تعبیر خواب بادوم پفکی تند

https://sahvart.blogix.ir/post/415/%D9%85%D8%B1%D9%85%D8%B1%D9%88%D8%B3%D8%A7%D9%BE

این مهارت روانی، مربوط به درک داستانی هست که پشت سر یک انسان یا جامعه وجود داره و از ارزش تحلیلی برخورداره.

در فرهنگ عمومی، به ما یاد میدن که دیگران رو قضاوت نکنیم و در گذشته‌شون کاوش نداشته باشیم اما در بسیاری از مواقع، اتفاقا خیلی مهمه که گذشته‌ی آدما رو به خوبی بررسی کنید و حدس بزنید که ممکنه با توجه به این گذشته، چه رفتارها و عملکردی رو از خودش نشون بده.

همونطور که کسی نمیاد شغل با ارزش و پیچیده ای رو به یه فرد فاقد مهارت بده، صمیمیت و ارتباط با فردی که توی رزومه اش خیانت و ریاکاری داره هم منطقی به نظر نمیرسه. این مهارت نمیگه که به آدم ها فرصت ندید یا اگه اشتباهی کردن، اونها رو کنار بذارید بلکه صحبت درمورد تنظیم توقعات براساس عملکرد گذشته‌ی فرد هست.

همچنین درمورد خودتون، لیاقت خودتون رو صرفا براساس وضعیت فعلی نسنجید بلکه به گذشته و تلاش هایی که انجام دادید و اصول زندگیتون توجه کنید. رسیدن به خیلی از اهداف، نیازمند یک فرد با اصول اخلاقی خاصه و در این زمینه، ثروت یا جایگاه اجتماعی شما کار خاصی انجام نمیده. آدمایی هستن که خودشون ثروت کافی دارن و دنبال افرادی صاحب مهارت و قابل اعتماد میگردن و بسته به تعهدی که نشون میدید، میتونن رفته رفته فرصت های بیشتری رو در اختیارتون بذارن.

اما درمورد کاربرد این مهارت در مسائل پیچیده و اجتماعی، به جای گذشته ی یک فرد، لازمه گذشته‌ی یک جمع رو مورد بررسی قرار بدید. هر جمع، یک تاریخچه و عملکرد بخصوص داره و گذشته شون نشون میده که به طور میانگین، میشه انتظار چه عملکردی رو در آینده داشت یا چقدر روی ثبات چنین جامعه‌ای حساب کرد.

سازمان‌ها، گروه‌ها، کسب و کارها و ملت ها سعی میکنن تبلیغ خیلی خوبی از خودشون ارائه بدن اما شما با مرور گذشته‌شون می تونید تصمیم بگیرید که یک جمع چقدر ارزش سرمایه گذاری مادی یا غیر مادی داره.

این مهارت روانی، میتونه کمک کنه تا در عین ارتباط با انواع انسان‌ها و گروه‌ها، حد و مرزی که بهتره باهاشون داشته باشید رو تعیین کنید و به اندازه ای که واقعا لیاقتش رو دارن اجازه بدید که بهتون نزدیک بشن.

این روش تحلیل، کمک میکنه تا رفتارها و الگوهای فکری آینده‌ی فرد یا جمع رو پیش بینی کرد. لزوما قدرتی ماورایی نیست و صرفا با تکیه به داده‌های موجود انجام میشه. 
مثلا یه وقتی هست که همه‌ی اطرافیانت یا گروه دوستی‌ای که درونش هستی، یه کاریو میکنن که حدس میزنی اشتباهه. میگن بیا مواد بزن، خوبه و چیزیت نمیشه. 
ولی ذهنت میتونه شبیه سازی و تحلیل کنه و هزارتا آینده‌ی احتمالی مجسم کنه که از این هزارتا احتمال، ۹۰ درصدشون چیز بدی هستن. در این وضعیت، هرچه بیشتر درمورد اعتیاد، مواد مخدر و تجربه‌ی افرادی که درگیرش بودن مطالعه کنید، میتونید تحلیل‌های متنوع تری داشته باشید و به میانگین دقیقتری درمورد میزان خطر پیشنهاداتی که بهتون میشه برسید.

این کار فکری و تجسم، ممکنه گاهی اینقدر قوی باشه که دیگه اصرار اطرافیانتون کوچکترین تاثیری روی تصمیمتون نذاره. این یه مهارت ذهنیه که اگه به خوبی به کار گرفته بشه، قدرت بسیار زیادی رو به همراه داره.

