Film review

به گزارش ورایتی، جیمز وودز، بازیگر و حامی ترامپ، در برنامه ی Jesse Watters Primetime گفت که راب راینر واقعا نجات دهنده ی حرفه اش بوده و در دهه ی 90، وقتی استودیو نمیخواست اون رو در فیلم Ghost of Mississippi قبول کنه، راینر براش جنگید و همین باعث شد نامزدی اسکار بگیره.

وودز بارها در مصاحبه گریه کرد و گفت: راب راینر یک نعمت بزرگ در زندگی من بود. ما همدیگه رو دوست داشتیم، حتی با وجود داشتن اختلاف های سیاسی.
همچنین این بازیگر گفت: اینکه با کسی مخالف باشی، دلیل نمیشه ازش متنفر باشی.
وودز یادآوری کرد که راینر حتی درباره ی مرگ چارلی کرک در سپتامبر 2025، با احترام صحبت کرده بود و خشونت سیاسی رو محکوم کرد.
در مقابل، ترامپ در Truth Social نوشت که راینر به خاطر Trump Derangement Syndrome مرده و اون رو فردی دیوانه خطاب کرد. وودز این حرف ها رو زننده و عصبانی کننده دونست.
وودز گفت: با سیاست هاش موافق نبودم اما اون رو به عنوان دوست، هنرمند، نماد هالیوود و میهن پرست دوست داشتم. از دست دادن او و همسرش برایم ویرانگر هست.
واکنش دیگران نسبت به این خبر، تا حد زیادی قابل پیش بینی بوده. بعضیا گفتن که این بازیگر باید نگاهی به حزب خودش بندازه و اشاره کردن که هر دو جناج سیاسی در آمریکا، گاهی با نفرت واکنش نشون میدن.
بعضی های دیگه هم گفتن که راینر هم در جناح مقابل، همین وضعیت رو داشت یعنی اختلاف سیاسی همیشه دو طرفه است.
جیمز وودز با وجود اختلاف سیاسی، رابطه ی شخصی و حرفه ای عمیقی با راب راینر داشته و ازش به عنوان میهن پرست یاد کرده. واکنشش نشون میده که حتی در فضای دو قطبی آمریکا، احترام شخصی میتونه فراتر از اختلاف های سیاسی باشه.

دیروز داشتم فکر میکردم که شاید زیادی دارم درمورد هالیوود کنجکاوی به خرج میدم و اینکه توی اون سر دنیا چه خبره، به شرقی غمگینی مثل من ربط نداره اما یهو یه تیتر جدید رو توی روزنامه ی گاردین دیدم و طبع خاله زنک بازیم بدجوری گل کرد.

بقیه در ادامه‌ی مطلب⁦｡.ﾟ+ ⟵(｡･ω･)⁩

ویژوال اسکرین پلی رایتینگ یعنی نوشتن فیلمنامه به شکلی که خواننده بتونه صحنه ها رو مثل فیلم در ذهنش ببینه. درواقع تمرکزش روی تصویرسازی هست و صرفا متمرکز بر نوشتن دیالوگ یا توضیح خشک نیست.

بقیه در ادامه‌ی مطلب⁦｡.ﾟ+ ⟵(｡･ω･)⁩

این مطلب برداشتی هست از کتاب True Hollywood Noir: Filmland Mysteries and Murders که ترکیبی از نوستالژی سینمای کلاسیک هالیوود و جنایت های واقعی هست. این کتاب در 12 فصل، داستان هایی واقعی از قتل ها، رسوایی ها و معماهای حل نشده در دنیای سینما رو روایت میکنه که از سال 1922 تا 2001 رو شامل میشه.
از جمله چهره های مطرح در این کتاب میشه به ویلیام دزموند تیلرر، جین هارلو و ناتالی وود اشاره کرد.

هر فصل، نظریه های مختلف درباره ی هر پرونده رو بررسی میکنه ولی تصمیم نهایی رو به خواننده واگذار میکنه. نویسنده عقیده داره که این کتاب، هم شانس جذب کردن علاقه مندان به سینما رو داره و هم علاقه مندان به معنا و جنایت.
نوآر سینمایی، از فرانسوی ترجمه شده و به معنی فیلم سیاه هست؛ سبکی که عناصر شهوت پرتنش، شخصیت های مردانه ی بدبین و زن های اغواگر و خطرناک رو درون خودش داره و داستان هاش معمولا نوعی ابهام اخلاقی ایجاد میکنن.
به قول نویسنده ای به اسم چارلز پاپاس، نوآر زبان بازنده هاست و همیشه درباره ی چیزهای مشابهی مثل سکس، خشونت و پول صحبت میکنه.
تصاویری مثل دود سیگارهای دست ساز، لیوان های نوشیدنی روی یخ، شب های بارانی و تاریک، توطئه های نافرجام بین گانگسترها و کلاهبردارها و کارآگاه های خشن و زن های زیبای دوچهره با نقطه های پنهان، از جمله نمادهایی هستن که در این ژانر، به کرار ظاهر میشن.
از جمله معروف ترین فیلم های این ژانر میشه به زن پشت پنجره 1944 و نامه رسان همیشه دو بار زنگ میزند 1946 اشاره کرد.
در سال های جنگ جهانی و دوره ی بعد از جنگ، درام های جنایی و فیلم های نوآر، مثل پادزهری بودن برای موزیکال های شاد و کمدی های دیوانه وار، که قبلا سینما رو تسخیر کرده بودن.

بعد از جنگ جهانی دوم و در دوران جنگ سرد، مخاطبان تجربه های بیشتری داشتن و سلیقه شون عمیق تر و بالغ تر شده بود.

بازیگرها و کارگردان هایی که این شاهکارهای سیاه و سفید رو با استفاده ی هنرمندانه از سایه و نور و زاویه های کج دوربین خلق کردن، زندگی هایی داشتن که گاهی از داستان های فیلم هاشون هم پرماجراتر بود.
 

بقیه در ادامه‌ی مطلب⁦｡.ﾟ+ ⟵(｡･ω･)⁩

این مطلب برداشتی هست از کتاب Off Script از جاش کینگ که نوعی اثر سیاسی تحلیلی به حساب میاد و صحبت کلیش اینه که دنیای سیاست در آمریکا، بیشتر از اونکه تاثیر پذیرفته از علوم انسانی باشه، از روش های رایج در سینما برای حفظ ظاهر استفاده میکنه که این موضوع، بی تاثیر از همجواری با صنعت هالیوود نیست.

بقیه در ادامه‌ی مطلب⁦｡.ﾟ+ ⟵(｡･ω･)⁩