کریسمس، یک موج از فیلم های موضوعی منتشر میشه که بیشتر شبیه محصولات کارخانه ای هستن. مردم دوستشون دارن چون نیاز به آیین و تکرار، به واسطه ی دیدن همچین محتوایی برآورده میشه. مناسبت ها مثل کریسمس، برای خیلی ها حکم آیین دارن. این فیلم ها معمولا ساده و قابل پیش بینی هستن و خانواده ها میتونن بدون نگرانی کنار هم ببینن و حس مشترک بسازن.
شرکت ها میدونن در این زمان ها تقاضا بالاست و فیلم های به قولا آبکی هم فروش و بازدید پیدا میکنن. در این وضعیت، حتی اگر کیفیت پایین باشه، دیدن فیلمی با حال و هوای کریسمس، برای بعضی ها یادآور خاطرات کودکی یا سنت های خانوادگی هست.

اکران دوباره ی فیلم مستقل Christmas, Again ساخته ی چارلز پوکل دوباره توجه منتقدها رو به خودش جلب کرد. این کار، اولین فیلم بلند کارگردانش به حساب میاد که در سال 2015 در آمریکا اکران شد و حالا بعد از یک دهه به سینماهای بریتانیا رسیده.

فیلم با بودجه ی بسیار کم ساخته شده و بیشتر در یک دکه ی 24 ساعته ی فروش درخت کریسمس در بروکلین جریان داره. سبک کارگدانی "ایندی" و واقع گرایانه است و خبری از فضای سانتی مانتال و پرزرق و برق کریسمسی نیست.
نوئل مردی تنها و دل شسکته است که برای پنجمین سال، درخت کریسمش میفروشه، در سرما کار میکنه و شب ها در کاروانی سرد میخوابه.
لیدیا زنی که نوئل نجاتش میده و بعدا دوباره در زندگیش ظاهر میشه، لحظاتی از گرما و امید رو وارد داستان میکنه.
فیلم بیشتر حالت مستندگونه داره، مشتری ها سوالات بی ربط میپرسن، فضای واقعی بروکلین هم قابل مشاهده است. نور چراغ های کریسمسی در نگاه کارگردان مثل چراغ پلیس چشمک میزنه و نگاه سرد و غیر سانتی مانتال به کریسمس رو تقویت میکنه.
این اثر روی نگاتیو 16 میلی متری فیلمبرداری شده که بافت تصویری خاص و طبیعی به فیلم داده. داستان خیلی پرحادثه نیست اما با بازی ظریف آدلی و فضای طبیعی فیلم، حس گرمای کم رمق و واقعی کریسمس منتقل میشه. منتقد گاردین عقیده داره همین سادگی و بی تکلفی باعث میشه فیلم برای افرادی که از کلیشه های کریسمسی خسته شدن جذاب باشه. فیلم از 12 دسامبر 2025 در سینماهای بریتانیا و روی پلتفرم های دیجیتال در امریکا در دسترس قرار گرفته.
این فیلم مستقل فروش چندانی در گیشه نداشته چون یک اثر ایندی کم بودجه بود و بیشتر در جشنواره ها و اکران محدود دیده شد. اما از نظر منتقدها امتیازهای بسیار خوبی گرفته. در متاکریتیک امتیاز 79 از 100 داره و در راتن تومیتوز حدود 90درصد نقد مثبت داره.
بیشتر موفقیت این فیلم در جشنواره ها و نقدهای مثبت بود و فروش خاصی رو تجربه نکرد. منتقدهای راتن تومیتوز فیلم رو واقع گرایانه و گرم اما بدون سانتی مانتال اضافی توصیف کردن.
منتقدهای بزرگ مثل نیویورک تایمز و TheWrap امتیازهای بالا 90 از 100 دادن و فیلم رو به خاطر فضای طبیعی و بازی خوب کنتاکر آدلی تحسین کردن.
همچنین لازم به ذکره که اثر ایندی یعنی فیلمی که خارج از سیستم استودیوهای بزرگ ساخته میشه و مخفف Independent Film هست. این کارها معمولا بودجه ی کمتر و آزادی هنری بیشتری برای فیمساز دارن.

فیلم Buddy در جشنواره ی ساندنس 2026 اکران شد. این اثر در ژانر کمدی وحشت قرار میگیره و ایده ی ساده ای داره.

به گزارش گاردین، داستان درمورد شخصیتی عروسکی به اسم بادی هست که بچه ها رو میکشه اما این ایده فقط در حد یک ایده‌ی کوتاه جواب میده و برای یک فیلم 95 دقیقه ای کافی نیست. فیلم خیلی زود خسته کننده میشه و نمیدونه با ایده اش چیکار کنه.
ظاهر فیلم شبیه برنامه های کودک دهه ی 90 هست اما این نوستالژی فقط چند دقیقه جذابه. بادی یک موجود پشمالوی نارنجی، آدم میکشه اما قتل ها نه ترسناکن و نه خنده دار و حس خلاقیت خاصی هم ندارن.
فیلم بیش از حد در یک استودیوی مصنوعی میگذره و حس واقعی بودن نداره. شخصیت ها سطحی هستن و تماشاگر اهمیتی به سرنوشتشون نمیده. وقتی فیلم سعی میکنه احساسات یا درام وارد کنه، نتیجه اش مضحک میشه چون فضای کلی خیلی کارتونی و بی اهمیته. بازیگرهای کودک مجبورن مثل برنامه های کودک تلویزیونی رفتار کنن و این به مرور آزاردهنده میشه. حتقی وقتی فیلم وارد دنیای واقعی میشه، باز هم انسجام نداره. بادی به عنوان آیکان جدید وحشت، اصلا قانع کننده نیست.
منتقد گاردین عقیده داره این فیلم نه ترسناکه، نه بامزه و نه ارزش یک فیلم بلند رو داره و در نتیجه کاراکتر بارنی واقعی که شباهت زیادی به کاراکتر بانی داره، میتونه وحشتناک تر باشه.
فیلم هنوز پخش کننده نداره و فقط در ساندنس نمایش داده شده و محصول آمریکاست. ایده ی فیلم و ظاهرش عجیب و جالبه و ایده ی بصری، نوعی کنجکاوی فوری درست میکنه.