حالا فکر کنید که بخوایم این مهارت رو در مسائل اجتماعی و پیچیده‌تر به کار بگیریم. آدمای زیادی هستن که سعی میکنن با نیت‌های خوب یا بد، وضعیت رو تحلیل کنن و بگن که با همچین تصمیمات و کارایی، ممکنه آینده‌مون چه شکلی بشه. سناریو و کیفیت بیانش خیلی مهمه. 
شما به راحتی می‌تونید ببینید که چطور بعضیا از این توانایی سواستفاده میکنن و احساسات آدما رو به بازی میگیرن.

آیا تا بحال تجربه کردید که یه اتفاق یا دوره ی بد از راه میرسه و دیگران رو غافلگیر میکنه اما برای شما عجیب نیست چون خیلی وقته منتظرش بودید؟ این نشون میده که شما درمورد اون موضوع خاص، پارامترهای تحلیلی خودتون رو پیدا یا طراحی کردید و ذهنتون براش آماده شده.

به کمک این مهارت روانی، میشه احساسات بعضا متناقض یک فرد رو شناسایی و احتمال تاثیرشون در تصمیمات بعدی فرد رو بررسی کرد. هرچه ابزارهای تحلیلی فرد، دقیق و قوی‌تر بشن، با ضریب خطای کمتری میشه درصد وقوع تصمیمات احتمالی رو پیش بینی کرد.

پیش بینی، به خودی خود ارزشی نداره، مخصوصا اگه بخوایم در مقابلش بی مسئولیت باشیم یا از رو به رو شدن با واقعیت، فرار کنیم. این پیش بینی ها لزوما ظاهربینانه و کمیت‌گرا نیستن بلکه بیشتر روی کیفیت‌ها متمرکزن. 
 

ممکنه از زبون برندهای موفقیت و خودسازی، زیاد درمورد شکر خدا گفتن و قدردانی شنیده باشید. این مهارت روانی، چیزی بیشتر از تکرار چند جمله ی مثبت و زور زدن برای دیدن نقاط مثبت زندگیه. 
در جریان کسب مهارت های روانی، قضاوت کردن زندگی دیگران نه تنها چیز بدی نیست بلکه اگر به شکل سالمی انجام بشه می‌تونه کمک کنه تا ایده های بهتری پیدا کنید.

آدم ها با مزیت‌ها و فرصت های مختلفی متولد میشن. مسیری که طی کردنش برای خیلیا ساده بوده ممکنه برای شما دشوار باشه و بعد از طی کردنش متوجه بشید می‌تونید بیشتر از بقیه قدر دان دست آوردتون باشید و ازش بهره ببرید. اما برای قدردان بودن، همیشه نیازی نیست عذاب کشید و با فکر کردن هم میشه فهمید چه چیزایی داریم که کاربردی و ارزشمندن و میشه ازشون سود برد.

استفاده از این مهارت، در عین حال باعث میشه تا چیزای به درد نخوری که سعی میکنن خودشون رو مهم جلوه بدن یا به خاطر عرف، زیادی بهشون بها داده شده هم ببینیم و از نتایج تحلیل‌مون حذفش کنیم.

شاید بشه گفت هیچ حد و مرزی برای قدردانی وجود نداره و هر فردی بسته به میزان کار فکری و دانشی که داره، میتونه از یک پدیده‌ی مفید، سود مادی یا غیر مادی ببره. این چیزی شبیه به تجربه‌ی عشق هست. یک نفر ممکنه مورد عشق زیادی قرار بگیره اما قدردانش نباشه و تاثیری روی کیفیت زندگیش نذاره اما یکی دیگه ممکنه به حدی قدردان محبت و عشق باشه که با ذره ذره اش قدرت بگیره و در زمینه های مختلفی رشد کنه.

