تعبیر خواب بادوم پفکی تند

ویژوال اسکرین پلی رایتینگ یعنی نوشتن فیلمنامه به شکلی که خواننده بتونه صحنه ها رو مثل فیلم در ذهنش ببینه. درواقع تمرکزش روی تصویرسازی هست و صرفا متمرکز بر نوشتن دیالوگ یا توضیح خشک نیست.

بقیه در ادامه‌ی مطلب⁦｡.ﾟ+ ⟵(｡･ω･)⁩

این مطلب برداشتی هست از کتاب Finish the Script! A College Screenwriting Course in Book Form  نوشته ی اسکات کینگ که یک راهنمای عملی برای نوشتن فیلمنامه است و براساس سخنرانی ها و تمرین های واقعی یک دوره ی دانشگاهی طراحی شده. این کتاب صرفا برای مبتدی ها نیست و میتونه برای نویسنده ها هم کاربردی باشه.

نویسنده همراه با خواننده، یک فیلمنامه رو از صفر مینویسه و همزمان با آموزش، خودش هم مشغول خلق اثر جدیدی هست. کتاب شامل تمرین هاییه که در کلاس های فیلمنامه نویسی استفاده میشن مثل ساخت شخصیت، طراحی صحنه و بازنویسی و برخلاف خیلی از کتاب های فیلمنامه نویسی که پر از نظریه پردازی درمورد این موضوع هستن، این کتاب روی خود نوشتن تمرکز داره و حتی درمورد اشتباهات و نحوه ی کار کردن با نسخه های اولیه هم صحبت میکنه. 
نویسنده تاکید میکنه که دنبال ساختار کامل یا تولید بی نقص فیلمنامه نیست و بیشتر سعی داره تا افراد علاقه مند رو تشویق به نوشتن کنه و با گزاره های ساده ای مثل تنها راه تموم کردن فیلمنامه، نوشتن هست، قدم های ابتدایی رو برمیداره. 
این کتاب، مناسب افرادی هست که میخوان اولین فیلمنامه شون رو بنویسن ولی نمیدونن از کجا شروع کنن و نویسنده هایی که در مرحله ی بازنویسی گیر کردن یا افرادی که از کتاب های بیش از حد تئوریک خسته شدن و دنبال تمرین عملی هستن. 
اسکات کینگ خودش رو نه به عنوان یک معلم خشک بلکه به عنوان کسی معرفی میکنه که از دل سیستم آموزشی عبور کرده، شکست خورده، یاد گرفته و حالا میخواد با مخاطب همراه بشه تا بقیه هم بتونن بنویسن. 
این کتاب مثل یک کلاس درس واقعی طراحی شده و هر فصل با یک داستان شروع میشه و بعد وارد بحث آموزشی میشه و درنهایت، یک تمرین عملی هم داره. 
شعار اصلی نویسنده اینه: فیلمنامه ات رو تموم کن و عقیده داره بیشتر آدم ها صرفا خیالپردازی میکنن و نویسنده ی واقعی نیستن. 
هیچ قانون قطعی ای برای نوشتن وجود نداره و صرفا باید بفهمی چه چیزی برای تو جواب میده. درواقع صبح نویس باشی یا شب نویس مهم نیست، مهم اینه که بنویسی. 
نوشتن کار راحتی نیست و گاها تکالیف و درس ها میتونن حسابی خسته کننده و کسل کننده باشن اما این بخشی از فرآینده و باید باهاش کنار اومد. کتاب به عنوان یک دستورالعمل جادویی یا مسیر مستقیم ورود به صنعت فیلم نیست و هیچ کسی صرفا با خوندن کتاب، تبدیل به فیلمنامه نویس حرفه ای نشده. فیلمنامه نویسی خودش یک عمل و تمرینه و موفقیت در این مسیر، به خود شخص بستگی داره. به زمان گذاشتن، ذهن باز داشتن و مهم تر از همه، پشتکار و تعهد به تموم کردن فیلمنامه. 
نویسنده وقتی در دبیرستان بود، خودش رو به جلسه ی شورای شهر راه داد تا درباره ی فیلمی که در شهرشون ساخته میشد گزارش بنویسه و در این جلسه، همه ی کسبه ی محلی به خاطر سود مالی احتمالی ساکت بودن و سوالات سطحی میپرسیدن ولی نویسنده مستقیما پرسید: چقدر کسب و کارهای محلی باید تعطیل بش و بسته شدن خیابون ها چه تاثیری روی مردم و مسیرهای اتوبوس مدرسه داره؟ 
