تعبیر خواب بادوم پفکی تند

به گزارش جدید گاردین، فیلم Vicious با بازی داکوتا فانینگ، داستان زنی تنهاست که در خانه ی خانوادگیش زندگی میکنه و با بلوغ دیرهنگام، افسردگی و انزوا دست و پنجه نرم میکنه. یک زن مرموز، شبانه وارد خونه میشه و جعبه ای عجیب بهش میده.

شرایط جوری هست که باید چیزی که دوست داره، چیزی که ازش متنفره و چیزی که نیاز داره رو به جعبه بده اما روایت به جای تعلیق، بیشتر به حالتی از سردرگمی و خستگی میرسه.
نقد اصلی منتقد گاردین اینه که فضاسازی خوبه ولی روایت ضعیفه و سوالات بی جواب درباره ی قدرت جعبه، منشا تهدیدی و پیامدها تا انتها باقی میمونن. پایان ها بی نتیجه و حس بازنویسی های هول هولکی رو دارن و بازی فانینگ، نسبتا متعهدانه است اما شخصیت پردازی کلیشه ای داره.
منظور از بلوغ دیرهنگام شخصیت اصلی این داستان، باید گفت که با زنی رو به رو هستیم که در سی سالگی، هنوز با انزوا، ترس و ناتوانی در ساختن زندگی مستقل رو به رو هستن و داستان سعی داره از این مشکل برای گسترش خودش استفاده کنه.
این فیلم در تاریخ 10 اکتبر 2025 به طور رسمی و به صورت دیجیتال منتشر شده. پیش نمایش جهانی فیلم در جشنواره ی Fantastic Fest در تاریخ 19 سپتامبر 2025 بود و دلیل عدم اکران، به خاطر بازخوردهای ضعیف و تصمیم استودیو بود. یعنی عملا اکران سینمایی لغو شد و فیلم مستقیما وارد فضای استریم شد.
استقبال از این فیلم، ضعیف بوده و برای فیلمی که قرار بود بازگشت پرقدرتی برای کارگردان فیلم The Stranger باشه، ناامید کننده است.
ورایتی، این فیلم رو آزمون طاقت فرسای ترس توصیف کرده و عقیده داره که با منطق لغزنده و روایت تک نفره اش، جسارت داره اما قدرت خاصی رو نمیشه درونش دید.
همچنین این نشریه از فضای تاریک و تلاش برای خلق تعریف تقدیر کرده ولی گفته شده که هیچ تعریفی از منشا ترس یا دلیلش ارائه نمیشه.
در راتن تومیتوز، منتقدها گفتن فیلم، ترس رو تحویل میده اما اینکه چقدر ازش لذت ببرید، بستگی داره به اینکه چقدر خودتون رو درون جعبه بذارید.
یعنی روایت به جای هدایت مخاطب، ازش میخواد خودش معنی رو بسازه و این برای بسیاری از مخاطب ها میتونه خسته کننده باشه.
یکی از معدود نقدهای مثبت به این موضوع اشاره داره که ترکیب فانینگ و جعبه ی نفرین شده، تجربه ای دلهره آور و لذت بخش ساخته. اما حتی این نقد هم تاکید کرده که فیلم بیشتر برای طرفدارهای ژانر ترسناک محدود جذابه. این فیلم در حال حاضر در سایت IMDb امتیاز 6.1 داره.
پایان بندی فیلم، به نظر بنده جالب و تحسین برانگیز هست و به جای بستن روایت، در رو باز میذاره برای طرح پرسش های اخلاقی، روانی و نمادین. فیلم به جای جواب دادن، دعوت میکنه به مشارکت ذهنی و انگار جعبه ی فیلم، جعبه ی مخاطب هم هست. شخصیت اصلی به جای نجات از مرگ، در مرز بین این دو باقی میمونه و این وضعیتش تصویری از همون بلوغ دیرهنگام یا بلوغی هست که لزوما قرار نیست کامل بشه.

