Film review

فیلم های پیشتاز در گلدن گلوب 2026 شامل نبردی پس از دیگری اثر پل توماس اندرسون با 9 نامزدی از جمله بهترین فیلم، کارگردان و فیلمنامه است. در درجه ی بعد، فیلم Sentimental Value هست که 8 نامزدی به دست آورده. 
فیلم Sinner با 7 نامزدی، Hamnet  با 6 نامزدی و فرانکشتاین و ویکید 2 هرکدوم با 5 نامزدی در ردیف های بعدی قرار گرفتن. 
در عکس های این مطلب میتونید لیست کامل این فیلم ها رو مشاهده کنید. 
فهرست نامزدهای گلدن گلوب با انتقادهایی درباره ی نادیده گرفتن بعضی بازیگران و فیلم های شاخص، بی توجهی به کارهای غیر انگلیسی زبان پرفروش و حتی اشتباهات در اعلام نام ها رو به رو شد. 
فیلم Sinners با 7 نامزدی در شاخه های اصلی قرار داشت اما بازیگران برجسته اش در بخش های بازیگری نادیده گرفته شد. این موضوع به عنوان ادامه ی مشکل تاریخی گلدن گلوب در کم توجهی به بازیگران سیاه پوست مطرح شد. 
جنیفر لوپز برای فیلم Kiss of the Spider Woman و سیدنی سوئینی برای فیلم کریستی نامزد نشدن درحالیکه انتظار میرفت حضور داشته باشن. دنیل دی لوئیس و رجینا هال هم با وجود تحسین منتقدان از فهرست حذف شدن. 
فیلم پرطرفدار ویکید 2 هم با وجود 5 نامزدی، از بخش فیلم موزیکال و کمدی کنار گذاشته شد. بی توجهی به کارهای بین المللی پرفروش مثل انیمیشن چینی نژا 2 که بیش از 2 میلیارد دلار فروش جهانی داشت، هیچ نامزدی ای دریافت نکرد و این حذف باعث بحث درباره ی نحوه ی ارزیابی آثار غیر هالیوودی شد. 
کارهای محبوب مثل Wake Up Dead Man: A Knives Out Mystery با وجود محبوبیت بالا، هیچ نامزدی ای نگرفتن. 
در بخش تلویزیون، کاترین لانسا که برای سریال The Pitt جایزه ی امی گرفته بود، در فهرست گلدن گلوب حضور نداشت. 
این انتقادا همیشه هست و کاملا قابل پیش بینیه. با این وجود، انگار دنیا هیچ وقت نمیفهمه که چنین رقابت هایی لزوما کمکی به بهبود دنیای هنر نمیکنن. درواقع جوایزی مثل گلدن گلوب یا اسکار، بیشتر از اینکه معیار واقعی کیفیت هنری باشن، به یک نمایش رسانه ای و صنعتی تبدیل شدن. 
ذات هنر بر تجربه و معناست، نه درست کردن برنده و بازنده ولی این جوایز، هنر رو در قالب رقابت قرار میدن. کمپین های تبلیغاتی و لابی گری استودیوها نقش بزرگی در انتخاب ها دارن، چیزی که فاصله ی زیادی با خود هنر داره. مردم و رسانه ها بیشتر به تعداد نامزدها و بردها توجه میکنن تا خود اثر، و این باعث میشه ارزش هنری واقعی گم بشه. 
این رقابت ها لزوما به رشد یا بهبود هنر کمک نمیکنن و بیشتر به تثبیت قدرت و برندینگ در صنعت سرگرمی خدمت میکنن.

اواسط اوت 2024، خبری منتشر شد در‌مورد اینکه واکین فینیکس، از یه پروژه جدا شده و حسابی کارگردانو عصبانی کرده و این درحالی بوده که خوده فینیکس، نقش مهمی توی پیشبرد پروژه داشته.

این خبر، باعث بازخوردای زیادی شده چرا که واکین فینیکس تقریبا از بعد انتشار جوکر 2019 تا امسال که قراره “جنون مشترک” منتشر بشه، (این مطلب قبل از انتشار جنون مشترک تحریر شده) حسابی زیر ذره‌بینه و نسل جدیدی از طرفدارای خودشو پیدا کرده.

بقیه در ادامه‌ی مطلب⁦｡.ﾟ+ ⟵(｡･ω･)⁩

راسل کرو، بازیگر برنده ی اسکار برای نقش ماکسیموس در فیلم گلادیاتور 2000 از دنباله ی سال 2024 یعنی گلادیاتور 2 ناراضی هست. این بازیگر در گفت و گویی با رادیوی استرالیایی Triple J توضیح داده که مشکل اصلیش با این دنباله، تغییر در روایت شخصیتش بوده.