کلکسیون سازی، کلمه ی شناخته شده ای هست و میشه گفت کلکسیون های ساده مثل موسیقی، کتاب و فیلم هم نوعی مهارت روانی به حساب میان و بسته به هدفی که دنبال میکنن میتونن منافعی برای سازنده ی کلکسیون داشته باشن. 
اما به عنوان یک مهارت روانی، کلکسیون سازی میتونه به سمت انتخاب آدم ها هم بره و این بسته به توانایی فرد داره که بتونه تعداد افراد مفید اطراف خودشو افزایش بده و باهاشون ارتباطی دو طرفه برقرار کنه. 
کلکسیون سازی میتونه با هدف سواستفاده هم انجام بشه مثل یک کارفرما یا لیدر فرقه که سراغ افراد ضعیف و آسیب پذیر و سلطه پذیر میرن و ازشون برای اهداف نامشروع، سواستفاده میکنن. 
درک مفهوم کلکسیون، میتونه در جریان تحلیل و بررسی گروه ها و جوامعی که باهاشون رو به رو میشیم بسیار کاربردی باشه. وجه خاص یک کلکسیون اینه که اعضاش، به خاطر داشتن نوعی تشابه، در کنار هم قرار گرفتن و با توجه به بقیه ی اعضا می تونن متوجه این وجه مشترک بشن. 
شاید برای همینه که از طریق قضاوت دوستانی که یک فرد دور خودش جمع کرده، به ویژگی های اخلاقی و رفتاری پنهانش پی برد. 
ما در زندگی خودمون کلکسیون های مختلفی رو درست میکنیم که شاید رسما بهشون این کلمه رو نسبت ندیم اما درک یک کلکسیون خوب با کلکسیون بد و تاثیری که میتونن روی کیفیت زندگی بذارن، موثر و کاربردیه. 
کلکسیون ها، مثل یک مانترا عمل میکنن و تاثیر روانی قدرتمندی دارن. به عنوان یه مثال ساده، داشتن یه بسته مداد رنگی و دفتر، شاید فقط برای فرد، ابزاری سرگرم کننده تلقی بشه اما داشتن یه کلکسیون قابل توجه از وسایل نقاشی و کتابا و دوره های آموزشیش، میتونه باعث بشه که فرد خودشو در مسیر تبدیل شدن به یه نقاش حرفه ای تجسم کنه.

سکاندار، اسم بیش از حد نمادینی هست ولی کوتاه ترین عنوانی بود که برای این مهارت روانی به ذهنم رسید. این مهارت، چیزی شبیه به برنامه ریزی خودآگاهانه‌ی ناخودآگاه دیگران یا خودتون هست. 
بچه ای رو فرض کنید که متوجه میشه توان رهبری گروه دوستیشو داره. اون ممکنه شروع کنه به سرمایه گذاری روی دوستاش و اون ها رو برای رسیدن به هدف خاصی متحد کنه. ارتباطی که باهاشون میگیره هم دو طرفه است؛ مثلا تشویقشون میکنه، بهشون اعتماد به نفس میده، باهاشون درد و دل میکنه و اونا هم متقابلا ازش تاثیر میگیرن و رهبریشو میپذیرن. این نمونه ای از نمود مهارت سکانداری هست.

کاری که پدرها انجام میدن هم عموما تصویری از همین مهارته و اونها میتونن به شکل مادی یا غیر مادی، روی اعضای خانواده سرمایه گذاری کنن و متقابلا ازشون سود ببرن. به این ترتیب، میشه درک کرد که مهارت سکانداری، تصویری از قدرت هست اما مثبت یا منفی بودن تاثیرش بستگی به عملکرد شما داره.

کلمه ی رهبر، عنوان مناسبی برای این مهارت روانی نیست چون مفهوم رهبر، در موقعیت های متنوع تری به کار میره و صاحب اختیارهای بیشتری هست. سکاندار، مثل ناخدایی هست که مسافرای کشتیش به صورت رندوم انتخاب شدن. ولی کلمه ی رهبر، می تونه در موقعیت هایی به کار بره که فرد قادر به گزینش افراد تحت مدیریتش از یک جامعه ی بزرگ باشه.

مهارت سکانداری، قابل یادگیریه و بسته به میزان تسلطی که بهش دارید، میشه ازش در مسائل کوچک زندگی تا زمینه های اجتماعی استفاده کرد.

اولین شرط کار کردن با این مهارت، درک شکل های نابهنجار از شکل های بهنجار سکانداری هست. شما با نگاه کردن به جامعه و افرادی که در حال خط دادن به یک گروه و متقابلا، سود بردن ازشون هستن، می تونید حساسیت خودتون رو به شکل های نابهنجار سکانداری افزایش بدید.

فرق یک سکاندار با فردی که صرفا مشهور یا الهام بخشه اینه که اونها لزوما روی مخاطب خودشون سرمایه گذاری نمیکنن و ازش سود مستقیمی نمیبرن. مثلا خیلی از منابع الهام جامعه، افرادی هستن که مردن. یا ممکنه هنر شما، مورد الهام افرادی قرار بگیره که اصلا نمیشناسیدشون و سود مستقیم خاصی هم ازشون نمیبرید. ولی سکاندار، با افرادش در یک کشتی حضور داره و آسیب دیدن یا اشتباه افرادش، میتونه به خودش هم ضرر بزنه. درست مثل ارتباط یک کارفرما با کارمنداش.