به گزارش گاردین، فیلم The Ice Tower با حضور کاریزماتیک کوتیاز و بازی حساس پاچینی، تصویری از یک افسانه ی تاریک و پرکشش هست.

منتقدها این فیلم رو افسانه ای ناخوش آیند از اشتیاق مرگ طلبانه و تسلیم اروتیک توصیف کردن.

فیلم فضای وهم آلود و خلسه وار داره که مرز بین واقعیت و خیال رو ترکیب میکنن.
ماریون کوتیار در نقش کریستیانا، بازیگر مشهور که در اقتباسی تازه از ملکه ی برفی نقش اصلی رو بازی میکنه و کلارا پاچینی در نقش ژان، دختر نوجوانی هست که در پرورشگاه بزرگ شده و بعد از مرگ مادرش دچار وسواس نسبت به داستان ملکه ی برفی و دختران اسکیت باز محلی شده.
ژان با هویت جعلی وارد استودیو فیلم برداری میشه و به عنوان سیاهی لشکر کار میکنه. زیبایی و شیفتگیش، توجه کریستینا رو جلب میکنه و رابطه ی پرتنشی بینشون ایجاد میشه. فیلم در فضای برفی فرانسه ی دهه ی 60 روایت میشه و با موسیقی پرهیاهو و طراحی صحنه ی خیال انگیز، حس افسانه ای و وهمناک رو تقویت میکنه.
منتقد گاردین عقیده داره که برخلاف کارهای قبلی کارگردان که ایستا بودن، این فیلم اون رو کاملا درگیر کرد و دو بازی اصلی، یعنی کوتیار و پاچینی، و موسیقی پرطنین، فیلم رو به تجربه ای مسحور کننده تبدیل کردن.
فیلم The Ice Tower ترکیبی از افسانه و واقعیته که درباره ی وسواس، فقدان و پرستش هست. این فیلم در فضای وهمناک فرانسه ی دهه ی 60 روایت میشه.

فیلم The Gallerist در جشنواره ی ساندنس 2026 معرفی شد. کارگردان این اثر کتی یان هست و داستان درمورد یک گالری دار ناامید هست که نقشه ای عجیب برای فروش یک اثر غیر معمول میکشه.

جنا اورتگا، کاترین زتا جونز و داوین جوی از جمله بازیگران و عوامل این فیلم هستن.
همچنین ناتالی پورتمن هم در این فیلم حضور داره و علاوه بر بازیگری، یکی از تهیه کننده های پروژه هم هست. اون در کنار جنا اورتگا یکی از شخصیت های اصلی داستان رو بازی میکنه. چیزی که اونها در این گالری قصد دارن بفروشن یک جسده.
فیلم به عنوان یک کمدی سیاهو ساتیر هنری معرفی شده که دنیای هنر معاصر و عطشش برای رسوایی و نمایش رو نقد میکنه. این فیلم برای اولین بار در جشنواره ی ساندنس 2026 از تاریخ 22 ژانویه تا 1 فوریه اکران شد.
چارلی اکس سی اکس در فیلم مورد گالریست حضور داره و نکته ی جالب اینه که این خواننده، در سه پروژه ی مختلف جشنواره ی ساندنس امسال دیده میشه. علاوه بر این فیلم، در اثر The Moment نقش یک پاپ استار در حال صعود رو بازی میکنه و در I Want Your Sex که یک کمدی تریلر به کارگردانی گرگ آراکی هست، در کنار اولیویا وایلد ظاهر شده.
این اولین باره که چارلی به طور جدی وارد عرضه ی بازیگری سینمایی میشه. اون تا همین چند سال پیش صرفا به عنوان خواننده و ترانه سرا شناخته میشد اما حالا با یک جهش، وارد دنیای بازیگری شده.

فیلم جدید سایلنت هیل ظاهرا زیاد توجه منتقد گاردین رو جلب نکرده و در گزارش خودش نوشته که فیلم یک بازگشت نوستالژیک بی دلیله. کارگردان، یعنی کریستوفر گنز، بعد از 20 سال برگشته تا دوباره سایلنت هیل رو بسازه اما هنوز هم نمیدونه با این دنیا باید چیکار کنه.