در فیلم جدید، فاش میشه که ماکسیموس پسری نامشروع با شخصیت لوسیلا داشته. این در حالی هست که در فیلم اول، ماکسیموس به طور کامل روی انتقام قتل متمرکز بود و همچین خط داستانی ای با شخصیتش ناسازگار به نظر میرسه. 

اضافه کردن داستان پسر نامشروع با لوسیلا، برای خیلی ها بی معنی بود چون در فیلم اول، ماکسیموس تماما وقف خانواده ی خودش بود. بعضی منتقدها گفتن که فیلم بیشتر دنبال بازسازی شکوه گذشته بود و لزوما دنبال خلق یک روایت تازه نیست. 
روایت جدید، به نظر خیلی ها پراکنده و کم عمقه و این موضوع رو بخصوص میشه در مقایسه با نسخه ی حماسی 2000 حس کرد. 
 

این مطلب برداشتی هست از کتاب Beyond the Looking Glass که در مطلب جداگانه ای، به طور خلاصه معرفی شد. 
در این کتاب، درمورد زنانگی، نارسیسم و هالیوود عصر استودیو صحبت شده و برای درک تاثیر روانی و اجتماعی و دلیل وضعیتی که در این دوره حاکم بود، از ادبیات روانکاوی استفاده شده.

بقیه در ادامه‌ی مطلب⁦｡.ﾟ+ ⟵(｡･ω･)⁩

همین چند روز پیش بود که مراسم اسکار 2025 برگزار شد و شاید بیشتر از اونکه شاهد بازیگرا و فیلمسازا باشیم، خواننده ها بودن که خودنمایی کردن. بیشتر از اینکه رسانه ها به فیلمای انتخابی این مراسم واکنش نشون بدن هم استایل و ظاهر افراد حاضر در این مراسم بود که زیر سوال رفت.

میلی بابی برون یکی از قربانی های رسانه ای این مراسم بود که به خاطر استایل و ظاهرش که اونو بزرگتر از سنش نشون میداد، مورد توجه قرار گرفت. اون در واکنش به این رفتار رسانه ها گفت که این کار شما ارتباطی به روزنامه نگاری نداره و عملا در حال قلدری کردن هستید. در ادامه هم از افکار فمنیستی خودش دفاع کرد. 
این بازیگر 21 ساله، عموما با فیلمای مارکتی و فمنیستی خودش شناخته میشه و به عنوان یه فرد نسبتا تازه کار، میشه فرد بسیار موفقی دونستش. 
چیزی که درمورد این خبر توجهمو جلب کرد، یادآوری اتمسفر رسانه های مرتبط با هالیووده. میشه حس کرد نویسنده های زیادی هستن که واقعا علاقه دارن بتونن نقد سینمایی رو دنبال کنن اما حتی بین تحسین برانگیز ترین منتقدا هم شما به سختی میتونید افرادی رو پیدا کنید که نظرات الهام بخش و سازنده ای دارن. ایده پردازی در زمینه ی نقد، چیزی فراتر از نوشتن یک گزارش و داستان نویسی هست و بار روانی منتقدی که داره توی یه رسانه ی بزرگ کار میکنه، اصلا قابل توصیف نیست. 
اینکه مراسمایی مثل اسکار، بیشتر از اینکه بتونن مردم رو نسبت به فیلما علاقه مند کنن و باعث بشن که ذهنشون در مورد بررسی فیلم ها تحریک بشه، تبدیل به شویی برای قضاوت ظاهر هنرمندا شده، تا حد زیادی از رفتار خوده هنرمندا تاثیر میگیره و اصلا یه مساله ی فمنیستی هم نیست. این متوجه جنسیت های دیگه هم میشه. 
بولی شدن منتقدای پیشرو، گاها توسط خوده کارگردانا و بازیگرایی صورت میگیره که از وضعیت هالیوود ناراضی هستن و دوست دارن کاراشون مورد توجه بیشتری قرار بگیره. توی این وضعیت نمیشه انتظار داشت که اتمسفر رسانه ها به سمت خوبی بره. روزنامه ها و مجله ها همیشه دنبال مطالبی هستن که ستون های خودشون رو پر کنن و وقتی یه منتقد دست از نوشتن برمیداره، به این معنی نیست که قراره ستونش خالی بمونه بلکه یه نویسنده ی زرد پیدا میشه و اتفاقا خیلی راحت تر از یه شخص منتقد، شروع میکنه به نوشتن مطالب زرد.

جمع بندی
قضاوت کردن ظاهر بازیگرا و درست کردن حاشیه، به مراتب هم بازخورد بیشتری از طرف مخاطبا داره و هم کار فکری کمتری رو میطلبه و میتونه منبع درآمد خیلی خوبی برای نویسنده هایی باشه که هدفی غیر از کسب درآمد بیشتر ندارن.