این جسارت باعث شد که مدیر مکان های فیلم برداری با مدرسه تماس بگیره و بهشون پیشنهاد کار در فیلم Runaway Bride داده شد. 
تجربه ی کار در اون فیلم، تحول بزرگی در زندگی نویسنده درست کرد و جرات گرفتن مدرک فیلمسازی رو بهش داد. درس مهم این تجربه اینه که شجاعت برای گرفتن فرصت ها و ریسک کردن، حتی در شرایط نامطمئن، میتونه مسیر زندگی رو عوض کنه. این روحیه ی جسورانه و قبول کردن شکست، به همون اندازه ی موفقیت، برای نویسنده شدن ضروریه. 
برای خلق داستان باید جرات کرد و گام برداشت و ریسک کرد و عقب نکشید، حتی اگر مسیر سخت و نامطمئن باشه. شکست و اشتباه، بخشی از فرآیند رشد و یادگیری هست. 
ایده ها مثل مهمان های ناخوانده هستن که گاهی بدون هشدار از راه میرسن، این پدیده ای طبیعی در ذهن نویسنده است که هیچ قاعده ی روشنی نداره و نمیشه به زور اون ها رو خلق کرد. هر نویسنده از جاهای مختلفی الهام میگیره و هر روشی برای یکی جواب میده و برای یکی دیگه نه. مهم اینه که فرد خودش رو کشف کنه و ببینه چه راهی براش بهتره. 
نویسنده توضیح میده که روزانه کلی سریال، فیلم، کتاب و کمیک میبینه و میخونه تا ذهنش غرق در روایت های مختلف بشه. این غوطه وری، ذهن رو باز میکنه و ایده ها رو سریعتر ایجاد میکنه. جالب اینه که اغلب نه داستان های عالی بلکه کارهای ضعیف، ذهنش رو فعال میکنه چون اون ها باعث تحلیل و فکر درباره ی نحوه ی بهتر کردن داستان میشن. 
ایده ها معمولا دو نوع هستن. پریمیس که ایده ی کلان به حساب میاد و شامل مفهوم کلی داستان میشه مثل تصور دنیایی با جادوگران در جادوگر شهر از یا کوسه ی آدمخوار در فیلم آرواره ها. 
ایده های شخصیت محور، شامل ایده هایی هستن که حول محور شخصیت های داستان شکل میگیرن. 
در ادامه، نویسنده از تجربیات شخصیش میشه مثلا یه دوست داشتم که فقط میدونست میخواد داستانش در دوران ویکتوریایی باشه و درنهایت داستانی درباره ی کشیشی چاق و احضارگر شیاطین نوشت که از سکته مرد. 
اما درمورد ایده های شخصیت محور، لزوما نیازی نیست سراغ شخصیت های پیچیده رفت. میشه آدم هایی رو انتخاب کرد که یک ویژگی جالب دارن مثل مردی که از دریا میترسه. 
نویسنده تاکید میکنه که نباید دنبال ایده ای باشید که فروش میکنه یا مد روز هست چون سلیقه ها سریع تغییر میکنن و بهتره ایده ای رو انتخاب کنید که ذهنتون رو روشن میکنه. 
در ادامه، فیلمنامه ی تمرینی نویسنده شروع میشه و برای جبران نبودن خواننده در کلاس واقعی، نویسنده تصمیم میگیره یک فیلمنامه ی ساختگی به اسم ویرجین دد Dad بنویسه تا خواننده بتونه در طول کتاب، مثال های واقعی از نوشتن، اشتباه و بازنویسی رو ببینه.

جمع بندی
نویسنده ی این کتاب، یعنی اسکات کینگ، یک نویسنده و مدرس آمریکایی هست و در ایالات متحده زندگی میکنه و علاوه بر تدریس فیلمنامه نویسی، در زمینه ی نوشتن رمان های علمی تخیلی، فانتزی و کتاب های آموزشی هم فعالیت داره و سبک نوشتارش با شوخی های خودمونی، مثال های شخصی و تمرین های عملی، فضای آموزش آمریکایی رو تداعی میکنه. 
 

فیلمنامه خوندن میتونه کار کسل کننده ای باشه، حتی اگر یک فرد، علاقه ی زیادی به افزایش تجربه ی خودش در زمینه های مرتبط باشه. 
فیلمنامه ها مثل رمان یا داستان کوتاه نیستن. توصیف بصری کمی دارن و احساسات، مستقیما بیان نمیشن و بیشتر تمرکز روی دیالوگه. در نتیجه ممکنه مثل یک اسکلت بدون گوشت احساس بشن.