فیلم بر اساس سایلنت هیل 2 ساخته شده ولی مشکل اصلی اینه که بیشتر شبیه یک آدم گردی طولانی در یک بازیه و روایت سینمایی خاصی نداره.
جیمز عاشق مری میشه اما فیلم اصلا توضیح نمیده چرا این اتفاق می افته. رابطه شون فقط در فلش بک ها نشون داده میشه و عمق نداره. جیمز یک نامه ی عجیب دریافت میکنه و به شهر سایلنت هیل برمیگرده. این شهر پر از خاکستر، موجودات عجیب و آدم های نیمه مرده است اما جیمز به جای ترسیدن، فقط میچرخه و جلو میره.
منتقد عقیده داره که این رفتار قهرمان اصلا حس ترس ایجاد نمیکنه چون خودش انگار اهمیتی به وضعیت اطرافش نمیده.
مشکل اصلی فیلم اینه که شبیه یک بازی ویدیویی بدون ماموریته و جیمز فقط از یک صحنه ی عجیب به صحنه ی عجیب بعدی میره، بدون اینکه داستان پیش بره یا تنش واقعی ایجاد بشه. کارگردان هنوز هم نتونسته از ساختار بازی جدا بشه و یک فیلم واقعی بسازه.
به عنوان چند نکته ی مثبت کوچیک، میشه گفت که این فیلم چند تصویر سینمایی خوب داره، موجودات چندش آور، طراحی جالبی دارن و ایده ی دنیای رویاگونه، پتانسیل داشته؛ اما این موارد کافی نیستن.
به عنوان یک جمع بندی میشه گفت که فیلم نه ترسناک میشه و نه احساسی و نه داستان خاصی داره. انگار کارگردان، مثل خود جیمز فیلم میکنه یعنی عقیده داره اینجا یه چیزی پیدا میشه ولی همه ی نشونه ها میگن که چیزی وجود نداره.

فیلم Merv یک کمدی رمانتیک کریسمسی جدید آمازونه. داستانش درمورد یک سگ به اسم مرو هست که بعد از جدایی صاحباش، دچار افسردگی میشه.

دو شخصیت اصلی یعنی راس و ان، به عنوان زوج سابق، تصمیم میگیرن سگ رو به یک زورت مخصوص سگ ها ببرن تا حالش بهتر بشه و در این مسیر، رابطه ی خودشون هم دوباره به چالش کشیده میشه و احتمالا به هم نزدیک میشن.
تمرکز اصلی فیلم روی سگ و لحظه های بامزه و احساسیش هست. منتقد گاردین عقیده داره جذابیت فیلم بیشتر از طرف حیوانه و بخش انسانی یعنی رابطه ی زوج، خیلی سطحی و کلیشه ایه.
شخصیت مرد بازی صادقانه و کمی طنزآمیز داره اما بازی زن، با استایل خاص و کمی خشک و دور از احساس توصیف شده.
این فیلم یک کمدی رمانتیک قابل پیش بینی و ساده است و بیشتر برای افرادی که عاشق دیدن ویدیوهای سگ ها هستن جالبه. از نظر منتقد، سگ واقعا ستاره ای اصلی فیلمه و انسان ها بیشتر نقش مکمل دارن.
فیلمای کریسمسی تقریبا یک ژانر صنعتی شدن و هر سال، ده ها عنوان جدید ساخته میشه، مخصوصا برای پلتفرم های استریم مثل نتفلیکس و آمازون؛ دلیلش هم اینه که بیشتر جنبه ی اقتصادی و فرهنگی دارن و شما معمولا کار هنری خاصی بینشون پیدا نمیکنید.
بیشتر این فیلم ها با بودجه ی متوسط یا کم تولید میشن اما بازگشت سرمایه شون خوبه چون خانواده ها در تعطیلات دنبال محتوای سبک و راحت هستن. داستان ها معمولا کلیشه ای و قابل پیش بینی هستن و نوشتن و تولیدشون سریعتره.