نحوه ی چیدمان صحنه ها، شماره گذاری ها، توضیح حرکات دوربین یا تنظیمات صحنه، میتونه تجربه ی خوندن رو از حالت درگیرکننده خارج کنه مخصوصا اگر دنبال روایت پراحساسی باشید. 
ما در حین تماشای فیلم ها به لحن صدا، سکوت ها، چهره ها و تدوین عادت داریم. خوندن فیلمنامه بدون عناصر مذکور، مثل گوش دادن به شعر بدون موسقیه و طبیعیه که کسل کننده جلوه کنه.
فیلمنامه ها ابزارهای کار هستن و درگیر شدن باهاشون نیاز به تخیل فعال داره. خواننده ی عمومی باید خودش فیلم رو درون ذهنش بسازه که کار ذهنی قابل توجهی میطلبه.
چنانچه فیلمنامه با دید تحیلی خونده بشه، مثلا به این نکته توجه کنید که نویسنده چطور اطلاعات مهم رو پنهان میکنه، میتونه تجربه ی بهتری رو رقم بزنه.
فیلمنامه ها به دو دسته ی کلی تقسیم میشن. فیلمنامه های اقتباسی و اورجینال. 
اقتباسی ها از یک منبع مشخص الهام میگیرن مثل رمان، داستان کوتاه، نمایشنامه، مقاله، کمیک یا حتی بازی ویدیویی یا فیلم های دیگه. اما فیلمنامه های اورجینال، زاییده ی ذهن نویسنده هستن و ممکنه حاصل سالها یادداشت برداری، مشاهدات زندگی یا الهام از یک ایده یا احساس باشن. 

بعضی از فیلمنامه ها در حین نوشتن متولد میشن. خیلی وقتا نویسنده ها با یک ایده ی مبهم یا تصویر ذهنی شروع میکنن مثلا: چی میشد اگه زنی یهو متوجه بشه که خاطراتی که از گذشته داره ساختگیه؟
از همین نقطه، دیالوگ ها، شخصیت ها و حتی تم داستان، به مرور کشف میشن. این رویکرد، معمولا خلاقانه تر و روان تره اما پرریسک تر هم هست.

فیلمنامه نویسی مثل کوهنوردیه، به ظاهر مسیر ساده ای داره ولی در ادامه، تصمیم های سختی پیش روی نویسنده قرار میگیره. 
به طور میانگین، فیلمنامه ای برای یک فیلم سینمایی استاندارد که حدودا 90 تا 120 دقیقه باشه، میتونه 18هزار تا 22هزار کلمه باشه یعنی 18 تا مطلب وبلاگی مثل چیزی که درحال خوندنش هستید. 
به ازای هر دقیقه فیلم، تقریبا یک صحنه فیلمنامه درنظر گرفته میشه و هر صفحه حدودا 150 تا 250 کلمه داره. 
فیلمنامه هایی که حجم دیالوگشون زیاده ممکنه تا 25هزار کلمه هم برسن اما فیلمی که دیالوگ چندانی نداره، ممکنه حجم فیلمنامه اش هم خیلی کم بشه و دیالوگ ها، بخش عمده ی کلمات یک فیلمنامه رو تشکیل میدن.

حجم فیلمنامه ها خیلی کم هستن و شما اگر بخواید یک رمان یا کتاب غیر داستانی بنویسید، خیلی بیشتر از این حرفا لازمه جمله تولید کرد. تصور بعضیا اینه که فیلم ها با توجه به اون حجم تجربه ای که درست میکنن باید پشتش یه کتاب صد صفحه ای باشه اما فیلمنامه بیشتر شبیه یه نقشه ی فشرده ی معماری برای ساختن یک دنیای کامله.
نویسنده های حرفه ای، کلمه های خودشون رو با وسواس زیادی انتخاب میکنن تا در حجم کم، فضای آزاد زیادی درست بشه و حتی روی سکوت های درون فیلم هم حساب باز میکنن. این سکوت ها ممکنه در همچین قالبی نوشته بشن:
و چیزی نمیگوید. فقط به پنجره خیره میشود. باد، پرده را تکان میدهد.
همچین تصویری در ظاهر فقط یک خطه اما در جریان فیلم، میتونه 10 ثانیه رو شامل بشه.

بررسی درآمد فیلمنامه نویسی
درآمد فیلمنامه نویسا با توجه به میزان اعتباری که دارن میتونه متفاوت باشه. این موضوع به کشوری که درونش کار میکنن و نوع پروژه هم بستگی داره یا حتی ژانری که انتخاب میکنن.

با این وجود، میشه گفت که درآمد یه فیلمنامه نویس جا افتاده نسبت به هزینه ی کلی یک فیلم، میتونه خیلی خوب باشه. 
برای سریال ها، نویسنده ها معمولا به ازای هر قسمت دستمزد میگیرن که بسته به شبکه یا تجربه میتونه متغیر باشه.
فیلمنامه نویسی شغل پایداری نیست و چنانچه فردی بتونه پروژه های مداومی داشته باشه میتونه از این طریق، به ثروت خوبی برسه. 
زندگی فیلمنامه نویس های سرشناس و تحسین شده در هالیوود میتونه منبع الهام خوبی برای درک فضای این کار باشه. از جمله فیلمنامه نویس های اورجینال و تحسین شده میشه به شان بیکر اشاره کرد که بابت فیلم Anora برنده ی جایزه ی بهترین فیلمنامه ی اورجینال WGA 2025 شد. این نویسنده بابت نگاه انسانی و واقع گرایانه به حاشیه نشین ها، تونست توجه داورا رو به خودش جلب کنه.
هر فیلمنامه نویس، معمولا بابت پرداختن به یک یا چند موضوع و ژانر خاص شناخته میشه و این خیلی مهمه که شما ژانری که درونش ایده های بهتری دارید رو بشناسید یا اگر قصد دارید در یک ژانر بخصوص، فیلمنامه ای بنویسید، درموردش اطلاعات لازم رو به دست بیارید.
کارهای اقتباسی، از این بابت، ماموریت ساده تری میتونن باشن. دنی ویلنوو و جان اسپیتز، نویسنده های بخش دوم فیلم Dune هستن که اقتباس حماسی از رمان فرانک هربرت به حساب میاد و از این بابت، تبدیل به فیلمنامه نویس های سرشناسی شدن.
شاید بشه گفت که فیلمنامه نویس ها، شکل امروزی تر داستان نویسای کلاسیک هستن و شانس اینو دارن که به شکل تاثیرگذارتری، داستان های درون ذهنشون رو به جامعه تزریق کنن.
فیلمنامه نویس ها، روای های مدرن به حساب میان. داستان نویس کلاسیک مینوشت تا کتابش خونده بشه ولی فیلمنامه نویس مینویسه تا تصویری بشه که میلیون ها نفر ممکنه باهاش زندگی کنن. رمان ها ممکنه برای یک لحظه ی احساسی، ما رو وادار به خوندن ده صفحه کنن اما فیلمنامه نویس، اون حس رو ممکنه صرفا در سه دیالوگ منتقل کنه و عملا روایت موجز و متراکم تری داره. 
فیلمنامه نویس ها بخصوص در دوره ی فعلی، به شکل زنده و فعالی با مسائل اجتماعی، جنسیتی، نژادی یا سیاسی درگیر هستن و این موضوع رو میشه در فرم ارائه، تصویر و حتی در نحوه ی انتخاب سکوت های فیلمنامه دید.
با این وجود، نمیشه منکر شد که تجربه ی نوشتن یک رمان، عمیق تر هست و کار ذهنی بخصوصی میطلبه و خیلی از نویسنده های بزرگ، توی دوگانگی بین فیلمنامه و رمان، حرکت میکنن. مارگارت اتوود هم فیلمنامه نویسه و هم دارم نویس یا فردی مثل هانیکه یا کوئنتین تارانتیو، عملا فیلمنامه هایی مینویسن که بعضا شبیه به یک رمان کوتاهه.
تارانتیو یکی از تاثیرگذارترین و جنجالی ترین فیلمسازهای معاصره. ایشون معروفه به دیالوگ های طولانی و زیرکانه و خشونت اغراق شده اما زیبایی شناسانه ای که درون فیلم هاش میشه دید. معمولا از ساختارهای غیرخطی و روایت های چندلایه استفاده میکنه و ارجاعات متعددی به سینمای کلاسیک و فرهنگ عامه داره. 
یکی از دیالوگ های ماندگار و عمیق کوئنتین تارانتیو از فیلم Puple Fiction هست که در جریانش، جولز در آخر مونولوگ معروفش میشه: 
واقعیت اینه که تو ضعیفی... و من تجسم شر. ولی دارم تلاش میکنم، رینگو. دارم واقعا تلاش میکنم که چوپان باشم.